VII SA/Wa 2107/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skarg H. N., H. N. i J. N., C. S. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Przedmiotem skarg H. N., H. N. i J. N., C. S. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. jest decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...],. Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania C. S., H. N., H. N. i J. N., J. B. i K. B. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W., od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...]kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. B. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...],[...]i [...], położonych w miejscowości W., gm. [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja Wojewody [...]z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...]została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 2 października 2013 r. I. B. i T. B. złożyli w Starostwie Powiatowym w [...] wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...],[...]i [...] położonych w miejscowości W., gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], Starosta Powiatu [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości w złożonym wniosku o pozwolenie na budowę. Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. znak: [...] Starosta Powiatu [...]zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Następnie Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia I. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...],[...]i [...] położonych w miejscowości W., gm. [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Starosta Powiatu [...]postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym. I dalej, Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...]kwietnia 2014 r. nr [...], znak [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. B. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...],[...]i [...] położonych w miejscowości W., gm. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., w terminie, wnieśli C. S., H. N., H. N. i J. N., J. i K. B. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...]. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1453/14 uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...]maja 2014 r. nr [...], znak: [...]. W wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy naruszył art. 15 k.p.a., albowiem nie dokonał powtórnej rzetelnej analizy materiału sprawy, zarówno ogólnie – w odniesieniu do dopuszczalności posadowienia obiektu w zaprojektowanym kształcie na przedmiotowych działkach, jak i w kwestiach poruszonych w odwołaniach od decyzji I instancji (w tym zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych i zgodności z planem miejscowym oraz nasłonecznienia budynków skarżących). W związku z powyższym wyrokiem, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], znak [...], wezwał inwestorów I. i T. B., do przedstawienia: umowy użyczenia działki nr [...], stanowiącej własność Gminy [...] w celu wykazania podstaw do uznania, że inwestorzy zapewnili wystarczającą ilość miejsc parkingowych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz szczegółowej analizy zacienienia budynków skarżących przez projektowany budynek. Przy piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. inwestorzy przedstawili umowę użyczenia z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] zawartą z Gminą [...] oraz szczegółową analizę zacienienia budynków skarżących przez projektowany budynek. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. B. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...],[...]i [...], położonych w miejscowości W., gm. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...]podał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum" W., uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Woj. [...]nr [...]z [...]r., poz. [...]), działki nr ewid. [...],[...] w W. położone są na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową, oznaczoną w planie symbolem 21 MWU. Z ustaleń szczegółowych dla terenu 21 MWU (§ 15 pkt 21 - karta terenu 21 MWU) wynika, że przeznaczeniem podstawowym dla tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zaś uzupełniającym tereny zabudowy usługowej w parterze budynku. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, budowa budynku wielorodzinnego z usługami w parterze, wypełnia zapis planu miejscowego. Podał, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 6 ww. planu miejscowego "Ustala się zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w obszarze planu polegające na: dopuszczeniu sytuowania budynków na działce budowlanej w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną." Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, że inwestycja została usytuowana w zgodności z ww. przepisem planu oraz z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r., poz. 690 ze zm.). Wykonując zalecenia ww. wyroku Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. organ odwoławczy poddał analizie § 13 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, zgodnie z którym warunki w zakresie urządzania miejsc parkingowych: obowiązują wskaźniki parkingowe do obliczania zapotrzebowania inwestycji w postaci zamierzenia budowlanego na ilość miejsc parkingowych dla samochodów osobowych: ppkt 2: Budynki mieszkalne wielorodzinne min. 1 miejsce postojowe na jedno mieszkanie, ppkt 5: sklepy min. 2,5 miejsca postojowego na 100 m2 powierzchni sprzedaży. Z projektu budowlanego i z części opisowej do projektu zagospodarowania terenu wynika, że w przedmiotowym budynku zaprojektowano 45 mieszkań oraz usługi o powierzchni sprzedaży 66,39 m2. Dla powyższych mieszkań i funkcji usługowej powinno być zapewnione 47 miejsc postojowych. Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano 47 miejsc parkingowych, w tym 25 miejsc postojowych w piwnicy, 14 miejsc postojowych w parterze budynku i 8 miejsc parkingowych zgodnie z umową użyczenia z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]zawartą z Gminą [...]. Z powyższego wynika, zdaniem organu odwoławczego, że zostały spełnione zapisy planu miejscowego w zakresie miejsc parkingowych. Organ dodał przy tym, że z § 2 pkt 7 ww. umowy użyczenia wynika, iż z wybudowanych miejsc parkingowych, po oddaniu do użytku, korzystać będą mogli właściciele lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku. Powyższa umowa została zawarta na czas nieoznaczony. Zdaniem organu II instancji przedmiotowa umowa użyczenia wypełnia zapisy wyroku Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1453/14. Realizując wytyczne Sądu zawarte w powyższym wyroku organ odwoławczy przeanalizował następnie zacienienie budynków skarżących przez projektowany budynek. I tak, powołując się na § 13 i § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r., poz. 690 ze zm.), Wojewoda [...] podał, że z projektu zagospodarowania terenu oraz z analizy nasłonecznienia wynika, iż projektowany budynek wielorodzinny sąsiaduje od strony wschodniej z budynkiem biurowo - mieszkalnym (w budowie) usytuowanym na działce nr ewid. [...] i budynkami na działce nr ewid. [...]. Od strony zachodniej nie ma żadnej zabudowy. Budynki na działce nr ewid. [...] są usytuowane w odległości 24,97 m od projektowanego budynku (o wysokości 20,92 m), czyli w zgodności z przepisami § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Budynek na działce nr ewid. [...] (w budowie) jest usytuowany w odległości 10 m od projektowanego budynku, (wysokość budynku 17,35 m - mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego). W zabudowie śródmiejskiej (ww. planu miejscowego Centrum W.) odległość może być zmniejszona, zgodnie z § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia, o połowę i w analizowanej sprawie wynosi 8,67 m. Odległość przedmiotowych budynków wynosi 10 m, co wypełnia zapis § 13 rozporządzenia. Istniejący budynek biurowo-mieszkalny (w budowie), usytuowany na działce nr ewid. [...] od strony wschodniej ma jedynie funkcję mieszkalną na trzeciej kondygnacji, jest to mieszkanie wielopokojowe w zabudowie śródmiejskiej i większość okien w pokojach mieszkalnych, jak wykazuje załączona analiza zacieniania i nasłonecznienia, posiada nasłonecznienie przez ponad 3 godziny dziennie w godzinach od 7.00 do 17.00. Zgodnie z § 57 i § 60 powyższego rozporządzenia w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Z powyższej analizy wynika, że projektowany budynek wielorodzinny został usytuowany w zgodności z § 13 i § 57 oraz § 60 powyższego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wnieśli H. N., H. N. i J. N., C. S. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W.. Skarżący – H. N., H. N. i J. N. