VII SA/Wa 2108/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 460 złotych (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia 12 listopada 2001 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej "[...]" Sp. z o.o. w [...] na budowę zespołu 9 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na potrzeby własne mieszkańców i garażem podziemnym na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w [...], na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż wnioskodawca zarzucił kwestionowanej decyzji, że podmiot w niej wskazany nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ ustalił, że w dniu 26 października 2000r. sporządzona została w formie aktu notarialnego, umowa spółki z o.o. "[...]" zawarta pomiędzy przedstawicielami Gminy [...] a "[...]" Sp. z o.o. w [...]. W § 6 tej umowy określony został przedmiot działalności Spółki "[...]" polegający na wybudowaniu na działce nr [...] ratusza oraz obiektów usługowo-mieszkaniowych oraz ich sprzedaży lub wynajmie. W dniu 20 listopada 2000r. zawarto pomiędzy przedstawicielami Gminy [...] a "[...]" Spółką z o.o. w [...] umowę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...]. W dniu 12 listopada 2001r., zostało udzielone przez przedstawicieli Sp. z o.o. "[...]" pełnomocnictwo "[...]" Sp. z o.o. w [...], umocowujące ją do dokonywania czynności faktycznych i prawnych dotyczących działki nr [...] związanych z celami budowlanymi określonymi w projektach sporządzonych przez "[...]" Sp. z o.o. w [...] oraz w umowie inwestycyjnej zawartej pomiędzy gminą [...] i "[...]" Sp. z o.o. w [...], w tym m.in. do uzyskania pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Organ stwierdził, że udzielone w dniu 12 listopada 2001 r. pełnomocnictwo nie mogło upoważniać do tego, aby w decyzji [...].11.2001 r. inwestorem był "[...]" sp. z o.o. w [...], gdyż inwestorem powinna być spółka "[...]", co wynikało z umowy spółki zawartej pomiędzy przedstawicielami Gminy [...], a "[...]" Sp. z o.o. w [...]. Organ wskazał także, że "[...]" (dalej także: "[...]") figuruje również jako inwestor w decyzji z dnia [...].07.2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Została ona wydana w czasie zanim w dniu 12.11.2001 r. zostało udzielone pełnomocnictwo dla "[...]". Wniosek o pozwolenie na budowę został również złożony dnia [...].09.2001 r. przez "[...]". Natomiast decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...].09.2001 r umarzająca postępowanie w sprawie wyłączenia z produkcji rolnej działki nr [...] została wydana na wniosek "[...]" Spółki z o.o. Organ podkreślił, że od dnia 20 listopada 2000r. tj. od daty zawarcia pomiędzy przedstawicielami Gminy [...] i "[...]" Sp. z o.o. w [...] umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...], prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w myśl art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego wykazywała się "[...]" Sp. z o.o. w [...]. Natomiast "[...]" Sp. z o.o. w [...] nie miała takiego prawa, zarówno przed udzieleniem jej w dniu 12 listopada 2001 r. pełnomocnictwa, jak i po tej dacie. Organ podkreślił także, że w myśl art. 33 §1 kpa pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym może być jedynie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych a zatem nie może być nim osoba prawna. Zdaniem organu, kwestionowana decyzja Nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym należało stwierdzić jej nieważność w trybie art. 156 §1 pkt2k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2005r., po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Sp. z o.o. w [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r., oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2001 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że pozwolenie na budowę mogło być wydane, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wyłącznie temu kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 11 tej ustawy, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należało rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, wydając przedmiotowe pozwolenie na budowę i wskazując jako inwestora "[...]" Sp. z o.o. w [...], organ architektoniczno-budowlany nie naruszył prawa w stopniu rażącym. Spółka ta zawarła bowiem w dniu 26 października 2000r., z Gminą [...] umowę inwestycyjną, w której wskazano tę spółkę jako inwestora przedmiotowej budowy. Ponadto "[...]" Sp. z o.o. w [...] w dniu [...] listopada 2001 r., udzieliła pełnomocnictwa spółce "[...]" Sp. z o.o. w [...] do realizacji umowy inwestycyjnej poprzez zarządzanie i gospodarowanie nieruchomością na cele budowlane, w tym do uzyskania pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił też, iż decyzją z dnia [...] lipca 2001 r., ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, która to decyzja została wydana na wniosek spółki "[...]" Sp. z o.o. w [...], a następnie na podstawie jej ustaleń udzielono pozwolenia na budowę. