VII SA/Wa 2110/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a także postanowienie [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] i postanowienie [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 49b ust. 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał M. S. całkowitą rozbiórkę dwóch komórek drewnianych przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. , nr [...], na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na M. S. obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż przedłożone dokumenty okazały się niewystarczające dla rozpatrzenia sprawy i postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nałożył na M. S. obowiązek uzupełnienia dokumentacji w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Obowiązek ten nie został spełniony, zatem organ nadzoru budowlanego zobowiązany był orzec rozbiórkę wykonanego samowolnie obiektu budowlanego. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w toku kontroli stwierdzono istnienie dwóch drewnianych komórek nietrwale połączonych z gruntem. Wskazano, iż przedmiotowe obiekty zrealizowano w latach 80 - tych, a inwestor nie przedstawił w dniu oględzin zgłoszenia do odpowiednich organów. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie należało dokonać zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, stosownie do art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego. Inwestor nie dopełnił tego obowiązku, dlatego organ nadzoru budowlanego - po próbie przeprowadzenia procedury legalizacyjnej zgodnie z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego - nie mógł uchylić się od obowiązku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, o której mowa w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. l Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. S., zwracając się o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła, że prowadząc postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę szeregu okoliczności, na które wskazywano w odwołaniu od decyzji nakazującej rozbiórkę, a których uwzględnienie nakazywałoby wydanie decyzji odmiennej co do rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej, organ zobligowany jest mieć na względzie słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, z którymi orzeczenie nakazu rozbiórki jest sprzeczne. Skarżąca podniosła, iż obecnie na jej działce znajduje się tylko jedna komórka drewniana. Zarzuciła również, że organ nie ustalił, kiedy powstał obiekt, podlegający nakazowi rozbiórki oraz nie wskazał, jakie zagrożenie powoduje. Ponadto, w ocenie skarżącej organ błędnie potraktował jej córkę B.J. jako stronę postępowania, gdyż nie posiada ona żadnego tytułu do przedmiotowej nieruchomości, a jedynie zamieszkuje na niej zamieszkuje wbrew wyrokowi eksmisyjnemu. A zatem, nieprawidłowo został określony w niniejszej sprawie krąg stron postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] nakazująca M. S. całkowitą rozbiórkę dwóch komórek drewnianych przy ul. [...] w K. W ocenie Sądu, w/w decyzje zapadły z naruszeniem prawa - art. 103 ust 2 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 r. Organy administracji w toku postępowania ustaliły, iż przedmiotem sprawy jest istnienie dwóch drewnianych komórek nietrwale połączonych z gruntem, których realizacja nastąpiła w latach 80 - tych. Trafnie organ administracji wywodzi, iż inwestycja zrealizowana przez skarżącą, niewątpliwie powstała w warunkach samowoli budowlanej. Jednakże rozpatrując niniejsza sprawę, przyjmując ustalenia organów dotyczące powstania przedmiotowych komórek w latach 80-tych, stwierdzić należy, iż organ błędnie rozpatrzył sprawę na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. zamiast stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm ). Z uwagi na to, iż obiekt zrealizowany został w latach 80 - tych, do oceny takiej samowoli mają zastosowanie przepisy ustawy z 24 października 1974 roku - Prawo budowlane. Przepis art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane różnicuje sytuację prawną tzn. samowoli budowlanej w zależności od tego, czy zakończenie realizacji nastąpiło przed dniem 1 stycznia 1995 r., a wiec przed dniem wejścia w życie przepisów prawa budowlanego z 1994 r., czy też po tej dacie. Jeśli więc " samowola" została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej według stosowanych odpowiednio przepisów prawa budowlanego z 1974 r. ( wyrok Sądu Najwyższego z 3 września 1997 r., w sprawie III RN 33/97, OSNAP 1998/6/168). W sprawie mają zatem zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiające legalizację obiektu po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego - sprzeczność z planem oraz niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia ( vide - wyrok NSA z 17 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 783/97, LEX 47283). Konkludując, stwierdzić należy, iż organ nadzoru budowlanego rozpatrujący sprawę samowolnie wybudowanych komórek drewnianych przy ul. [...] w K., nie przeprowadził właściwie postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie winny być zastosowane przepisy uprzednio obowiązującej ustawy z dnia z 24 października 1974 r., z uwagi na , iż samowola budowlana miała miejsce pod rządami wskazanej ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Mając na uwadze art. 135 w/w ustawy Sąd orzekł także o uchyleniu postanowienia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] i postanowienia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...].