VII SA/Wa 2109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. B. ("skarżący") złożył do Sądu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. o nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej stwierdzającej zdatność do użytku mobilnego węzła betoniarskiego i udzielającej pozwolenie na jego użytkowanie i umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał m.in., że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a jej wykonanie będzie prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub też trudnych do odwrócenia skutków. brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do konieczności zamknięcia wielu przedsiębiorstw, ich bankructwo i konieczność zwolnienia z pracy wielu ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które odnosiłyby się do skarżącego. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1 624 317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego nie został uzasadniony w sposób przekonywujący – skarżący wprawdzie wskazał powody, dla których żąda wstrzymania wykonania ale ich nie uzasadnił, a który to obowiązek wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a. Należało bowiem wskazać na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia i godzących w skarżącego bądź w interes społeczny w konkretny sposób. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Twierdzenia strony, o możliwości zamknięcia wielu przedsiębiorstw i potencjalną konieczność zwolnienia ludzi z pracy należało jeszcze uzasadnić. Tymczasem twierdzenia te niepoparte żadną dokumentacją ani argumentacją nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zaś samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania. Należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie ocenia prawidłowości jej wydania pod kątem zgodności z prawem, ale to, czy wykonanie tej decyzji, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy rozstrzygnięcie nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11, Lex nr 984686). Decyzja uchylająca decyzję ostateczną, wydaną w postępowaniu zwyczajnym, nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym, że decyzja ta nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może być uwzględniony. A zatem, nawet gdyby argumentacja była pełna i przekonywująca zaskarżona decyzja nie poddawałaby się kontroli w świetle instytucji wstrzymania. Biorąc to pod uwagę stwierdzić należy, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.