VII SA/Wa 2119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze sprzeciwu D. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Wnioskiem z dnia 29 maja 2017 r. [...] Spółka Jawna w [...] (dalej jako Spółka) wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kat. obiektu budowlanego - XIII) z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...], po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kat. obiektu budowlanego - XIII) z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]. W przewidzianym terminie odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] oraz Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu [...]. To ostatnie zostało objęte odrębnym rozstrzygnięciem. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. Z. S., reprezentujący Spółkę poinformował, że dnia 1 marca 2018 r. [...] Spółka Jawna, dokonała zbycia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...], objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę i tym samym utraciła prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nabywca, D. S., wspólnik Spółki, nie jest uprawniony do jej reprezentowania. Wniósł o podjęcie z urzędu wszelkich czynności, jakie okażą się niezbędne celem zakończenia postępowania decyzją oraz uniknięcia wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z rzeczywistym stanem prawnym. Powyższe okoliczności potwierdza wypis aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] marca 2018 r. Mocą umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w celu zwolnienia się z zobowiązania w trybie art. 453 k.c. Spółka zbyła prawo użytkowania wieczystego do działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...], objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz przedłożony do akt spawy, przy piśmie z dnia 21 maja 2018 r., odpis z księgi wieczystej. Według wpisu w dziale II księgi wieczystej nr [...], użytkownikami wieczystymi działki nr ew. [...] z obrębu [...] są aktualnie D. S. i A. S. na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Równocześnie Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...], pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r., przekazał wniosek D. S. o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na jego rzecz. Wnioskodawca wskazał, że wstępuje w prawa Inwestora – [...] Sp. j., w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, jako następca prawny Spółki, z uwagi na nabycie od Spółki prawa użytkowania wieczystego działki inwestycyjnej. Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał Prezydentowi [...] ww. wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę, jako organowi właściwemu w sprawie. Postanowieniem Prezydent [...] z dnia [...] maja 2018 r., postępowanie administracyjne w sprawie przeniesienia decyzji tego organu z dnia [...] października 2017 r. zostało zawieszone. II. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydent [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż jest zobowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Organ odwoławczy ma przy tym obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. Jeżeli stan faktyczny sprawy lub przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obwiązany jest uwzględnić nowy stan faktyczny i prawny chyba, że z nowych przepisów wynika coś innego. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. Z. Ś., reprezentujący Inwestora poinformował, że dnia 1 marca 2018 r. Spółka dokonała zbycia prawa użytkowania wieczystego działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę i tym samym utraciła prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nabywca D. S., wspólnik Spółki, nie jest uprawniony do reprezentowania Spółki oraz wniósł o podjęcie z urzędu wszelkich czynności, jakie okażą się niezbędne celem zakończenia postępowania decyzją oraz uniknięcia wydania rozstrzygnięcia niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zmiana stanu faktycznego w niniejszej sprawie wyraża się w zmianie podmiotu wnioskującego o udzielenie pozwolenia na budowę i władania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczności te są istotne, decydują bowiem o rozstrzygnięciu sprawy i uzasadniają konieczność jej wyjaśnienia w znacznym zakresie. Zachodzi zatem potrzeba dokonania ponownie gruntownej analizy całej dokumentacji projektowej z uwzględnieniem powyżej wskazanych zmian. Reasumując Wojewoda wskazał, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmienić rodzaju sprawy. Zmiana podmiotu sprawy na etapie postępowania odwoławczego prowadziłaby do naruszenia zasady dwuinstancyjności jej rozpoznania, co stanowi rażące naruszenie prawa. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. W tym stanie rzeczy zdaniem organu należało uchylić decyzję Prezydent [...] z dnia [...] października 2017 r. Jak wskazano, ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji zobowiązany będzie uwzględnić fakt dokonania zbycia działki inwestycyjnej i rozważy, czy zachodzi okoliczność zastosowania art. 30 § 4 k.p.a., następnie organ I instancji podejmie czynności w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. - dalej jako P.b.) w celu uzupełnienia wniosku i dokumentacji projektowej, a przed wydaniem rozstrzygnięcia w prawie dokona stosownych sprawdzeń zgodności dokumentacji projektowej, w myśl art. 35 ust. 1 P.b. i uwzględni całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ odwoławczy odstąpił jednocześnie od ustosunkowania się do argumentów podniesionych odwołaniu Spółdzielni. III. Sprzeciw od powyższej decyzji kasatoryjnej Wojewody [...] wniósł D. S. (dalej jako Skarżący), kwestionując to rozstrzygnięcie w całości. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 30 § 4 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że w wyniku zmiany podmiotu wnioskującego o udzielenie pozwolenia na budowę i władania nieruchomością na cele budowlane ze Spółki na D. S. konieczne jest ponowne wyjaśnienie sprawy w znacznym zakresie przez organ I instancji, w tym gruntowna analiza całej dokumentacji projektowej, a ponadto zmiana podmiotu sprawy na etapie postępowania odwoławczego prowadziłaby do naruszenia zasady dwuinstancyjności, podczas gdy zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. to organ II instancji mógł przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w sprawie, a następnie wydać decyzję reformatoryjną, co nie stoi w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności, tym bardziej, że decyzja organu I instancji była korzystna dla Skarżącego jako następcy prawnego podmiotu wnioskującego o udzielenie pozwolenia na budowę. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że w związku z przeniesieniem na niego prawa użytkowania wieczystego z dotychczasowego inwestora - Spółki oraz przeniesieniem uprawnień z decyzji budowlanej z mocy prawa wstąpił w prawa inwestora w postępowaniu przed organem II instancji i jest jego stroną. Znajduje to potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1513/11. Z treści art. 30 § 4 k.p.a. wynika, iż w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Oznacza to, że np. przeniesienie własności nieruchomości, czy prawa użytkowania wieczystego (prawa zbywalnego) powoduje, że nabywca nieruchomości wstępuje w miejsce poprzedniej strony postępowania z mocy prawa. Z tego względu postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, w tym postępowanie odwoławcze, winno toczyć się z udziałem Skarżącego zamiast Spółki. Art. 30 § 4 k.p.a. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnośnie do konieczności wyjaśnienia sprawy w związku z następstwem prawnym wskazano, że dokumenty niezbędne do uzyskania przez organ to oświadczenie o posiadanym przeze Skarżącego prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod groźbą odpowiedzialności karnej wraz ze zgodą żony Skarżącego. Organ odwoławczy nie skierował jednakże żadnego wezwania do przedłożenia niezbędnych dokumentów. W świetle art. 136 § 1 k.p.a. przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy jest dopuszczalne. Zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Nawet bowiem konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania. Organ odwoławczy nie uzupełnił jednakże postępowania dowodowego. Nadto, Wojewoda [...] nie zawiadomił Skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie i możliwości złożenia w niej wyjaśnień, mimo że taki obowiązek wynika z art. 10 § 1 k.p.a. Jeżeli organ II instancji skierowałby takie zawiadomienie, Skarżący miałby szansę wypowiedzieć się w sprawie i uzupełnić w razie potrzeby materiał dowodowy. Podejmując nieskomplikowane działania Wojewoda doprowadziłby do tego, że dysponowałby całością materiału dowodowego w sprawie i mógłby wydać decyzję reformatoryjną. Zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. to na organie administracji ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Pomimo upływu 3 miesięcy od zawiadomienia organu o wstąpieniu do postępowania a wydaniem przez organ decyzji było dość czasu na to, aby organ II instancji skierował zawiadomienie, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Ostatecznie organ II instancji uznał Skarżącego za stronę postępowania, gdyż doręczył mu decyzję. Wskazano ponadto, iż Spółka nie była stroną odwołującą się od decyzji. Decyzja wydana na rzecz Spółki jest dla niej korzystna. Decyzja ta jest korzystna również dla Skarżącego jako następcy prawnego Spółki w niniejszym postępowaniu, a następstwo to nie jest przez nikogo kwestionowane. Nie zachodziło ryzyko, że w wyniku wydania decyzji reformatoryjnej przez organ odwoławczy zostałaby naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - jest wydanie decyzji kasacyjnej. Zgodnie z art. 138 § 2 zdanie 1 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba skorzystania przez organ odwoławczy z art. 138 § 2 k.p.a. Nie zaszły bowiem przesłanki wynikające z tego przepisu. Decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Z uwagi na brak naruszenia przepisów postępowania, nie można w związku z tym uznać, że miały lub mogły mieć one wpływ na wyjaśnienie sprawy w istotnym zakresie. Zmiana w decyzji organu I instancji polegałaby jedynie na zmianie podmiotu, na rzecz którego udzielono pozwolenia na budowę w razie nieuwzględnienia zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej, które to właśnie organ II instancji powinien rozpoznać. W tym celu, organ odwoławczy mógł przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w związku z wstąpieniem Skarżącego do sprawy i wydać decyzję reformatoryjną. Wojewoda mógł więc uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. oraz w zakresie dokonanego uchylenia orzec, że stroną tej decyzji jest obecnie D. S. Ewentualnie organ mógłby uchylić w całości zaskarżoną decyzję Prezydent [...] z dnia [...] października 2017 r. oraz zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę obejmującą budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]) kat. obiektu budowlanego - XIII dla D. S. IV. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Sprzeciw jest zasadny. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935 - dalej również jako ustawa zmieniająca). Mocą tego aktu, do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli tzw. decyzji kasatoryjnych. Wskazaną ustawą znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei granice kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji. Mając to na uwadze Sąd zauważa także, iż kontrola prawidłowości zaskarżonej sprzeciwem decyzji oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach tej konkretnej sprawy, organ drugiej instancji zasadnie skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od merytorycznej oceny sprawy i tym samy doprowadza do przedłużenia postępowania ponad konieczną miarę. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zatem ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc do odstąpienia przez organ od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy i definitywnego jej zakończenia. Ratio legis kontroli decyzji kasatoryjnych - jak wskazano - to wyeliminowanie z praktyki organów tych przypadków, w których odesłanie sprawy do I instancji jest nieuzasadnione, bowiem przedłuża w sposób nieuprawniony całe postępowanie. Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, iż w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić ponownie badając sprawę. W świetle tej regulacji organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu tak poważnym, że uchybienie to uzasadnia twierdzenie, że sprawa jest niewyjaśniona, a przez to nie kwalifikuje się do merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Zaznaczyć należy, iż podstawą uchylenia decyzji organu I instancji przez Wojewodę [...] była zmiana podmiotowa jaka zaszła po stronie użytkownika wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, co w ocenie organu uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu organ w żaden sposób nie wyjaśnił jednak w zaskarżonej sprzeciwem decyzji, dlaczego owa zmiana podmiotowa jaka zaszła notabene w toku postępowania odwoławczego, w dodatku zainicjowanego odwołaniem uczestnika postępowania a nie Spółki czy Skarżącego, wymaga przeprowadzenia od nowa całego postępowania, nie zaś wyjaśnień w ramach postępowania odwoławczego. Organ w ogóle nie wskazał, z czego w kontekście okoliczności sprawy ma wynikać wadliwość decyzji organu I instancji, wymagana przepisem art. 138 § 2 k.p.a. (wydanie decyzji z uchybieniem przepisów postępowania). Nie wskazał jakie jeszcze czynności z tego powodu powinny zostać przeprowadzone i dlaczego musi to uczynić właśnie organ I instancji, a czego nie da się przeprowadzić w postępowaniu odwoławczym. Brak jest również ustosunkowania się do podnoszonych w toku postępowania przez Skarżącego okoliczności wejścia w ogół praw i obowiązków poprzednika prawnego czyli Spółki na mocy art. 30 § 4 k.p.a. Wreszcie brak także jakiegokolwiek odniesienia się do przedkładanych dokumentów wskazujących na wstąpienie przez Skarżącego w miejsce Spółki i jej zgodę na takie działanie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, zanim skorzysta z uprawnienia kasatoryjnego określonego w art. 138 § 2 k.p.a., w pierwszej kolejności winien rozważyć i dać temu następnie wyraz w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uważa, iż zastanej sytuacji i jej następstw nie może wyjaśnić/usunąć samodzielnie, bądź poprzez uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. czy też poprzez własne działania w sprawie. Sąd podkreśla, iż jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ upatruje głównej podstawy do uchylenia decyzji w braku oświadczenia podmiotu obecnie władającego nieruchomością, o posiadanym prawie do dysponowania nią na cele budowlane oraz w zmianach do jakich doszło po stronie właściciela nieruchomości inwestycyjnej. Uchylając decyzję organu I instancji Wojewoda nie precyzuje jednak, co tenże organ ma wyjaśnić w nowym postępowaniu, co uzasadnia przekonanie, iż przepis art. 138 § 2 k.p.a. został niewłaściwie zastosowany. Nie jest takim uzasadnieniem powoływanie się na enigmatycznie ujmowaną potrzebę ponownego przeprowadzenia postępowania w trybie art. 35 ust. 3 P.b. Zaznaczyć należy, iż organ I instancji pozytywnie ocenił projekt budowlany a istota niniejszej sprawy sprowadza się do zmiany podmiotowej po stronie inwestora i aktualnego użytkownika wieczystego nieruchomości w sprawie, którą przed organem odwoławczym zainicjował inny uczestnik postępowania wnoszący odwołanie. O ile więc zmiany podmiotowe po stronie inwestora oraz władającego nieruchomością objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę mogą mieć istotne znaczenie dla danej sprawy, o tyle ich zaistnienie na etapie postępowania odwoławczego wymaga szczegółowej i rzetelnej analizy organu II instancji i ustalenia, czy a jeżeli tak to jaki wpływ mają one na prowadzone postępowanie i dlaczego wynikające z nich okoliczności bądź braki nie mogą zostać uzupełnione właśnie w postępowaniu odwoławczym. Sąd zwraca końcowo uwagę, iż podziela utartą linię orzeczniczą, wskazującą na wyjątkowość uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, tym bardziej jaskrawą w kontekście zmian ustawowych jakie dokonały się z dniem 1 czerwca 2017 r. Jest przy tym oczywiste, iż nie wszystkie uchybienia procesowe organu I instancji mogą zostać konwalidowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem może to naruszać wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przy czym nie należy jej rozumieć w sposób wyłącznie formalny (dla jej realizacji nie wystarczy przyjęcie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch różnych organów). Niemniej jednak na tle niniejszej sprawy organ odwoławczy nie pokusił się o podjęcie szerszych działań dowodowych, które być może przyczyniłyby się do rozwiania jego wątpliwości. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] jako wydaną z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. bowiem nie wyjaśniającą w sposób przekonywujący podstaw odesłania sprawy do I instancji. W ustalonym stanie faktycznym co najmniej przedwcześnie skorzystano z takiej możliwości oraz zaniechano precyzyjnego wskazania powodów takiego działania. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a. sprzeciw został rozstrzygnięty na posiedzeniu niejawnym.