VII SA/Wa 2125/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez E. B. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") z [...] czerwca 2015 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ pierwszej instancji", "organ wojewódzki") z [...] lutego 2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB", "organ powiatowy") w W. z [...] lutego 2012 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...]WINB decyzją z [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji PINB w W. z [...] lutego 2012 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...], obr. [...] w R., przy ul. [...] i nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. GINB decyzją z [...] stycznia 2015 r., uchylił w całości decyzję [...]WINB z [...] sierpnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...]WINB decyzją z [...] lutego 2015 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z [...] lutego 2012 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej GINB zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję [...]WINB z [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB wskazał, że inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Burmistrza Miasta R. a z [...] kwietnia 1993 r., nr [...], udzielającej G. B. i A. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego (segment bliźniaka) wraz z przyłączami kanalizacji sanitarnej i przyłączem wody, na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w R. W związku ze stwierdzeniem przy realizacji inwestycji istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu, organ powiatowy postanowieniem z [...] marca 2006 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i decyzją z [...] marca 2006 r., nr [...], nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie do [...] czerwca 2006 r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Po przedłożeniu, [...] czerwca 2006 r., czterech egzemplarzy projektu zamiennego, organ powiatowy postanowieniem z [...] września 2006 r. wezwał do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym w terminie do [...] listopada 2006 r. W dniu [...] listopada 2006 r. pełnomocnik pierwotnych inwestorów (G. B. i A. B.) przedłożył cztery egzemplarze projektu zamiennego, a następnie złożył akt notarialny z [...] listopada 2005 r., z którego wynika, że nowymi właścicielami przedmiotowego budynku są A. R. i A. R. (1). A. R. (1) wniósł o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego i postępowanie w tym zakresie zostało umorzone decyzją z [...] maja 2007 r. Decyzją z [...] lipca 2007 r. Starosta W., za zgodą A. B. i G. B., przeniósł na rzecz A. R. i A. R. (1) decyzję Burmistrza Miasta R. z [...] kwietnia 1993 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Następnie A. R. i A. R. (1) zwrócili się do PINB w W. o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Organ powiatowy zawiadomił wnioskujących o wszczęciu postępowania w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zabudowie bliźniaczej, usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w R., następnie postanowieniem z [...] lipca 2008 r., wezwał ich do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym przez poprzednich właścicieli projekcie budowlanym zamiennym w terminie do [...] sierpnia 2008 r. A. R. i A. R. (1) przedłożyli cztery egzemplarze nowego projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z [...] kwietnia 2009 r., organ powiatowy nakazał A. R. i A. R. (1) dostarczyć w terminie do [...] maja 2009 r. uzupełniony projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku, określający zakres i sposób wykonywania robót budowlanych w celu doprowadzenia wysokości obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty W. z [...] lipca 2007 r. w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę na rzecz A. R. i A. R. (1). [...]WINB decyzją z [...] października 2010 r. uchylił w całości decyzję organu powiatowego z [...] kwietnia 2009 r. zobowiązującą A. R. i A. R. (1) do złożenia uzupełnionego projektu zamiennego i przekazał sprawę PINB do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ wojewódzki postanowieniem z [...] października 2010 r. stwierdził z urzędu nieważność postanowienia organu powiatowego z [...] marca 2006 r. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych i decyzją z [...] października 2014 r. stwierdził z urzędu nieważność decyzji organu powiatowego z [...] marca 2006 r., nakładającej na pierwotnych inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z [...] lutego 2012 r., znak: [...], organ powiatowy na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej: "Prawo budowlane") zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...], obr. [...] w R., przy ul. [...] i nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie GINB skoro właściciele przedmiotowego budynku przedłożyli zamienny projekt budowlany, który został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, a także z uwagi na fakt, że projekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na dzień wydania decyzji z [...] lutego 2012 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego teren zlokalizowany w mieście R. w obszarze przylegającym do ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej R. z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] kwietnia 2014, Nr [...], poz. [...]), to zaistniały podstawy do zatwierdzenia przedłożonego projektu zamiennego, zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Brak uzgodnień w zakresie stanowiska gestorów sieci o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, gazu, wody i odbiorze ścieków, stanowi naruszenie, jednakże nie ma ono charakteru rażącego. W rezultacie GINB uznał, że nie można stwierdzić, aby w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie została wyeliminowana decyzja nakładająca obowiązek przedłożenia projektu zamiennego budynku mieszkalnego, jednakże trzeba mieć na uwadze, że uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12 (ONSAiwsa 2013/1/1, LEX nr 1225395), zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z rażącym naruszeniem prawa, nie ma charakteru obligatoryjnego, a fakultatywny i powinno każdorazowo podlegać ocenie w okolicznościach konkretnej sprawy. Wedle GINB, decyzja organu powiatowego z [...] lutego 2012 r. nie wywołuje skutków gospodarczych lub społecznych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe jej zaakceptowanie jako aktu organu praworządnego państwa. Stwierdzenie nieważności źródłowej decyzji z [...] lutego 2012 r. spowodowałoby bowiem konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego i ewentualnego wydania decyzji o treści tożsamej z tą, której stwierdzono by nieważność. Decyzją z [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], PINB w W. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr [...], obr. [...] w R., przy ul. [...], po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, w trakcie której stwierdzono zgodność inwestycji z projektem budowlanym. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji GINB z [...] czerwca 2015 r. naruszenie następujących przepisów: • art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja PINB w W. z [...] lutego 2012 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; • art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, poprzez bezpodstawne pomijanie wniosków i twierdzeń strony odwołującej się; • art. 7, 8,11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji [...]WINB z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]; • art. 35 Prawa budowlanego i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2002 r.") poprzez uznanie, że projekt zamienny budowlany spełnia wymogi w przepisach tych określone; • § 13, 57 i 60 rozporządzenia z 2002 r. poprzez nieuwzględnienie zarzutu strony co do odpowiedniego braku nasłonecznienia pokoju mieszkalnego zlokalizowanego na parterze budynku; • art. 54 ust.4 i art. 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie wydania stosownych decyzji administracyjnych, przewidzianych tymi przepisami. W oparciu o te zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę GINB wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 3 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1855/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i zasądził od GINB na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od wyroku sądu wojewódzkiego z [...] czerwca 2016 r. wnieśli A. R. (1) i A. R. Wyrokiem z 27 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1855/15 i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu wyroku, że zasadniczym motywem dla uznania przez sąd wojewódzki, że organy w postępowaniu nieważnościowym nie dokonały prawidłowej oceny źródłowej decyzji PINB w W., było stwierdzenie, iż organ powiatowy zatwierdził projekt budowlany zamienny, "chociaż nie rozpoczął stosownej procedury legalizacyjnej, w szczególności nie zobowiązał inwestora do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego". NSA podzielił co do reguły pogląd sądu wojewódzkiego, że podjęcie decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego winno być poprzedzone zobowiązaniem inwestora, w tym wypadku A. R. i A. R. (1), do sporządzenia i przedstawienia w oznaczonym terminie projektu budowlanego zamiennego. Jednak według NSA sąd wojewódzki, przytaczając stan faktyczny sprawy administracyjnej i zauważając fakt wydania przez PINB w Wejherowie postanowienia Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., skierowanego do A. R. i A. R. (1), zawierającego wezwanie do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym przez poprzednich właścicieli budynku, okoliczność tę całkowicie pominął w swych rozważaniach w aspekcie uruchomienia tzw. postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W ocenie NSA strony skarżące kasacyjnie