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. zarzucili naruszenie: 1) prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy: art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji zezwalającej na budowę obiektu budowlanego zaprojektowanego w sposób niezapewniający poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżących (możliwość zabudowy nieruchomości skarżących zgodnie z przepisami prawa budowlanego i założeniami miejscowego planu zagospodarowania); § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 13 ust. 2 pkt 1 i 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum W. przyjętego uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] poprzez uznanie przez organ II instancji, że przedstawiona przez inwestora umowa użyczenia z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] zawarta z Gminą [...] wypełnia dyspozycję ww. przepisu i w związku z powyższym inwestor zapewnił odpowiednią liczbę miejsc parkingowych; § 13 ust. 2 pkt 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie przez organ II instancji, że dla przedmiotowej inwestycji powinno być zapewnionych 47 miejsc postojowych, podczas gdy powinno być 48 miejsc; § 13 ust. 2 pkt 7 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezapewnienie miejsc postojowych dla rowerów, 2) przepisów postępowania: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, polegające na braku poczynienia przez organ I instancji samodzielnych, rzetelnych ustaleń dotyczących wpływu planowanej inwestycji na działkę nr [...] będącą własnością skarżących, w zakresie jej całkowitego zacienienia przez wschodnią ścianę planowanej inwestycji, która według dostępnego w aktach sprawy projektu posadowiona będzie przy granicy z działką skarżących, uniemożliwiając tym samym jakąkolwiek jej zabudowę i efektywne jej wykorzystanie, a co za tym idzie znaczne obniżenie wartości rynkowej nieruchomości; art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego polegający na braku dokonania rzetelnego postępowania dowodowego, celem przedstawienia wszystkich możliwych skutków faktycznych i prawnych związanych z budową planowanej inwestycji, przeprowadzeniu w tym celu stosownych ekspertyz i zasięgnięcia opinii biegłych rzeczoznawców z zakresu architektury i budownictwa, na okoliczność wpływu zamierzonej inwestycji na okoliczne działki zarówno w kwestii dostępu do nich, jak i problemu ich całkowitego zacienienia, o co wnioskowały strony postępowania, podczas gdy oparcie całego postępowania dowodowego na jednostronnych opiniach i twierdzeniach inwestora prowadzi do pogwałcenia zasady prawdy obiektywnej, nie zważając tym samym na interes społeczny i słuszny interes obywateli, kierując się jedynie własnymi pobudkami natury ekonomicznej; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie o fakcie zebrania dowodów w sprawie i nieumożliwienie przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która wydała uchyloną przez WSA w Warszawie decyzję z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; - art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się organu II instancji do zaleceń zawartych w treści uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1453/14, w szczególności polegające na nieuwzględnieniu przez organ wymogu zaprojektowania i urządzenia miejsc parkingowych na terenie należącym do inwestora. Skarżąca – C. S. w skardze na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie skarżącej o fakcie zebrania dowodów w sprawie i nieumożliwienie skarżącej przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez podpisanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która wydała uchyloną przez WSA w Warszawie decyzję z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; - art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się organu II instancji do zaleceń zawartych w treści uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1453/14, w szczególności polegające na nieuwzględnieniu przez organ wymogu zaprojektowania i urządzenia miejsc parkingowych na terenie należącym do inwestora; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 13 ust. 2 pkt 1 i 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centrum W. przyjętego uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] przez uznanie przez organ II instancji, że przedstawiona przez inwestora umowa użyczenia z dnia [...] lipca 2015 r. zawarta z Gminą [...] wypełnia dyspozycję ww. przepisu i w związku z powyższym inwestor zapewnił odpowiednią liczbę miejsc parkingowych; - § 13 ust. 2 pkt 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez ustalenie przez organ II instancji, że dla przedmiotowej inwestycji powinno być zapewnionych 47 miejsc postojowych, podczas gdy powinno być 48 miejsc; - § 13 ust. 2 pkt. 7 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez niezapewnienie miejsc postojowych dla rowerów. Natomiast skarżąca – Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. w kolejnej odrębnej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego: - art. 15 k.p.a. poprzez niezrealizowanie zasady dwuinstancyjności postępowania przez niedokonanie powtórnej analizy całości materiału sprawy, a ograniczenie się w zaskarżonej decyzji jedynie do powierzchownej polemiki z elementami uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1453/14; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie wyłączenia możliwości zabudowy należących do skarżącej działek o nr ew. [...],[...],[...]i [...], w szczególności wskutek zacienienia mogących tam potencjalnie powstać, zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budynków oraz brak ustaleń, czy umowa użyczenia nieruchomości pod miejsca postojowe zawiera zapisy gwarantujące istnienie tego prawa przez cały okres użytkowania budynku 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 4 Prawa budowlanego poprzez pozbawienie skarżącej możliwości zabudowy należącej do niej nieruchomości gruntowej zgodnie z obowiązującymi przepisami; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji zezwalającej na budowę obiektu budowlanego zaprojektowanego w sposób nie zapewniający poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżącej (możliwość zabudowy nieruchomości skarżącej zgodnie z przepisami prawa budowlanego i założeniami miejscowego planu zagospodarowania); - § 13 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Centrum", uchwalonego uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...]lipca 2011 r. nr [...] poprzez nieuwzględnienie niespełniania przez planowaną inwestycję warunku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r., Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718., dalej: p.p.s.a.), zarządzić połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2107/15], ze sprawami o sygn. akt VII SA/Wa 2108/15 oraz sygn. akt VII SA/Wa 2109/15 i dalej prowadzić sprawę pod wspólną sygn. akt VII SA/Wa 2107/15. W odpowiedziach na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. B. i T. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...], [...]i [...], położonych w miejscowości W., gm. [...]. Orzekając w ten sposób, organ II instancji przyjął, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi jakie w takim przypadku nakłada Prawo budowlane, a to uzasadniało zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko to, w ocenie Sądu, wobec zawartości akt sprawy, zasługuje w pełni na akceptację. Rozwijając powyższe wskazać należy, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek I. i T. B. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działek o nr ew. [...],[...],[...]. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem, obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (v. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do wniosku takiego należy załączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana) bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 1 pkt 2 i art. 34 ustawy Prawo budowlane), a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest zbadanie, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku tego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i zaświadczenia wskazane w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Kierując się powyższym i mając na względzie akta sprawy Sąd stwierdził, że Wojewoda [...] orzekając w niniejszej sprawie i wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przeanalizowały przedstawione wraz z wnioskiem, a następnie - uzupełnione przez inwestora (na jego wezwanie) dokumenty i zasadnie uznał, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla inwestora załatwienie sprawy. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę, iż zaskarżona decyzja zapadła na skutek wyroku tut. Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1453/14, uchylającego wcześniejsze orzeczenie Wojewody wydane w tej sprawie w dniu [...]maja 2014 r. (o nr [...]). Wskazany wyrok uprawomocnił się, a jako taki był wiążący dla organu (jak i Sądu obecnie orzekającego w sprawie), stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym należy przypomnieć, iż wskazanym wyrokiem tut. Sąd uznał, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 15 k.p.a. poprzez brak wyczerpującej analizy materiału zgromadzonego w sprawie. Przy czym Sąd wskazał przede wszystkim na brak właściwej oceny w kontekście zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to w zakresie nasłonecznienia. W pierwszej z wymienionych kwestii Sąd wskazał w istocie na to, że plan miejscowy obowiązujący na działkach inwestycyjnych przewiduje konieczność zapewnienia odpowiedniej ilość miejsc postojowych. Część z tych miejsc przewidziano na działce o nr ew. [...] użyczonej inwestorowi przez Gminę [...] na mocy umowy z dnia [...] września 2013 r. Sąd uznał, iż wobec zarzutów sformułowanych przez jedną z osób odwołujących się – C. S., wskazana umowa wymagała analizy i wskazania podstaw do uznania, iż inwestorzy zapewnili wystarczającą ilość miejsc parkingowych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd zauważył jednocześnie, iż przedmiotowa umowa użyczenia dotyczy działki stanowiącej własność Gminy [...], położonej w pasie drogowym drogi publicznej - ulicy [...]