VII SA/Wa 2112/12

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2012 r. po rozpoznaniu wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: przyznać A. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 22 listopada 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wypełniony formularz PPF, o przyznanie prawa pomocy A. S. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku tym wnioskodawca przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz żoną i córką. Wskazał, że córka jest osobą bezrobotną. Dodał także, że z żoną posiada rozdzielność majątkową. Wnioskodawca podał, że otrzymuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 799,18 złotych, natomiast żona uzyskuje dochody z gospodarstwa rolnego w wysokości 193,33 złotych. W skład majątku skarżącego wchodzi ½ domu mieszkalnego o pow. 230 m² oraz nieruchomość rolna o pow. 0,30 ha i 0, 22 ha. Małżonka posiada taką samą część majątku. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca zaznaczył, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, gdyż jedynym jego dochodem jest emerytura we wskazanej wyżej wysokości. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna. Dochody wnioskodawcy jak również jego małżonki są bowiem na tyle niskie, że nie jest możliwe poczynienie z nich jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. W tej sytuacji stwierdzono, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.