trafnie wywodzą, że stanowcze stwierdzenie sądu wojewódzkiego o braku poprzedzenia wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego zobowiązaniem do jego przedłożenia, w kontekście pozostającego w obrocie prawnym postanowienia PINB w W. z [...] lipca 2008 r., stanowi błędne ustalenie motywów zapadłego wyroku. Nie przesądzając a limine znaczenia treści tego postanowienia, sąd wojewódzki – choć zrekapitulował fakt jego wydania – pominął w uzasadnieniu swego stanowiska całkowicie skutki jego pozostawania w obrocie, nie wypowiadając się w tej kwestii. Uchybienie to mogło mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, skoro z przyjęcia tezy o braku poprzedzenia źródłowej decyzji nakazem przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, sąd wojewódzki wyprowadził wniosek o wadliwej ocenie w toku postępowania nieważnościowego, źródłowej decyzji PINB w W. z dnia [...] lutego 2012 r. Ponadto NSA wskazał, że w uzasadnieniu swego wyroku sąd wojewódzki operuje frazą "organ I instancji", przy czym czyni to w takim kontekście, że rozumie pod tym pojęciem różne organy. Na s. 10 w kilku miejscach użyto określenia "organ I instancji", ale w takim ujęciu, że wynikałoby z niego, iż sąd a quo traktuje o PINB w W. Z kolei na s. 12, skoro posłużono się sformułowaniem akceptującym dla wystarczającego charakteru wyjaśnienia powodów utrzymania w mocy "decyzji organu I instancji", wynikałoby że sąd wojewódzki pod tym pojęciem z kolei rozumie [...]WINB. Według NSA ta niepewność w używaniu przez sąd pierwszej instancji różnych pojęć wzmacnia brak precyzji w samej sentencji pkt I zaskarżonego wyroku w tej części, w której orzeczono o uchyleniu "decyzji organu pierwszej instancji" bez bliższego sprecyzowania daty tej decyzji, jak i nazwy wydającego ją organu. Według NSA w zestawieniu z motywami zaskarżonego wyroku dojść należy do wniosku, że jego uzasadnienie nie pozwala w pełni jednoznacznie zrekonstruować rozumowania sądu pierwszej instancji, jak i skutków tego wyroku. Według NSA można mieć przekonanie, że sąd ten uchylił decyzję PINB w W., skoro pod pojęciem "organu I instancji", którego decyzję także – obok zaskarżonej decyzji – uchylono, sąd wojewódzki rozumie ten właśnie organ. Ta wadliwość uzasadnienia wyroku według NSA nakazuje uznać trafność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nadto w ocenie NSA zbędne były uwagi sądu wojewódzkiego odnośnie kwestii dopuszczalności prowadzenia postępowania naprawczego w sytuacji uprzedniego uzyskania pozwolenia na użytkowanie w kontekście charakteru sprawy administracyjnej, w której toku zapadały zaskarżona decyzja GINB oraz decyzja [...]WINB. Decyzje te podjęto w toku postępowania nieważnościowego, którego przedmiotem była decyzja PINB w W. z [...] lutego 2012 r., dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Pozwolenie na użytkowanie inwestorzy – jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji – uzyskali decyzją z [...] sierpnia 2012 r., zatem już po podjęciu źródłowej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. NSA zwrócił również uwagę, że w jego aktualnym orzecznictwie ukształtował się pogląd, wedle którego ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie kończy postępowanie legalizacyjne oraz proces inwestycyjny i wyklucza możliwość ponownego prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. W judykaturze zwraca się uwagę, iż dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku brak jest podstaw prawnych do wzruszenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego (por. motywy wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2018 r., II OSK 807/16 i tam zaprezentowane inne orzeczenia sądów administracyjnych – CBOSA.nsa.gov.pl). Ponieważ zaskarżona decyzja zapadła w przedmiocie nie tyle zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, a stwierdzenia nieważności takiej decyzji, przeto uwaga sądu wojewódzkiego wadliwie wiązałaby mającego ponownie orzekać – gdyby wyroku nie uchylono – organ nadzoru budowlanego, co odbyłoby się z naruszeniem art. 141 § 4 in fine w zw. z art. 153 p.p.s.a. Konkludując NSA wskazał, że WSA w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien skontrolować zaskarżoną decyzję, oceniając charakter i skutki postanowienia PINB w W. z [...] lipca 2008 r. w kontekście przesłanek nieważności źródłowej decyzji powyższego organu, wraz dochowaniem warunków formalnych prawidłowo sporządzonego uzasadnienia orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym sąd przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpi wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W ocenie sądu organy dokonały prawidłowej analizy decyzji PINB w W. z [...] lutego 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji, określonych w art. 156 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), będącej podstawowym zarzutem skarżącej. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że decyzja PINB w W. z [...] lutego 2012 r. nie wywołuje skutków gospodarczych lub społecznych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe jej zaakceptowanie jako aktu organu praworządnego państwa. Podstawą materialnoprawną decyzji PINB w W. z [...] lutego 2012 r. jest art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego w myśl którego, jeżeli właściwy organ nałożył obowiązek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (tj. sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę), to w razie wykonania tego obowiązku organ wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, albo jeżeli budowa została zakończona, wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowalnego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W rozpoznawanej sprawie postanowienie organu powiatowego z [...] marca 2006 r., wszczynające postępowanie legalizacyjne w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego, jak również decyzja organu powiatowego z [...] marca 2006 r., nakładająca obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności tych orzeczeń orzeczeniami [...]WINB z [...] października 2010 r. Przyczyną stwierdzenia nieważności orzeczeń organu powiatowego z [...] marca 2006 r. było skierowanie ich do osób niebędących stronami w sprawie - pierwotnych inwestorów. Stwierdzenie nieważności orzeczeń organu powiatowego, którymi wszczęto postępowanie legalizacyjne i nałożono obowiązek przedłożenia projektu zamiennego, nastąpiło już po wykonaniu przez aktualnych inwestorów (A. R. i A. R. (1)) nałożonych obowiązków, zaktualizowanych postanowieniem PINB w W. z [...] lipca 2008 r. nr [...]. Postanowieniem tym PINB w W. wezwał A. R. i A. R. (1) do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym budynku, przedłożonym przez poprzednich właścicieli budynku i w wykonaniu tego orzeczenia wezwani złożyli nowy projekt zamienny. Wcześniej organ powiatowy zawiadomił A. R. i A. R. (1) o wszczęciu postępowania legalizacyjnego. Pomimo, że w przeprowadzonym przez organ powiatowy postępowaniu naprawczym doszło na początku do nieprawidłowości proceduralnych, polegających na wadliwym określeniu stron postępowania i w konsekwencji skierowaniu postanowienia wszczynającego postępowanie oraz decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia projektu zamiennego do osób niebędących stronami w sprawie, to uchybienia te zostały naprawione w toku tegoż postępowania poprzez zawiadomienie o postępowaniu osób mających status strony oraz zobowiązanie ich postanowieniem do złożenia prawidłowego projektu zamiennego. Okoliczność, że została wyeliminowana z obrotu prawnego, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, decyzja organu powiatowego z [...] marca 2006 r., nakładająca obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, nie skutkuje automatycznie nieważnością późniejszej decyzji tego organu z [...] lutego 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowalnego zamiennego i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Wydanie decyzji z [...] lutego 2012 r. poprzedziło bowiem przeprowadzenie postępowania naprawczego, w toku którego inwestorzy zostali zobowiązani przez właściwy organ postanowieniem z [...] lipca 2008 r. nr [...] do wykonania działań określonych ustawą (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), niezbędnych do legalizacji inwestycji i wykonali w terminie nałożone obowiązki. Uchybienie proceduralne zaistniałe w toku postępowania, polegające niedochowaniu ustawowego wymogu formy decyzji dla nałożenia obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie stanowi określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wady kwalifikowanej decyzji kończącej postępowanie naprawcze, o zatwierdzeniu projektu budowalnego zamiennego, jeżeli rezultacie został osiągnięty cel tego postępowania, a stronom zagwarantowano pełną możliwość udziału w postępowaniu i korzystania z ich praw. Celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie inwestycji budowlanej do stanu zgodnego z prawem i cel ten został w rozpoznawanej sprawie osiągnięty. Inwestorzy bowiem złożyli projekt budowlany zamienny, a właściwy organ, po sprawdzeniu tego projektu w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, stwierdził zgodność rozwiązań projektowych z ustaleniami planu miejscowego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów - art. 77 § 1, art. 80, art. 7, art. 8, art. 11, i art. 107 § 2 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny w niezbędnym zakresie oraz wystarczająco wyjaśnił powody utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Reasumując, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który potwierdza oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. Organ odwoławczy zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z przedstawionych względów sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.