. Jak wynika z § 4 umowy została ona zawarta na okres przeprowadzenia inwestycji, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2014 r. z możliwością wcześniejszego rozwiązania za porozumieniem stron. W odwołaniu wyraźnie wskazano, iż zawarcie takiej umowy stanowiło obejście prawa, gdyż celem wprowadzenia zapisów planu miejscowego co do ilości miejsc parkingowych, było zapewnienie wystarczającej liczby miejsc parkingowych użytkownikom budynku, a nie zapewnienie ich jedynie na czas wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Z umowy tej nie wynika również, aby miejsca parkingowe miały zostać zapewnione w okresie używania budynku, a także gdzie mają się znajdować i czy będą przeznaczone do użytku publicznego, czy tylko związane z inwestycją, której dotyczy zaskarżona decyzja. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie sprowadza się do stwierdzenia, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania tą działką na cele budowlane, bez żadnego odniesienia się do charakteru i treści umowy oraz zapisów i wymogów planu miejscowego w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Zdaniem Sądu, Wojewoda nie wskazał także, czy miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane na terenie objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, będącym w dyspozycji inwestora, czy też można zaakceptować jako legalną taką sytuację, iż inwestor porozumiał się z organem Gminy i uzyskał użyczenie terenu publicznego w pasie drogowym ulicy z przeznaczeniem na miejsca parkingowe. Wskazał przy tym na § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zaznaczając, iż wykładnia gramatyczna i celowościowa tego przepisu wskazywałaby na to, że miejsca postojowe winny być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Sąd podniósł też, że muszą mieć one charakter trwały, a nadto – że w niniejszej sprawie szczegółowej analizy poddać należało ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące miejsc parkingowych. W ocenie Sądu dokładniejszej analizy wymagała również kwestia nasłonecznienia budynków skarżących, podnoszona wielokrotnie przez uczestników w toku postępowania (także w skargach). Zatem, obowiązkiem organu odwoławczego orzekającego po wskazanym wyroku Sądu było dokonanie raz jeszcze oceny sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności podniesionych przez Sąd a mogących mieć znaczenie w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt, postępowanie w sprawie zostało uzupełnione, a zaskarżona decyzja odnosi się do ww. kwestii uznając, iż zarzuty odwołujących się dotyczące niezgodności z planem miejscowych, jak i z warunkami technicznymi, okazały się niezasadne. Ocenę tę należy podzielić, przy czym stwierdzić trzeba, iż Wojewoda [...] nie ustrzegł się błędów. Nie odniósł się bowiem do wszystkich zagadnień zaakcentowanych przez Sąd w ww. wyroku zapadłym w sprawie. Niemniej samo rozstrzygnięcie tego organu, z przyczyn poniżej przedstawionych, jest prawidłowe. Rozwijając powyższe wskazać trzeba, iż do wniosku o pozwolenie na budowę załączono: oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na prawidłowym wzorze i prawidłowo wypełnione, projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz z wszystkimi wymaganymi z uwagi na charakter inwestycji opiniami i uzgodnieniami. Z dokumentów tych wynika, iż teren inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami obejmuje trzy działki, w tym działkę o nr ew. [...] stanowiącą własność Gminy [...]. Działka ta została wskazana tak we wniosku o pozwolenie na budowę, jak i w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Została również objęta projektem budowlanym, w tym – projektem zagospodarowania terenu. Na nieruchomości tej zaprojektowano część miejsc postojowych. Z powyższych dokumentów wynika również, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Centrum" W. (uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...]lipca 2011 r.; Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]r., Nr [...], poz. [...]ze zm.). Nie ma przy tym wątpliwości co do zgodności charakteru projektowanej zabudowy z przeznaczeniem ustalonym w planie dla tego terenu (o symbolu 21 MWU; przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, przeznaczenie uzupełniające – zabudowa usługowa w parterze budynku). Bezsporne przy tym jest, iż dla wskazanego rodzaju zabudowy należało zapewnić odpowiednią ilość miejsc postojowych, stosując się w tej kwestii do ustaleń § 13 ust. 2 