VII SA/Wa 2113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją wydaną dnia [...] lipca 2014r. na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 127 kpa utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2013r. nakładającą na Ł. K. obowiązek zapłaty na rzecz Powiatu kwoty 22062,60 zł tytułem zwrotu kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia samochodu marki [...] o nr rej. [...], W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podstawę kontrolowanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 130a ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 z późn. zm.) W brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji powyższe przepisy stanowiły, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust 10h). Termin płatności należności ustalonych decyzją , o której mowa w ust 10h wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 130a ust 10j). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstają na skutek wydania na podstawie art. 130a ust 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dyspozycji i usunięciu pojazdu z drogi na koszt właściciela, w przypadkach określonych w pkt 1-5 cyt. Przepisu. W niniejszej sprawie stanowiący własność Ł. K. pojazd marki [...], nr rej. [...], został usunięty z "rowu na wysokości [...] przy obwodnicy [...]" na podstawie dyspozycji policjanta Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu 22 sierpnia 2010r. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2012r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...], w sprawie z wniosku Starosty Powiatu [...], orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz wnioskodawcy. Tym samym przesądził, że zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności że usunięcie pojazdu był zasadne, oraz że w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności, a nadto, że orzeczenie przepadku nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 130a ust 10e ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Wystąpienie powyższych okoliczności, zdaniem organu pierwszej instancji, uzasadniało wydanie decyzji o zapłacie przez właściciela kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Jak podniosło Kolegium w decyzji z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] istnienie obowiązku zapłaty nie zwalniało organu od dokładnego wyjaśnienia kwestii dotyczącej ustalenia wysokości kosztów podlegających zapłacie z uwzględnieniem zasad i reguł wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7§1 Kpa), czy też z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77§1, art. 75§1, art. 78 Kpa). Zastosowanie powyższych zasad postępowania dowodowego, winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w zakresie ustalania stanu faktycznego musi, w myśl art. 107§3 Kpa, w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast w zakresie ustaleń prawnych – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego powyższym wymogom stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania określonej w art. 111 Kpa. Na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. organ nałożył na Ł. K. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 22062,60 złotych tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia samochodu marki [...] o nr rej. [...]. Organ w decyzji wskazał, że szczegółowa kalkulacja kosztów znajduje się w załączniku Nr 1 do decyzji. Starosta Powiatu [...] w wymienionym załączniku nie określił podstawy do dokonania wyliczeń kosztów wynikających z decyzji. Powyższe zdaniem Kolegium, nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo tutejsze kolegium wskazuje że w wyroku z dnia 14 sierpnia (sygn. akt I SA 556/10) musi być rzeczywisty, a nie tylko polegający na braku przytoczenia w decyzji przepisu prawa jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Kolegium wyjaśniło, że w tym zakresie Rada Powiatu [...] podjęła uchwały : - Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów(Dz. Urz. Woj. [...]. z 2007 r. Nr [...], poz. [...]), - Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2011 (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2011 r. Nr [...], poz. [...]) - Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012 r., poz. [...]), - Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012 r., poz. [...]). Natomiast koszty oszacowania wartości pojazdu przez rzeczoznawcę samochodowego w kwocie 150 zł wynikają z zawartej przez Starostwo Powiatowe w [...] umowy Nr [...] z dnia[...]lutego 2012 r. Mając na uwadze powyższe w załączniku dokonano wyliczenia kosztów dotyczących: dojazdu do pojazdu, wyciągania pojazdu z rowu, załadunku i rozładunku, przechowywania pojazdu oraz opinii rzeczoznawcy. W tym miejscu organ wskazał że powyższe wyliczenia są wadliwe. W szczególności Kolegium wyjaśnia, że z treści uchwały Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie ustalenia opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2007r. Nr [...], poz. [...]) opłaty za dojazd do pojazdu, wyciąganie pojazdu z rowu, załadunek i rozładunek oraz parkowanie pojazdu zostały określone w taki sposób, że do wymienionej w uchwale stawki należało doliczyć podatek VAT. Przy wyliczeniu wysokości kosztów organ przyjął 23% podatek VAT. Usunięcie pojazdu miało zaś miejsce w dniu 22 sierpnia 2010 r. Do końca 2010 r. maksymalna stawka podatku VAT wynosiła 22%. Dlatego Kolegium uznało, że wyliczenie kosztów za dojazd do pojazdu, wyciąganie pojazdu z rowu, załadunek i rozładunek oraz parkowanie pojazdu do końca 2010 r. jest błędne, ponieważ organ administracji zastosował stawkę podatku VAT w wysokości wyższej niż maksymalna obowiązująca w 2010r. Poza powyższym wskazać należy, że wyliczone na łączną kwotę 22 062,60 zł koszty, nie wynikają z sumowania wszystkich kosztów. Zgodnie z załącznikiem koszty przedstawiały się następująco: dojazd do pojazdu - 22,14 zł, wyciąganie pojazdu z rowu - 24,60 zł, załadunek i rozładunek - 49,20 zł, przechowywanie pojazdu za rok 2010, 2011, 2012 i 2013 - 21396 zł, opinia rzeczoznawcy - 150 zł. Zatem suma powyższych kosztów wynosiła 21 641,94 zł a nie jak to określił organ - 22 062,60 zł. Uwzględniając przedstawione w niniejszej sprawie okoliczności nałożenie na Ł. K. obowiązku zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki [...], będącego przedmiotem decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Starosty Powiatu [...], bez należytego wykazania i wyjaśnienia ich wysokości stanowi rażące naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 § 3 Kpa. Ustalenie to obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji. Odnosząc się do zarzutów wniosku dotyczących bezprawnego nałożenia przedmiotowych kosztów, ponieważ pojazd nie był usunięty z drogi Kolegium zgadza się ze stanowiskiem strony, że obowiązujące w sprawie przepisy, tj. art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym odnoszą te koszty nakładane na właściciela pojazdu do pojazdów usuwanych z drogi. Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest więc pojęcie drogi. Pod pojęciem tym zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym rozumieć należy wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdujących się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. W przypadku drogi publicznej ustawa odsyła do definicji drogi zawartej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2013 r., poz. 260/. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Zaś pas drogowy /art. 4 pkt 1 powołanej ustawy/ to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Drogowymi obiektami inżynierskimi są w szczególności: mosty, wiadukty, estakady, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych oraz dla dziko żyjących zwierząt. Urządzeniami związanymi z obsługą i utrzymaniem dróg są urządzenia odwadniające wodę, urządzenia łączności alarmowej, urządzenia oświetlenia. Z powyższych definicji wynika, że drogą nie jest jedynie grunt, na którym jest ona zlokalizowana ale cała infrastruktura stanowiąca drogę. Usunięciem pojazdu z drogi jest jego przemieszczenie poza obręb drogi. Usuniecie pojazdu z drogi oznacza więc jego zabranie z takiego terenu, który mieści się w zakresie znaczeniowym wskazanym w art 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a w konsekwencji organowi przysługuje kompetencja jedynie do nakładania obowiązku zapłaty za usuwanie pojazdu wyłącznie z terenu określonego tym przepisem. Zgodnie z art. 10e ustawy - Prawo o ruchu drogowym w sprawach o przepadek pojazdu to sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W przedmiotowej sprawie uznać należy, że Sąd Rejonowy w [...][...] w postanowieniu z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] orzekając o przepadku pojazdu zbadał, że zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki do orzeczenia przepadku, w tym także że pojazd został usunięty z drogi. Starosta jest jedynie obowiązany do wykonania orzeczenia sądu /art. 130a ust. 10f/, a następnie do obciążenia kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu osobę będącą właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Tym samym wskazany przez stronę zarzut usunięcia pojazdu z rowu, a nie z drogi nie mógł być poddany ocenie Kolegium i stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Ł. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części jej uzasadnienia oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2014r. (również w części dotyczącej uzasadnienia) pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 j.t.; dalej jako: kpa) - poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 130a ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 j.t.;) - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że postanowienie Sądu Rejonowego w [...][...] z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt [...], orzekające o przepadku pojazdu na rzecz powiatu przesądza, że pojazd został usunięty z drogi i tym samym o zasadności obciążenia Skarżącego kosztami nałożonymi decyzją Starosty Powiatu [...]z dnia [...] czerwca 2013 r., [...]; b) art. 130a ust. 5c w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym - poprzez jego niezastosowanie oraz niepowiązanie z dowodami zebranymi w sprawie i tym samym uznanie, że pojazd został usunięty z drogi; c) załącznika nr 1 do uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie ustalania opłat za usunięcie i parkowanie pojazdów nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2007r. Nr [...], poz. [...]) w zw. z art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym - poprzez jego zastosowanie i uznanie prawidłowości nałożenia na Skarżącego opłaty za wyciąganie pojazdu z rowu, pomimo braku podstawy prawnej dla rady gminy w przepisach ustawowych do nałożenia takiej opłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: ppsa). Art. 134 § 1 ppsa stanowi zaś, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kontrolowane decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest szczególnym trybem weryfikacji decyzji, istotą którego jest wyłącznie ustalenie, czy konkretna decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267/. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu jej wad istniejących od dnia wydania tej decyzji. Kasacyjny charakter decyzji stwierdzający nieważność innej decyzji administracyjnej powoduje, że decyzja, której nieważność stwierdzono przestaje istnieć w obrocie prawnym ze skutkiem wstecznym. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu /art. 157 § 2 Kpa/. W przedmiotowej sprawie decyzja podlegała badaniu pod kątem istnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. rażącego naruszenia prawa W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez uprawniony organ. Podstawę prawną podlegającej badaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wydanej przez działającego z upoważnienia Starosty Powiatu [...] - Wicestarostę stanowiły m. in. przepisy art. 130a ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.). W brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji powyższe przepisy stanowiły, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust. 10h). Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 130a ust. 10j). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstają na skutek wydania na podstawie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi na koszt właściciela, w przypadkach określonych w pkt 1-5 cyt. przepisu. W niniejszej sprawie stanowiący własność Ł. K. pojazd marki [...], nr rej. [...], został usunięty z "rowu na wysokości [...] przy obwodnicy [...]" na podstawie dyspozycji policjanta Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...], w sprawie z wniosku Starosty Powiatu [...], orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz wnioskodawcy. Tym samym przesądził, że zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, że usunięcie pojazdu było zasadne, oraz że w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności, a nadto, że orzeczenie przepadku nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 130a ust. 10e ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Wystąpienie powyższych okoliczności, zdaniem organu pierwszej instancji, uzasadniało wydanie decyzji o zapłacie przez właściciela kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Jednak jak podniosło Kolegium w decyzji z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...]istnienie obowiązku zapłaty nie zwalniało organu od dokładnego wyjaśnienia kwestii dotyczącej ustalenia wysokości kosztów podlegających zapłacie z uwzględnieniem zasad i reguł wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 § 1 Kpa), czy też z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 Kpa). Zastosowanie powyższych zasad postępowania dowodowego, winno było znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w zakresie ustalenia stanu faktycznego musi, w myśl art. 107 § 3 Kpa, w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast w zakresie ustaleń prawnych - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego powyższym wymogom stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 Kpa. Na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. organ nałożył na Ł. K. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 22.062,60 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia samochodu marki [...] o nr rej. [...]. Organ w decyzji wskazał, że szczegółowa kalkulacja kosztów znajduje się w załączniku Nr 1 do decyzji. Starosta Powiatu [...] w wymienionym załączniku nie określił podstawy do dokonania wyliczeń kosztów wynikających z decyzji. Powyższe, zdaniem Kolegium, nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, co potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sytuacji niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela wszystkie ustalenia, a także ocenę organu odwoławczego, iż weryfikowana decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2013r. nie wskazała podstawy wyliczenia kosztów wynikających z ww. decyzji, a poza tym dokonane wyliczenie kosztów jest błędne (wobec zastosowania stawki podatku VAT w wysokości wyższej niź maksymalna stawka obowiązująca w 2010r.). Jednakże w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie ma charakteru rażącego w rozumieniu art. 156§1 pkt 2 kpa bowiem weryfikowana decyzja nie została wydana wbrew zakazowi lub nakazowi zawartemu w przepisie prawa materialnego, nie jest też dotknięta żadną inną wadą wskazaną w art. 156§1 kpa. Jednakże, w rozpoznawanej sprawie uchylając zaskarżoną decyzję Sąd orzekałby z naruszeniem art. 134§2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią tego przepisu Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego (a więc pogorszyć jego sytuacji prawnej w stosunku do ustalanej w zaskarżonym akcie – chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, wobec tego w związku z art. 134§2 ww. ustawy Sąd nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji. W zw. z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.