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że nie można było uznać, iż miało miejsce rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż rozpatrywanie kwestii prawidłowości wykonania umowy inwestycyjnej oraz ewentualnego przekroczenia zakresu udzielonego pełnomocnictwa leży w kompetencji sądu cywilnego, a nie organów administracji architektoniczno - budowlanej. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "[...]" Sp. z o.o. w [...] domagając się stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wadliwe było ustalenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Podniosła jednocześnie naruszenie art. 6, 7, 8, 10 i 77 i 79 k.p.a. Skarżąca wywodziła, że "[...]" Sp. z o.o. w [...] pełnił rolę inwestora zastępczego, co wynikało z umowy inwestycyjnej oraz aktu notarialnego z dnia 26 października 2000r. o utworzeniu spółki "[...]" a także z pełnomocnictwa z dnia 12 listopada 2001 r. udzielonego "[...]" Sp. z o.o. w [...]. Spółka "[...]" nie posiadała natomiast uprawnienia do występowania jako inwestor w postępowaniu o pozwolenie na budowę i nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uprawnienie takie posiadała "[...]" Sp. z o.o. w [...]. Wbrew twierdzeniu GINB, w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę rażąco naruszono art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę). Wprawdzie przepis art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego przewidywał, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać ze stosunku zobowiązaniowego, ale takiego, który przewiduje 'uprawnienie" a nie "zobowiązanie" do wykonywania robót budowlanych. Przez "uprawnienie" należy rozumieć wierzytelność polegającą na prawie władania nieruchomością w określony sposób. Wskazana umowa inwestycyjna była wyłącznie źródłem "zobowiązania" a nie "uprawnienia" spółki do wykonywania robót budowlanych. Potwierdza to tytuł artykułu 5.3 tej umowy: "Zobowiązania Inwestora w ramach pełnienia funkcji Inwestora Zastępczego'". Ponadto, art. 4.2. umowy stwierdza, że ".Inwestor zobowiąże się do kompletnego i całościowego prowadzenia i finansowania Inwestycji Budowlanej". Z kolei art. 4.1. wskazuje, że "Realizacja Inwestycji Budowlanej przez Spółkę ("[...]" Sp. z o.o. w [...]) jako inwestora bezpośredniego zostanie powierzona Inwestorowi ([...]), który będzie pełnił funkcję "inwestora zastępczego". Natomiast stosownie do art. 5.3.1. lit ł) umowy, Spółka "[...]", w ramach czynności inwestora zastępczego przyjęła "wykonywanie w imieniu Spółki "[...]" jej obowiązków wynikających z Prawa budowlanego. Fakt, że umowa inwestycyjna jedynie obligowała a nie uprawniała "[...]" Sp. z o.o. w [...] do wykonywania robót budowlanych, potwierdza również udzielenie przez "[...]" sp. z o.o. pełnomocnictwa z dnia 12 listopada 2001 r. Upoważnienie to obejmowało m.in. umocowanie do "uzyskania pozwolenia na budowę". Gdyby umowa inwestycyjna stanowiła samoistną podstawę przyznającą "[...]" Sp. z o.o. w [...] prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo to okazałoby się zbędne. Upoważnienie to potwierdza, że przy zawieraniu umowy inwestycyjnej, intencją stron nie było przyznanie spółce "[...]" Sp. z o.o. w [...] prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jedynie zobowiązanie tej spółki do prowadzenia działań określanych jako "zastępstwo inwestycyjne" (w tym do uzyskania w imieniu "[...]" sp. z o.o. pozwolenia budowlanego). Skarżąca podniosła, że zarówno w chwili złożenia wniosku o pozwolenie na budowę ([...] września 2001 r.), jak i w dniu wydania decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] ([...] listopada 2001 r.), użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której dotyczyła decyzja, była spółka "[...]" Sp. z o.o. w [...], co potwierdzał dołączony do akt sprawy odpis z księgi wieczystej W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Uczestnik postępowania "[...]" Sp. z o.o. w [...] w odpowiedzi na skargę wskazał, że bezpodstawny jest zarzut, jakoby decyzja na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...] o pozwoleniu na budowę, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca spółka pominęła bowiem treść stosunku zobowiązaniowego pomiędzy spółkami "[...]" a "[...]" wynikającego z umowy inwestycyjnej z dnia [...] października 2000 r. Ponadto uczestnik podniósł, że spółka "[...]" we wcześniejszym okresie nie zaskarżyła decyzji nr [...] Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 2001 r. w zwyczajnym trybie instancyjnej kontroli, pomimo, że posiadała wiedzę o wydaniu pozwolenia na budowę na rzecz Spółki "[...]". Tym samym uzasadnione jest twierdzenie, że również Spółka "[...]" uznawała przedmiotową decyzję za prawidłową i zgodną z przepisami obowiązującego prawa. Wyrokiem z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1301/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o. o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...]Sp. z o.o. w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1052/09, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed organami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niniejsza sprawa była przedmiotem oceny przez NSA, który wyrokiem z dnia 28.09.2010r. uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 20.03.2009r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku NSA zawarł ocenę prawną i ustosunkował się do części zarzutów zawartych w skardze. A zatem w niniejszej sprawie Sąd związany jest wykładnią zawartą w w/w wyroku NSA. I tak w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia NSA wskazał na nieprawidłową ocenę dokonaną przez Sąd I instancji co do uchybienia organu odwoławczego w zakresie ustalenia, komu w sprawie tej przysługuje prawo do dysponowania na cele budowlane częścią działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w [...], na której miał być wybudowany zespół 9 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na potrzeby własne mieszkańców i garażem podziemnym. Stan faktyczny sprawy administracyjnej, miarodajny dla ustalenia tego komu prawo to przysługuje tworzą oświadczenia woli składane przez Gminę [...], "[...]" spółka z o.o. i "[...]" spółka z o.o. Kształtują one bowiem relacje prawne między tymi podmiotami. O znaczeniu i roli tych oświadczeń woli decyduje tak ich treść jak i kolejność ich składania. A składane były one w następującej kolejności: dnia 26 października 2000 r. Gmina [...] i "[...]" spółka z o.o. zawarły umowę inwestycyjną, tego samego dnia oba te podmioty zawarły także umowę powołującą do życia spółkę z o.o. "[...]", dnia [...] listopada 2000 r. Gmina [...] przeniosła na spółkę z o.o. "[...]" prawo do użytkowania wieczystego części działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w [...], na której miał być wzniesiony zespół 9 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na potrzeby własne mieszkańców i garażem podziemnym, natomiast dnia [...] listopada 2001 r. spółka z o.o. "[...]" udzieliła pełnomocnictwa "[...]" spółka z o.o. Oceniając zaskarżone skargą kasacyjną rozstrzygnięcie i analizując w/w czynności prawne podmiotów występujących w niniejszej sprawie NSA wskazał na konieczność oceny czy i jakie znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego a w szczególności kwestii dysponowania przez [...] prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane w niniejszej sprawie ma fakt zawarcia umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego pomiędzy Gminą [...] a "[...]" Spółka z o.o. Znaczenie umowy przenoszącej prawo do użytkowania wieczystego dla prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika z tego, że oświadczenie to skierowane jest przez jedną ze stron umowy inwestycyjnej do podmiotu powołanego do życia w związku z realizacją planowanej inwestycji przez obie strony umowy inwestycyjnej, jak i z tego, iż ma ono miejsce już po zawarciu umowy inwestycyjnej i po powołaniu przez obie strony umowy inwestycyjnej spółki z o.o. "[...]", a przed udzieleniem pełnomocnictwa. Tym samym umowa przeniesienia prawa użytkowania wieczystego ma znaczenie również przy ocenie celu i skutków prawnych udzielenia pełnomocnictwa, a zarazem i przy ustaleniu znaczenia wcześniejszej umowy powołującej spółkę z o.o. "[...]". Dalej NSA ocenił, że umowa inwestycyjna z chwilą przeniesienia prawa do użytkowania wieczystego działki nr ew. [...] w istocie przestała mieć znaczenie dla oceny, komu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wraz bowiem z przeniesieniem prawa do użytkowania wieczystego przez Gminę [...] na "[...]" spółkę z o.o. umowa inwestycyjna nie mogła ustanawiać "[...]" inwestorem. Postanowienia umowy inwestycyjnej, ustanawiające "[...]" spółka z o.o. inwestorem były bowiem skuteczne dopóty, dopóki Gminie [...] przysługiwało prawo wieczystego użytkowania działki nr ew. [...], gdyż do tego czasu to Gmina [...]uprawniona była do wyrażenia zgody na wykonanie robót budowlanych. Jako bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oceniono, że jedynie sąd powszechny może wiążąco zbadać prawidłowość zawiązania się w niniejszej sprawie stosunku zobowiązaniowego na podstawie umowy i oświadczeń woli. W sprawie niniejszej rolą organów administracji obu instancji jest bowiem ustalenie na gruncie art. 3 pkt 11, art. 28 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane materialnoprawnych skutków składanych w niniejszej sprawie oświadczeń woli. Tym samym także spór, jaki w sprawie niniejszej powstał pomiędzy spółką z o.o. "[...]" a "[...]", dotyczący tego, komu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc i zarazem tego, kto powinien być adresatem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, rozstrzygany powinien być przy uwzględnieniu materialnoprawnych skutków oświadczeń woli składanych w niniejszej sprawie przez Gminę [...], "[...]" spółka z o.o. i "[...]" spółka z o.o. Tym samym - w ocenie NSA - wpływ umowy przenoszącej prawo do użytkowania wieczystego na wykładnię umowy inwestycyjnej stanowić powinien