planu miejscowego (dla wskazanego powyżej terenu, w zakresie zasad obsługi dot. infrastruktury technicznej przewidziano bowiem, iż obowiązują ustalenia zawarte w § 13 ust. 2 planu). Te też kwestie zostały prawidłowo omówione w zaskarżonej decyzji, w której to wskazano na zgodność projektu budowlanego z planem miejscowym w omawianym zakresie (dotyczącym tak przeznaczenia, jak i ilości miejsc postojowych) dostrzegając, że z uwagi na wskaźniki zawarte w ww. § 13 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego i ilość zaprojektowanych mieszkań oraz powierzchnię usług, należało przewidzieć w ramach inwestycji 47 miejsc postojowych (tj. dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego - jedno miejsce postojowe na jedno mieszkanie oraz 2,5 miejsca postojowego na 100 m² usług, przy czym obliczoną za pomocą wskaźników ilość miejsc parkingowych, należało zaokrąglić w górę do pełnej liczby – v. § 13 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego). Taka też liczba została w projekcie zapewniona, tj. dla 45 mieszkań – 45 miejsc postojowych oraz 2 miejsca postojowe w związku z powierzchnią usług wynoszącą 66,39 m² (jak wynika z powyższego - dla usług wyliczono miejsca stosując proporcję uwzględniającą ww. wskaźnik i zaokrąglając uzyskany wynik w górę do pełnej liczby, a to należy uznać za zgodne z ww. przepisami planu). Stąd też zarzuty skarg dotyczące tej kwestii należało uznać za całkowicie chybione. Dotyczy to także zaprojektowania odpowiedniej liczby miejsc rowerowych, stosownie do § 13 ust. 2 pkt 7 planu miejscowego, co także w projekcie budowlanym zostało ujęte (w prawidłowej liczbie, v. m. in. projekt zagospodarowania terenu). Zważyć przy tym trzeba, że wobec uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę przez inwestora, a to po wyroku Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. (na wezwanie organu odwoławczego), o umowę użyczenia dotyczącą działki o nr. ew. [...] (na której przewidziano 8 miejsc postojowych), nie było podstaw, by podzielić zarzuty skargi dotyczące takiego zlokalizowania części miejsc postojowych. Przedstawiona umowa użyczenia z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczy 123,50 m² działki o nr ew. [...]. Zgodnie z umową, została ona użyczona w celu wykonania inwestycji polegającej na budowie miejsc parkingowych w pasie drogowym, zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu położonego pomiędzy ul. [...]i ul. [...], objętą wspólnym zamierzeniem inwestycyjnym. W § 2 pkt 6 tej umowy zapisano, że upoważnia ona biorącego w używanie do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę tj. do przeprowadzenia inwestycji w ww. zakresie – polegającym na wybudowaniu miejsc parkingowych, jako wspólne zamierzenie inwestycyjne z działkami nr [...]i [...], stanowiącymi własność I. i T. B., w ramach koncepcji zagospodarowania terenu położonego pomiędzy ul. [...]i [...], a w pkt 7 – że z wybudowanych miejsc po oddaniu do użytku, korzystać będą mogli właściciele lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku (pomiędzy ul. [...]i ul. [...]). Umowę zawarto na czas nieokreślony a podpisał ją w imieniu Gminy - Burmistrz G. N.. Wobec powyższego, organ architektoniczno-budowlany nie miał podstaw do kwestionowania kompletności przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji, jak i samego projektu budowlanego w kontekście jego zgodności z planem miejscowym. Nie miał przede wszystkim podstaw do podważania i weryfikowania ww. umowy użyczenia, ani – do kwestionowania prawa inwestora do dysponowania częścią działki o nr ew. [...] na cele budowlane. W konsekwencji obowiązany był przyjąć, że część miejsc postojowych mogła zostać zaprojektowana na ww. części działki, stanowiącej własność Gminy, a użyczonej przez Gminę inwestorowi w celu realizacji inwestycji pomiędzy ul. [...]i ul. [...] w W.. Dodać przy tym także trzeba, iż analiza ww. umowy użyczenia nie wskazuje na to, aby miejsca postojowe zaprojektowane na działce o nr ew. [...] miały charakter tylko czasowy (a nie trwały, tj. funkcjonujący przez cały okres użytkowania projektowanego budynku wielorodzinnego). Co istotne, takiej lokalizacji części miejsc postojowych nie sprzeciwia się powołany powyżej plan miejscowy. Wprawdzie § 13 ust. 2 pkt 5 planu miejscowego ustala obowiązek zaspokajania potrzeb parkingowych dla obiektów nowowznoszonych na terenie objętym zamierzeniem budowlanym. Niemniej plan ten nie definiuje zwrotu: teren objęty zamierzeniem budowlanym. Wobec tego, w ocenie Sądu, należało przyjąć, iż jest to teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę i projektem budowlanym, bo to te dokumenty określają inwestycję i teren inwestycyjny, a więc – projektowane zamierzenie. Wskazana działka o nr ew. [...] wymieniona jest w obu ww. dokumentach, a tym samym nie sposób przyjąć, iż nie stanowi ona części terenu objętego zamierzeniem budowlanym. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę także pozostałe zapisy planu miejscowego, w tym § 13 ust. 2 pkt 8, który dopuszcza realizowanie zatok parkingowych w ulicach o szerokości min 15 m w liniach rozgraniczających ulic, oraz § 13 ust. 2 pkt 9, który dopuszcza realizację parkingów naziemnych i podziemnych we wszystkich terenach. Sąd uwzględnił nadto § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zważyć trzeba, iż w myśl tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle tego przepisu wskazuje się, iż ma on charakter nieostry oraz, że dla jego prawidłowego zastosowania w okolicznościach danej sprawy niezbędne jest dokonanie takiej wykładni, która pozwoli na odkodowanie jego treści w sposób zgodny z zasadą ochrony prawa własności oraz wyrażoną w art. 4 ustawy Prawo budowlane zasadą wolności budowlanej. Wskazuje się też, że przepis ten nie określa literalnie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, ale jednak uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. "Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu (...). W ustawie - Prawo budowlane brak jest przepisów, w tym i techniczno-budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby sposób urządzenia i liczbę miejsc postojowych przy nowowznoszonych czy rozbudowywanych obiektach. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w planie miejscowym, a przy braku takich ustaleń - należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej." (v. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 969/13). Tak też w istocie wskazał tut. Sąd orzekając w niniejszej sprawie, w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1453/14 (który to uprawomocnił się), dostrzegając, iż w kontekście ww. § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przedstawionej przez inwestora umowy użyczenia działki stanowiącej własność Gminy [...], należy dokonać szczegółowej analizy ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceny tej w tym zakresie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawiono. Niemniej, jak zostało to wykazane powyżej, trudno w tym aspekcie, wobec zapisu planu miejscowego i użytego w tej materii zwrotu, stwierdzić naruszenie prawa – a tym samym niezgodność projektu budowlanego z planem miejscowym, czy projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym warunkami technicznymi. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów merytorycznych podniesionych we wszystkich trzech skargach. Sąd wskazując na powyższe, a przy tym mając na uwadze uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie stwierdził w efekcie, aby ocena dokonana w sprawie w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, była nieuprawniona. Niemniej Sąd stwierdza, że rację mają skarżący, iż organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii związanej z możliwością lokalizacji części miejsc postojowych na ww. działce, użyczonej inwestorowi przez Gminę, a sprawę tę niespornie podniósł tut. Sąd w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. Uchybienie to, nie miało jednak charakteru istotnego i co najwyżej świadczy o naruszeniu w sprawie art. 107 § 3 k.p.a. Powyżej dokonana przez Sąd analiza nie wykazała bowiem, aby w tym kontekście doszło do uchybienia przepisom ze strony inwestora, nadto – aby organ odwoławczy problem ten całkowicie zbagatelizował, skoro po ww. wyroku Sądu zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku i projektu budowlanego o umowę użyczenia dotyczącą spornej działki. Oceny Sądu w tym kontekście nie mogły zmienić dokumenty przedstawione przez skarżącą C. S. na rozprawie przed Sądem w dniu 20 lipca 2016 r., w tym - obwieszczenie Starosty [...] z dnia [...]lipca 2015 r. stanowiące zawiadomienie o wszczęciu postępowania na wniosek Gminy [...] z dnia 3 kwietnia 2015 r. w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie ul. [...] w W., która to inwestycja ma objąć także działkę nr ew. [...]