VII SA/Wa 2108/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podstawie art. 138 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania P. Klub Spółka z o.o. z siedzibą w M. - utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] czerwca 2014 r., ([...]) stwierdzającą nieważność decyzji PINB w M. z dnia [...] sierpnia 2009 r. ([...]) udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, wewnętrznych dróg dojazdowych, wjazdu i wyjazdu na działkę z ul. W. oraz D., pięćdziesięciu jeden miejsc parkingowych na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Po wyjaśnieniu istoty postępowania o stwierdzenie nieważności oraz przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) organ przytoczył art. 59 ust. 1 i 59 a ust. 2 pkt 2 lit. f Prawa budowlanego i wskazał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., udzielono pozwolenia na użytkowanie ww. budynku pod warunkiem, że przed przystąpieniem do użytkowania: kotłowni i instalacji co, cw inwestor przekaże urządzenia ciśnieniowe kotłowni do rejestracji i odbioru; instalacji wewnętrznej gazu dokona sprawdzenia instalacji po zamontowaniu kuchenek gazowych 4 palnikowych; zamontuje platformy dźwigowe zawieszone na ścianach klatek schodowych oraz zawiadomi organ o wykonaniu powyższych warunków. Organ podkreślił, że art. 59 ust. 3 cyt. ustawy ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy obiekt budowlany spełnia warunki określone w ust. 1, co nie miało miejsca. W protokole kontroli obowiązkowej z dnia 17 sierpnia 2009 r. przeprowadzonej przez PINB w M., stwierdzono niespełnienie warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, tj. niewykonanie platform dźwigowych, powinien mieć zatem zastosowanie art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. wydano z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu nie spełniającego wymagań art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. f oraz art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez niewskazanie w decyzji terminu wykonania nakazanych robót, jak również z rażącym naruszeniem art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, poprzez niedołączenie przez inwestora wymaganych protokołów badań i sprawdzeń. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, organ wskazał, że strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jak i złożenia wyjaśnień w sprawie, a przyczyny stwierdzenia nieważności zostały wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Pomimo, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak decyzja zostały skierowane do K. Sp. z o.o. z siedzibą w M., w momencie, w którym była już przejęta przez P. Sp. z o.o. Jak wynika z KRS nr [...], K. Sp. z o.o. stanowi część spółki przejmującej (tj. P. Sp. z o.o.), która wstąpiła w prawa i obowiązki spółki przejętej. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odebrane przez adresata, a K. Sp. z o.o. nie poinformowała o zmianie stanu prawnego firmy i odebrała decyzję, od której P. Sp. z o.o. wniosła w terminie odwołanie. Powyższe nie miało zatem wpływu na przebieg postępowania i ocenę decyzji. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów organ wyjaśnił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji, w związku z tym złożenie brakujących dokumentów i wykonanie robót budowlanych po wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie mogło zostać uwzględnione. Skargę na powyższą decyzję wniosła P. sp. z o.o. w M. i domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 28 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu i nieprzyznanie przymiotu strony Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. Z. w M., w sytuacji w której winni brać udział właściciele wyodrębnionych lokali reprezentowani przez Wspólnotę mieszkaniową posiadającą przymiot strony; - art. 8 w zw. art. 10 §1 kpa - poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez niewyjaśnienie skarżącej, z jakich przyczyn wszczęto postępowanie nieważnościowe (brak wskazania konkretnej podstawy prawnej przy wszczęciu postępowania), a następnie niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, poprzez nie zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków przed wydaniem decyzji; - art. 7 i 77 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności niezbadanie w jakim terminie i w jaki sposób skarżąca spółka uzupełniła warunki wskazane w pozwoleniu na użytkowanie z dnia 19 sierpnia 2009 r.; - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 i w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego rozstrzygnięcia, w tym nieodniesienie się do zarzutu odwołania o zapewnieniu warunków niezbędnych do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, co skutkowało nienależytym uzasadnieniem decyzji, a to uczyniło ją wadliwą i uniemożliwia weryfikację prawidłowości decyzji; - art. 107 § 3 kpa, w wyniku czego nie zostało uwzględnione odwołanie na decyzję PINB, w której nie był w ogóle badany charakter skutków prawnych, które spowodowała decyzja stwierdzająca nieważność pozwolenia na użytkowanie pod kątem nieodwracalności skutków prawnych dla mieszkańców budynku; - art. 136 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieuzupełnienie materiału dowodowego w zakresie osób, którym przysługiwał status strony w nadzwyczajnym postępowaniu; - art. 138 kpa § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa bez udziału Wspólnoty Mieszkaniowej; 2) przepisów prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj: - art. 59 a pkt 2 f cyt. ustawy Prawo poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie zapewniła warunków niezbędnych do korzystania z ww. obiektu przez osoby niepełnosprawne, w sytuacji kiedy warunki te zostały spełnione, skoro wykonano pochylnie (wraz z drugim powielonym kompletem domofonów). Nadto, w projekcie wskazano wprost, iż "nie zaprojektowano mieszkań dla osób niepełnosprawnych"; - art. 59 ust. 3 cyt. ustawy poprzez jego błędną wykładnię, w sytuacji gdy przepis