VII SA/Wa 2114/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. Spółka jawna w T. na postanowienie Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : pozostawienia zażalenia bez rozpoznania postanawia : odrzucić skargę. W dniu 29 października 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. Spółka jawna w T. na postanowienie Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ po rozpatrzeniu zażalenia Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. Spółka jawna na postanowienie Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej członka [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa – R. W., pozostawił je bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy powołanej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Mając powyższe na względzie trzeba stwierdzić, iż w sprawach, które nie należą do zakresu działalności administracji publicznej możliwa będzie kontrola sądowoadministracyjna, lecz tylko w przypadkach, gdy przepisy szczególne wprost wskazują możliwość rozstrzygania spraw określonego rodzaju przez sądy administracyjne, co wynika z powołanego art. 3 § 3 p.p.s.a. Ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. jest ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.). W ustawie tej zostały wskazane wprost rodzaje spraw, które mogą zakończyć się wniesieniem skargi do sądu administracyjnego np. art. 19 ust. 5 (kwestia wpisu na listę członków lub skreślenia z listy), art. 24 ust. 2 (kwestia nadania uprawnień budowlanych). Ponadto trzeba zauważyć, iż art. 11 w/w ustawy stanowi, iż Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie tylko w sprawach indywidualnych, z wyłączeniem spraw dyscyplinarnych, uregulowanych w tej ustawie. Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczy pozostawienia bez rozpoznania zażalenia skarżącego na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...], którym umorzono postępowanie wyjaśniające w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej R. W. zamieszkałego w K., będącego członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...] obwinionego o popełnienie czynu polegającego na naruszeniu zasad zawartych w kodeksie etyki zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Stwierdzić zatem należy, że całe postępowanie przeprowadzone przez organy samorządu zawodowego dotyczyło odpowiedzialności dyscyplinarnej R.W. Przepisy dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej członków samorządu zawodowego inżynierów budownictwa zostały zamieszczone w rozdziale 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów ( Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. nr 194, poz. 1635). Według art. 11 ust. 1 ww. ustawy do postępowania w sprawach indywidualnych uregulowanych w ustawie, z wyjątkiem spraw dyscyplinarnych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego przepisu wynika zatem, że w postępowaniu tym w sprawach dyscyplinarnych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie wydaje się aktów administracyjnych – decyzji i postanowień, od których przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 54 ust. 4 i 5 ww. ustawy od orzeczenia Krajowego Sądu Dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej przysługuje obwinionemu, OROZ lub KROZ prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia na piśmie rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. Do rozpoznania odwołania stosuje się natomiast przepisy kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż skarga na postanowienie Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania w sprawie umorzenia postępowanie wyjaśniającego dotyczącego odpowiedzialności dyscyplinarnej nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie jej jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.