VII SA/Wa 2111/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał J. O. rozbiórkę wiaty usytuowanej na wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr [...] położonej w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej na działce nr [...]położonej w [...] w obecności inwestora J. O. stwierdzono na ww. nieruchomości wiatę konstrukcji mieszanej stalowo-drewnianej o wymiarach w rzucie poziomym 6,5 x 7,5 m – 3,36 m2 (2,52 + 2,252) i wysokości 3,6 m, ściany z dwóch stron obudowane płytą paździerzową. Konstrukcja wiaty została posadowiona częściowo na płycie betonowej, stanowiącej jednocześnie posadzkę i ścianie zewnętrznej budynku mieszkalno-gospodarczego. Dach jednopołaciowy ze spadkiem w kierunku własnej nieruchomości, pokryty blachodachówką. Wiata zlokalizowana częściowo przy istniejącym budynku mieszkalno-gospodarczym inwestora (z dwóch stron) i ścianie budynku gospodarczego na sąsiedniej nieruchomości. J. O. oświadczył, że wiatę wybudował w 2008 r. Organ stwierdził, że ze względu na powierzchnię zabudowy 45,44 m2 wiata wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Przeprowadzono postępowanie naprawcze w zakresie doprowadzenia przedmiotowej wiaty do stanu zgodnego z prawem. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie wiaty, nakazano zabezpieczenie wykonanych robót w sposób zabezpieczający bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 31 maja 2013 r. wydanej przez wójta gminy [...] ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – dla inwestycji, 3 egzemplarzy projektu budowlanego wiaty sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane wraz z zaświadczeniem projektanta o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki nr [...]. Organ pouczył o skutkach nie wykonania przez inwestora w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków. Skarżący nie wykonał postanowienia w wyznaczonym terminie ani w dodatkowo wyznaczonym terminie w piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r., będącym przypomnieniem o upływie terminu. Odwołanie od ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, złożył J. O. wskazując, że przedmiotowy obiekt został zbudowany na jego działce. Oświadczył, że nie miał świadomości, że zadaszenie tarasu, które wykonał wymagało pozwolenia na budowę. Poinformował, że obiekt ten jest powiązany funkcjonalnie z budynkiem mieszkalno-gospodarczym, zadaszenie tarasu służy gospodarce rolnej, gdzie przechowuje narzędzia i sprzęty rolnicze. Podniósł, że nie stać go na budowę a zadaszenie było najtańszym rozwiązaniem. Wskazał na swoją sytuację finansową i stwierdził, że opłata legalizacyjna we wskazanej w postanowieniu kwocie 125 tys. zł przekracza jego możliwości finansowe i jest za wysoka. Zarzucił, że kwota opłaty legalizacyjnej została obliczona w sposób niewłaściwy i wynika z niewłaściwego zaklasyfikowania obiektu do kategorii VIII zamiast do kategorii II. Do odwołania załączono umowę dzierżawy gruntu, decyzję o przyznaniu renty oraz nakaz płatniczy podatku od nieruchomości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej zwanej ustawą - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielił stanowisko organu I instancji co do oceny, że przedmiotowa wiata ze względu na powierzchnię zabudowy wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Inwestor nie przedstawił wskazanych w tym przepisie dokumentów, które umożliwiają legalizację samowoli budowlanej. Podkreślił, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora a nie obowiązkiem. Niezłożenie przez inwestora wymaganych dokumentów nie pozostawiło organowi wyboru rozstrzygnięcia, mógł wydać tylko nakaz rozbiórki. Organ stwierdził, że trudna sytuacja materialna oraz brak świadomości o samowoli budowlanej pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Odnosząc się do kwestii wysokości wymiaru opłaty legalizacyjnej [...]WINB stwierdził, ze wskazanie w pouczeniu wysokości opłaty legalizacyjnej nie miało mocy wiążącej a jedynie charakter informacyjny. Skargę na ww. rozstrzygniecie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. O. Zarzucił organom obu instancji niewłaściwą ocenę okoliczności faktycznych sprawy i wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wskazał, że przedmiotowy obiekt został wykonany przy budynku mieszkalno-gospodarczym na jego działce. Obiekt ten jest powiązany funkcjonalnie z budynkiem mieszkalno-gospodarczym, zadaszenie tarasu służy gospodarce rolnej. Obudowanie jednej ściany płytami paździerzowymi miało mieć charakter tymczasowy i być zdemontowane w późniejszym czasie. Zadaszenie służy m.in. do przechowywania materiałów budowlanych i sprzętów wykorzystywanych przy budowie budynku mieszkalno-gospodarczego. W sprawie budynku mieszkalno-gospodarczego PINB w [...] prowadzi odrębne postępowanie i zatwierdzono projekt budowlany zamienny. Podniósł zarzut niewłaściwego wskazania numeru działki ewidencyjnej, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nakazującą wykonanie rozbiórki wiaty zbudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę usytuowanej na działce nr [...] położonej w [...]. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy -Prawo budowlane, po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego stronie na przedstawienie dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 3 i powtórzonych w postanowieniu z dnia 21 lutego 2013 r. Organ prawidłowo ocenił, że wiata jest obiektem budowlanym, ale nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, z powodu braku wszystkich koniecznych przesłanek ustawowej definicji budynku, bowiem nie posiada wszystkich ścian. Konsekwencją braku uznania wiaty za budynek – jest brak zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ma to znaczenie z racji usytuowania obiektu w granicy działki sąsiedniej. Usytuowanie wiaty w odniesieniu do nieruchomości sąsiedniej nie wykluczało zatem z góry możliwości legalizacji. W ocenie Sądu, przeprowadzone w dniu 14 grudnia 2012 r. oględziny stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń co do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako wiaty, której budowa - zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane, wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, że powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 45,44 m2. Stosownie do treści art. 28 ww. ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Z kolei z art. 29 ust 1 pkt 2 wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2 , przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Prawidłowo organy uznały, że wybudowanie wiaty nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Przed wybudowaniem wiaty o takich parametrach i powierzchni inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę, a takiego pozwolenia nie uzyskał. Podkreślić w tym miejscu należy, że w odniesieniu do wiat nie ma zastosowania wymóg posiadania charakteru wolnostojącego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 807/12, Lex nr 1248617; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 30/11, Lex nr 1100525). Okoliczność wykonania przedmiotowego obiektu poprzez dostawienie go do ściany budynku mieszkalno-gospodarczego, który jak podnosi skarżący było przedmiotem odrębnego postępowania w ramach nadzoru budowlanego, nie wyklucza zakwalifikowania go do odrębnej kategorii wiat. Wobec ustalenia, że budowa przedmiotowej wiaty, wymagała pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał, organ pierwszej instancji słusznie postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora, w celu legalizacji przedmiotowej wiaty, obowiązek wykonania i przedłożenia we wskazanym terminie, określonych dokumentów, tj. zaświadczenia wójta gminy Sobolew o zgodności budowy z ustaleniami albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – przedłożenia wydanej przez wójta gminy [...] ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – dla inwestycji, 3 egzemplarzy projektu budowlanego wiaty sporządzonego przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskutek nie wykonania przez inwestora nałożonych ww. postanowieniem obowiązków organ stosownie do treści art. 48 ust. 1 i 4 nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Jak trafnie zaznaczały organy w swoich decyzjach, legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Od jego decyzji zależy, czy w stosunku do obiektu budowlanego zostanie orzeczony nakaz rozbiórki, czy też nie. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykonał nałożonych obowiązków, nie wnioskował o przedłużenie terminu na wykonanie powyższych obowiązków, nie podnosił, że zamierza je wykonać w dłuższym terminie. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu nieprawidłowego wskazania numeru działki, Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się projekt zagospodarowania działki, w którym wskazano nr działki [...], zatem ten zarzut uznaje za niezasadny. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.