ten wyraźnie wskazuje w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót nie zaś jak podkreśla organ musi wskazywać termin. Skarżąca podniosła, że warunki pozwolenia na użytkowanie spełniono w całości, a stosowną dokumentację przekazano organowi. Organ nie odniósł się do zarzutów odwołania i nie zbadał, w jakim terminie i w jaki sposób skarżąca spełniła warunki wskazane w pozwoleniu na użytkowanie. Organ powiatowy nie podał terminu wykonania warunków, bowiem zgodnie z ustawą Prawo budowlane jest to fakultatywne. Pomimo, iż w decyzji nie określono ww. terminu spółka warunki te niezwłocznie spełniła. Nie można więc stronie czynić zarzutu, by zamierzała skorzystać na braku terminu i nie zrealizować warunków z pozwolenia na użytkowanie. Dalej podkreśliła, że w postępowaniu nadzwyczajnym nie zawiadomiono o toczącym się postępowaniu i nie przyznano przymiotu strony Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. Z. w M.. Utworzona Wspólnota pozbawiła skarżącą zarządu budynkiem, a zatem decyzje zostały wydane bez jej udziału, bowiem dnia [...] czerwca 2010 r. powstała Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. Z. w M.. Prawa i obowiązki wynikające z decyzji z dnia 19 sierpnia 2009 r. przeszły w tej sytuacji na ww. Wspólnotę. Decyzje nie zostały zatem skierowane do powyższego podmiotu, który zgodnie z Prawem budowlanym utrzymuje i użytkuje ten obiekt. Wspólnota mieszkaniowa winna zatem być również adresatem decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ powinien ustalić krąg podmiotów mających interes prawny na dzień wydania decyzji, w szczególności, gdy w miejsce inwestora wstąpił inny podmiot. Skoro organy nie ustaliły prawidłowego kręgu stron, to nie zbadały też charakteru skutków prawnych stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowanie, w tym pod kątem nieodwracalności skutków prawnych dla mieszkańców budynku. Postępowanie dowodowe w obu instancjach przeprowadzono wadliwie i w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności przez niewyjaśnienie przyczyn dla których wszczęto postępowanie nieważnościowe, a następnie niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, co spowodowało niezawiadomienie skarżącej o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków przed wydaniem decyzji I instancji. Skarżąca podniosła, iż spełniła warunki niezbędne do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne, bo wykonano pochylnie. W projekcie budowlanym wskazane jest wprost, iż w budynku "nie zaprojektowano mieszkań dla osób niepełnosprawnych". Ponadto, istnieje możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji niewykonania wszystkich robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie potwierdza zakończenie budowy i świadczy, iż obiekt nadaje się do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem co potwierdziła kontrola 17 sierpnia 2009r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa. W świetle powołanych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze wszystkimi zawartymi w niej twierdzeniami należy się zgodzić. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji PINB w M. z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie m.in. budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. W. oraz D. w M., w której, na podstawie art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego, dodatkowo - przed przystąpieniem do użytkowania - zobowiązano inwestora: odnośnie kotłowni i instalacji co, cw do przekazania urządzenia ciśnieniowego kotłowni do rejestracji i odbioru; odnośnie instalacji wewnętrznej do sprawdzenia instalacji po zamontowaniu kuchenek gazowych 4 palnikowych oraz zamontowania platform dźwigowych dla niepełnosprawnych oraz zawiadomienia organu o wykonaniu powyższych warunków. Na wstępie podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie to stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji określonej w art. 16 k.p.a., stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Nadto, ocena organu orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć wyłącznie tego, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W postępowaniu nieważnościowym organ nadzorczy nie analizuje zatem całego postępowania zwykłego, lecz kontroluje, czy wydanie decyzji można powiązać z którąkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. Dodać należy, że w postępowaniu nieważnościowym organ weryfikuje decyzję wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. W okolicznościach niniejszej sprawy wyjaśnić również trzeba, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Rażące naruszenie prawa ma miejsce tylko wtedy, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność, a w konsekwencji, waga naruszenia prawa jest znacznie większa, niż stabilność decyzji ostatecznej. W sposób rażący może zatem zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, LEX nr 508497). Do ustalenia, że nastąpiło rażące naruszenie prawa wymagane jest, aby wszystkie wymienione wyżej przesłanki wystąpiły łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich wyłącza możliwość uznania decyzji za dotkniętą wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W konsekwencji naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem utożsamiać tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej organ odwoławczy zakwestionował możliwość zastosowania w postępowaniu zwykłym art. 59 ust. 3 cyt. ustawy wskazując, że przepis ten można stosować wyłącznie wówczas, gdy obiekt budowlany spełnia warunki określone w ust. 1, a taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem w protokole kontroli obowiązkowej (17 sierpnia 2009 r.) stwierdzono niespełnienie warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, to jest niewykonanie platform dźwigowych. Powinien mieć zastosowanie art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto, w ocenie organu - decyzję z dnia 19 sierpnia 2009 r. wydano z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu niespełniającego wymagań art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. f oraz art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez niezakreślenie terminu wykonania nakazanych robót, jak również z rażącym naruszeniem art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, poprzez niedołączenie wymaganych protokołów badań i sprawdzeń. Badając prawidłowość powyższego stanowiska przypomnieć należy, że zgodnie z art. 59 ust. 3 cyt. ustawy jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Ustęp 1 wskazuj zaś, że właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Natomiast stosownie do ust. 2 cyt. przepisu organ może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych. Pierwsza z przytoczonych regulacji przyznaje zatem organowi uprawnienie do udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie obiektu, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem. Wówczas w pozwoleniu na użytkowanie organ może określić termin wykonania tych robót. Konstrukcja komentowanego ustępu nie daje podstaw do przyjęcia, że w tym przypadku mamy do czynienia z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie opatrzoną warunkiem (zdarzeniem przyszłym niepewnym). Niewypełnienie tak nałożonego obowiązku podlega egzekucji na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Drugi przytoczony przepis - który zdaniem organu winien mieć zastosowanie w postępowaniu zwyczajnym - przyznaje organowi dwa uprawnienia: możliwość określenia warunków użytkowania obiektu oraz możliwość uzależnienia użytkowania obiektu od wykonania w oznaczonym terminie określonych robót. W konstrukcji art. 59 ust. 2 pozwolenie na użytkowanie jest warunkowe – zgoda na użytkowanie, wyrażona w decyzji organu, jest uzależniona od wykonania określonych robót budowlanych w oznaczonym terminie, co oznacza, że obiekt może być użytkowany, ale inwestor musi spełnić w podanym terminie dodatkowe warunki. Stwierdzenie "uzależnić użytkowanie" wskazuje wprost na odłożoną w czasie skuteczność decyzji w tym przedmiocie, zależną od spełnienia się ww. wymogu. Niespełnienie warunków w zakreślonym terminie stanowi podstawę do wydania decyzji o jej wygaszeniu na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., VII SA/Wa 1417/05, CBOSA). Oba powołane przepisy – choć z odmiennym skutkiem, w przypadku niewykonania obowiązków - dają zatem organowi uprawnienie do udzielenia pozwolenia na użytkowanie z jednoczesnym nałożeniem obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, w zakreślonym terminie bądź z możliwością zakreślenia takiego terminu. Trudno zatem zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji, że organ powiatowy w postępowaniu zwykłym zamiast art. 59 ust. 3 cyt. ustawy winien zastosować art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, z tym uzasadnieniem, że budynek nie spełniał warunków określonych w ust. 1, wobec niewykonania platform dźwigowych dla osób niepełnosprawnych. Wprawdzie rację ma organ, że do zobowiązania inwestora w zakresie przekazania urządzenia ciśnieniowego kotłowni do rejestracji i odbioru oraz sprawdzenia instalacji wewnętrznej po zamontowaniu kuchenek gazowych winien mieć zastosowanie art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, niemniej organ nie wykazał, że uchybienie to miało charakter rażący, w szczególności odnośnie spełnienia trzeciej przesłanki niezbędnej do przyjęcia, że nastąpiło uchybienie rażące, to jest skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, w tym uwzględniając skutki, jakie powoduje niewykonanie obowiązków nałożonych na inwestora, w trybie art. 59 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz zważywszy na to, że obowiązki te zostały przez inwestora wykonane. W związku z powyższym, jako co najmniej przedwczesne należało ocenić również stanowisko organów odnośnie uznania za rażące naruszenia art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu niespełniającego wymagań wymienionych w art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. f art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. f oraz art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, wobec niedołączenia wymaganych protokołów badań i sprawdzeń. Zauważyć przy tym trzeba, że organ powiatowy nie mógł rażąco naruszyć art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez niewskazanie w decyzji terminu wykonania nakazanych robót budowlanych, skoro przepisu tego nie stosował, natomiast w świetle art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego zakreślenie tego terminu jest wyłącznie fakultatywne. Wobec naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego Sąd uchylił decyzje organów obu instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Rzeczą organów będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny Sądu. Pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia nie jest jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2013r., sygn. akt II OSK 533/12, publ. G.Prawna FiP 2014/8/8). Ponadto, przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może podnieść tylko strona pominięta jako wyłączny podmiot uprawniony do żądania wznowienia postępowania na tej podstawie (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2013r., sygn. akt II OSK 9/12, LEX nr 1328546). Odnośnie zaś zarzutu niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu przez niezawiadomienie o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków przed wydaniem decyzji I instancji wyjaśnić trzeba, że dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), z jednoczesnym wykazaniem, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07), a takich okoliczności skarżący nie przedstawił. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 135 ppsa oraz na podstawie art. 152 ppsa orzekł jak w pkt. I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w zw. z art. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. – w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).