VII SA/Wa 2115/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Towarzystwa [...] z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w sprawie ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Towarzystwo [...] z siedzibą w W. ("skarżący") wniosło skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzew. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącego nie został uzasadniony – skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej czynności nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej czynności, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym podkreślić, że argument skarżącego, zawarty w przedmiotowym wniosku, że usunięcie drzew, istniejących od lat, wyrządzi znaczną szkodę w drzewostanie i środowisku przyrodniczym parku, w którym drzewa te rosną, w kontekście charakteru zaskarżonej decyzji nie może odnieść zamierzonego skutku. Z istoty decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew i krzewów wynika, że decyzja ta uprawnia do usunięcia drzew, a nie formułuje nakazu ich usunięcia, czy też ewentualnie wykonania tego nakazu w drodze egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.