przedmiot zainteresowania nie tylko Sądu pierwszej instancji, ale i organu odwoławczego, zwłaszcza, że relacja pomiędzy tymi umowami była głównym argumentem uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Nierozpatrzenie natomiast przez organ odwoławczy tego, jak umowa przenosząca prawo do użytkowania wieczystego wpływa na wykładnię umowy inwestycyjnej, oceniać należy jako naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Nie można bowiem przyjąć, że postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ odwoławczy bez rozważania wpływu umowy przenoszącej prawo użytkowania wieczystego na wykładnię umowy inwestycyjnej, zrealizowane było zgodnie z zasadą wynikającą z art. 7 k.p.a. i regułami unormowanymi w art. 77 k.p.a. Mając na uwadze przedstawioną wyżej ocenę prawną dokonaną przez NSA wskazać należy, że zasadny jest zarzut skarżącego co do naruszenia art. 7 i 77§1 a w konsekwencji także 107§3 kpa. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje któremu z podmiotów przysługiwało w dacie wydawania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę prawo do dysponowania nieruchomością, na której miała być posadowiona inwestycja na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego. Organ I instancji uznał przy tym - po dokonaniu analizy czynności prawnych dokonanych przez podmioty j.w. (Gminę [...], Spółki "[...]" i "[...]"), że od 20.11.2001r. tj. od dnia zawarcia umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego prawem tym wykazywała się Spółka "[...]" nie zaś "[...]". Organ odwoławczy dokonał odmiennej oceny tej okoliczności. Analiza uzasadnienia stanowiska organu odwoławczego prowadzi jednak do wniosku, że uszło jego uwadze, że po zawarciu umowy inwestycyjnej z dnia 26 października 2000r. doszło do zawarcia umowy przenoszącej prawo użytkowania wieczystego gruntu inwestycyjnego. W konsekwencji, o ile przed dniem 20 listopada 2000r. (data przeniesienia prawa użytkowania wieczystego) prawo to przysługiwało Gminie [...] i to ten podmiot uprawniony był do dysponowania omawianym prawem, o tyle po tej dacie umowa inwestycja stała się bezskuteczna jeśli chodzi o udzielone prawo do dysponowania nieruchomością przez tę ostatnią Spółkę. Zgodnie z definicją pojęcia "dysponowania gruntem na cele budowlane" zawartą w art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego przez prawo to należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zgodnie natomiast z doktryną prawa cywilnego, które z reguły reguluje stosunek zobowiązaniowy uprawniający do dysponowania nieruchomością, dla powstania stosunku zobowiązaniowego w sposób skuteczny niezbędne jest aby prawo to pochodziło od osoby (podmiotu), której prawo takie przysługuje. A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie bez znaczenia pozostaje, że przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę prawo użytkowania wieczystego zostało przeniesione na inny podmiot niż Gmina [...]. Okoliczność ta winna zostać oceniona przez organ odwoławczy. Tymczasem organ odwoławczy - pomimo że to ta kwestia legła u podstaw rozstrzygnięcia organu I instancji nie ocenił w żaden sposób wpływu tej umowy na stosunki podmiotów uczestniczących w sprawie a w szczególności na skuteczność oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie można zatem uznać za trafny stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie priorytetowe znaczenie ma umowa inwestycyjna z dnia 26 października 2000r. zawarta pomiędzy Gminą [...] a [...]. Za prawidłowością decyzji z dnia [...].11.2001 r. nie może także przemawiać fakt udzielenia w dniu 12.11.2001 r. Spółce "[...]" przez "[...]" pełnomocnictwa do realizacji umowy inwestycyjnej. Organ winien wszak ocenić czy pełnomocnictwo takie mogło zostać skutecznie udzielone osobie prawnej oraz czy ma znaczenie dla oceny prawidłowości oświadczenia dotyczącego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez podmiot występujący z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast bez znaczenia dla oceny powyższej okoliczności pozostaje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji została wydana na wniosek "[...]". W tym ostatnim postępowaniu organ nie ma obowiązku badać czy wnioskodawcy przysługuje jakiekolwiek prawo do dysponowania nieruchomością, na której zamierza realizować inwestycję. Reasumując zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji należało go wyeliminować z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie odwołanie [...] Spółki z o.o. organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną oraz ocenę zawartą w wyroku NSA z dnia 28.09.2010r. W szczególności zatem oceni czy podmiotowi, który złożył oświadczenie o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane prawo takie przysługiwało i w tym kontekście oceni czy kontrolowana decyzja nie została dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156§1 pkt. 2 kpa. Mając powyższe na względzie - w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy