VII SA/Wa 2111/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala VII SA/Wa 2111/06 UZASADNIENIE Wojewoda [...] działając w oparciu o art. art. 28, art. 34 ust. 3 i 4, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 z późn.zm.) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071 z późn. zm.) decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. C. i S. C. od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę garażu przy budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w G. – utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 15 z 1999 r. poz. 140) w § 12 dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli zostanie wykazana możliwość zachowania odległości pomiędzy projektowaną zabudową a istniejącą, tak więc w przedmiotowej sprawie warunki te są spełnione. Ponadto organ potwierdził, iż w planie zagospodarowania przedmiotowego terenu zatwierdzono zabudowę szeregową, a zatem od granicy do granicy działki. W dniu 27 stycznia 2005 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek S. C. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 28 października 2005 r. (sygn. akt II SA/G1 185/05) oddalił skargę S. C. i S. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nie znajdując tym samym podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Organ wskazał także, iż organ administracji publicznej, orzekając w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej wydania z naruszeniem prawa, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. A po dalszej analizie decyzji organ podkreślił, iż jej wydanie nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, na brak zastrzeżeń co do treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji, gdyż w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku o stwierdzenie nieważności bądź też w informacji sygnalizującej nieprawidłowości. Organ podkreślił, iż wydanie kontrolowanej decyzji miało swoje umocowanie w obowiązujących w dniu jej wydania przepisach prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy uznał, iż nie znajduje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., powołując się przy tym na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2005 r., którym oddalono skargę S. C. i S. C. w w/w decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 roku złożył S. C. Skarżący wskazał, iż organ nie odniósł się w uzasadnieniu do przedstawionych pytań o przestrzeganie konkretnych przepisów prawa, nie wyraził stanowiska w sprawie zgodności z prawem decyzji zezwalającej na budowę w granicy działki ściany o długości 12 m. Ponadto skarżący zarzucił, iż nie otrzymał odpowiedzi od organu na zarzut zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z decyzją z dnia [...] października 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i dodatkowo wyjaśnił, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nie może zostać zweryfikowana przez organ administracji publicznej gdyż była już objęta kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., której skontrolowania w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący była już weryfikowana w postępowaniu sądowo – administracyjnym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt II SA/G1 185/05, oddalił skargę S. C. i S. C. na w/w decyzję Wojewody [...]. Tak więc przedmiotem badania była już legalność zaskarżonej decyzji. W postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. Sąd tamtejszy nie był związany wnioskami skargi ale winien uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność decyzji, jeżeli zachodziłyby przyczyny określone w art. 156 K.p.a. Tak więc oddalenie skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności zamyka drogę do stwierdzenia nieważności z uwagi na związanie organu oceną prawną zawartą w wyroku sądu. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie – co oznacza, iż ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. / zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. III RN 130/97, OSNAPiUS 1999r. nr 1, poz. 2 /. Oddalenie skargi przez Sąd w postępowaniu zwykłym oznacza, że kontrolowana decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi prawem i nie jest obarczona żadną z wad skutkujących stwierdzeniem jej nieważności. Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez Sąd jest w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu /zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 517/00, Lex 51228./. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 28 października 2005 r. w sprawie II SA/GI 185/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie odpowiada wymogom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zobowiązywała ona między innymi do zachowania zgodnych z prawem odległości od granic działki oraz projektowania nadbudowy w sposób nie powodujący pogorszenia warunków użytkowych nieruchomości sąsiedniej. Natomiast jeśli chodzi o odległości projektowanej zabudowy od granic działki to kwestie tę reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. nr 15 z 1999 r. poz. 140), które w sprawie ma zastosowanie w związku z § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 75/2002 poz. 690). Stosownie do § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. dopuszczalne jest usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli zostanie wykazana możliwość zachowania odległości między projektowaną zabudową a istniejącą. A w niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione. W tym miejscu w związku z zarzutami skarżącego zawartymi w treści skargi, należy podkreślić, iż brak jest w przepisach prawa zakazu rozbudowy obiektów zrealizowanych w zabudowie szeregowej, a przy spełnieniu warunków przewidzianych prawem mogą one być rozbudowane tak jak wszystkie inne obiekty. Potwierdza to decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która przesądziła o dopuszczalności nadbudowy garażu przy budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej przy ul. [...] w G. Mając na uwadze powyższe względy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. – skargę oddalił.