. Nie sposób bowiem stwierdzić, aby okoliczności wynikające z ww. dokumentów, w jakikolwiek sposób podważały możliwość realizacji projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w tym – w zakresie wykonania odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Wskazane dokumenty nie uprawniały także do podważenia przedstawionej przez inwestora umowy użyczenia z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczącej części ww. działki. W związku z dokumentami złożonymi do akt na rozprawie przed Sądem w dniu 20 lipca 2015 r., dodać nadto należy, iż poza zakresem zainteresowania organów orzekających w sprawie, jak i Sądu pozostawała kwestia związana z realizacją spornej inwestycji. Ta, pozostaje bowiem w kompetencji organów nadzoru budowlanego, a nie – organów architektoniczno-budowlanych i nie ma żadnego znaczenia w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Sąd nie podzielił też pozostałych zarzutów. Sąd zauważa w szczególności, iż organ odwoławczy stosując się do wytycznych zawartych w ww. wyroku tut. Sądu z dnia 18 lutego 2015 r., włączył w poczet materiału dowodowego sprawy analizę zacienienia i nasłonecznienia sporządzoną przez osobę z uprawnieniami budowlanymi, a ta nie wykazała, aby przy projektowaniu budynku naruszono warunki techniczne. Wskazana analiza obejmuje m. in. niezabudowane działki o nr ew. [...],[...] i [...]należące do skarżącej Spółdzielni, choć § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku", który nie istnieje. Niemniej w analizie tej ww. działki zostały uwzględnione, a w ich kontekście wzięto pod uwagę plan miejscowy i wynikające z planu warunki zabudowy przewidziane na tym obszarze, dochodząc w konsekwencji do wniosku, iż projektowana inwestycja nie uniemożliwi optymalnego wykorzystania tego terenu. W konsekwencji Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w tym zakresie, tym bardziej, że również zarzuty skarżącej Spółdzielni kwestionujące projektowaną inwestycję są zbyt ogólnikowe, nadto – nie zostały poparte żadnym przeciwdowodem o podobnej wartości, jak wskazana powyżej analiza. W konsekwencji Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m. in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych, jak i norm planistycznych, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a wobec tego wskazanego zarzutu nie podzielił. W końcu, Sąd uznał, iż organ odwoławczy nie naruszył w stopniu istotnym przepisów procesowych, czy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ ten przeprowadził postępowanie w zakresie nakazanym przepisami prawa materialnego i wyrokiem Sądu zapadłym w tej sprawie, dając jednocześnie wyraz temu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie jakiego zaś nie unikną, z przyczyn powyżej omówionych nie miało istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Nadto, decyzję tego organu mogła podpisać działająca z upoważnienia Wojewody [...], J. P. – Kierownik Oddziału Infrastruktury w Delegaturze – Placówce Zamiejscowej w [...], choć jej podpis widnieje także pod wcześniejszą decyzją wskazanego organu z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], uchyloną następnie prawomocnym wyrokiem tut. Sądu. W takiej bowiem sytuacji nie znajduje zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. obowiązek wyłączenia pracownika dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Nie dotyczy również takiej sytuacji, jaka wystąpiła w niniejszej sprawie, w której to po wyroku Sądu administracyjnego uchylającym zaskarżoną decyzję, sprawa wraca do organu odwoławczego (który to ponownie obowiązany jest wydać orzeczenie). Uchylenie decyzji nie powoduje bowiem - gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego - zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, skoro w takiej sytuacji nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania w sytuacji, gdy po uchyleniu orzeczenia organu II instancji przez sąd administracyjny dochodzi do ponownego rozpatrywania sprawy przez organ i czyni to pracownik biorący wcześniej udział w wydaniu zaskarżonej, a następnie uchylonej przez sąd decyzji (v. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2886/12). Sąd Naczelny zauważył stwierdzając powyższe, że celem "(...) analizowanego przepisu jest uniknięcie sytuacji, w której ten sam pracownik orzekałby w sprawie i rozpoznawał środek zaskarżenia od decyzji, w wydaniu której brał udział." Sąd orzekając w niniejszej sprawie zauważa, że taka sytuacja w tym przypadku nie miała miejsca. Sąd stwierdza więc, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. z powodu podpisania zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która podpisała również poprzednią decyzję Wojewody, następnie prawomocnie wyeliminowaną z obrotu prawnego. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków. Sąd zauważa, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem w tej materii, zarzut ten mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby stawiająca go strona wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a to w sprawie nie miało miejsca. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu prze Sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.