VII SA/Wa 2125/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka Protokolant: referent stażysta Oliwia Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 31 maja 2021 r. znak: BCK-I-O/RW-4/2021 w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę Przedmiotem skargi S. K. ("skarżący") jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej ("RDN", "organ odwoławczy") z [...] maja 2021 r., znak [...], wydana w sprawie dotyczącej nadania stopnia doktora habilitowanego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z 26 kwietnia 2019 r. skarżący wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Uchwałą nr [...] z [...] listopada 2020 r. Rada Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej, na podstawie art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm., dalej: "ustawa wprowadzająca") oraz art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm., dalej: "u.s.n."), odmówiła nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. W uzasadnieniu powyższej uchwały przedstawiono przebieg postępowania habilitacyjnego i stwierdzono, że dokonania naukowe i dydaktyczne skarżącego mieszczą się w zakresie materialnym i formalnym nauk o bezpieczeństwie, jednak brak jest przyrostu wiedzy naukowej i jakichkolwiek śmiałych hipotez koniecznych w pracy naukowej. Fakt ten stanowi o negatywnej ocenie próby wniesienia wkładu do wiedzy naukowej z zakresu nauk o bezpieczeństwie, w tym zarządzania kryzysowego. Wskazano nadto, że dorobek autorski jest na ogół poprawny merytorycznie i interesujący w warstwie opisowej, ale pozbawiony jest autorskiego wkładu w rozwój wiedzy naukowej. W związku z tym nie spełnia zasadniczego warunku – znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny – a zatem nie może stanowić podstawy do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 31 maja 2021 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 2 w zw. z art. 179 ust. 10 i 189 ust. 4 ustawy wprowadzającej, utrzymał w mocy uchwałę nr [...] Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej z [...] listopada 2020 r. Uzasadniając powyższą decyzję organ odwoławczy przytoczył art. 179 ust. 2 i 10 oraz art. 189 ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. ustawy wprowadzającej, a także art. 35 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. Następnie podał, że w postępowaniu odwoławczym powołany został superrecenzent, który przedstawił negatywną opinię i nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazał też, że ustalenia i opinie recenzentów przyjął za własne. Organ odwoławczy przedstawił, że skarżący stopień doktora nauk wojskowych uzyskał na Wydziale Wojsk Lądowych Akademii Obrony Narodowej w 2000 r. w specjalności dowodzenie (tytuł rozprawy doktorskiej: "Interoperacyjność systemu łączności Sił Zbrojnych RP z systemami NATO"). Skarżący nie ubiegał się uprzednio o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Jako osiągnięcie naukowe skarżący wskazał monografię pt.: "Wsparcie informatyczne procesów informacyjno-decyzyjnych w powiatowym centrum zarządzania kryzysowego". Organ odwoławczy wskazał też, że Komisja habilitacyjna została powołana przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów w dniu 6 maja 2020 r., a następnie wymienił skład komisji. Komisja habilitacyjna odbyła swoje posiedzenie w dniu 21 września 2020 r. w składzie zgodnym z decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Po wysłuchaniu wystąpień recenzentów, członków komisji, sekretarza komisji i przewodniczącego komisji, przeprowadzono głosowanie. W głosowaniu jawnym (oddano 5 głosów za, 2 głosy przeciw, oraz 0 głosów wstrzymujących się) Komisja habilitacyjna podjęła uchwałę wyrażającą pozytywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauk o bezpieczeństwie. Z przygotowanego przez Komisję habilitacyjną protokołu wynika, że każdy z wyznaczonych do Komisji habilitacyjnej zabrał głos. Organ odwoławczy przytoczył fragmenty sporządzonych recenzji oraz przedstawił wystąpienia członków Komisji habilitacyjnej podczas posiedzenia. Wskazał, że po ostatnim z wystąpień podczas posiedzenia komisji przeprowadzono dyskusję. Następnie w formie jawnego głosowania wszystkich członków komisji przegłosowano zwrócenie się do Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie o przyznanie skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauki społeczne w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Rada Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie po zapoznaniu się z treścią uchwały Komisji habilitacyjnej i protokołu oraz dyskusji nad recenzjami, 30 października 2020 r. przystąpiła do głosowania nad uchwałą nr [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie, ale nie uzyskała ona bezwzględnej większości głosów. Następnie organ odwoławczy wskazał, że uchwałą z [...] listopada 2020 r. nr [...] Rada Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W odmówiła nadania kandydatowi stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. I dalej, organ odwoławczy podał, że Zespół V Nauk Społecznych RDN w dniu 25 maja 2021 r. po zapoznaniu się z recenzją sporządzoną w postępowaniu odwoławczym i pełną dokumentacją sprawy, w wyniku tajnego głosowania (Tak: 0, Nie: 27, Wstrzymujące: 1), wyraził negatywną opinię w sprawie. Zespół uznał, że opinia rzeczoznawcy organu kończy się jednoznacznie negatywną konkluzją, wykazującą, iż odwołanie nie zawiera argumentów formalnych, ani też merytorycznych, uzasadniających uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W. z [...] listopada 2020 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Organ odwoławczy podał również, że w takich okolicznościach Prezydium Rady Doskonałości Naukowej postanowiło odmówić poparcia odwołania skarżącego i podjęło uchwałę tej treści, tj. o odmowie poparcia odwołania skarżącego od uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W z [...] listopada 2020 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie (wynik głosowania za przyjęciem odwołania: Tak: 0, Nie: 10, WSTRZYMUJĄCE: 0). W konsekwencji Prezydium RDN utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę ww. Rady Dyscypliny. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania nie doszło do uchybień formalno-prawnych w postępowaniu Komisji oraz Rady Dyscypliny. Recenzje były wszechstronne i wnikliwe. Uzasadnienie uchwały Rady jest wystarczające, zaś oceny krytyczne osiągnięcia i dorobku naukowego są merytorycznie w pełni uzasadnione. Podał też, że wskazane przez kandydata główne osiągnięcie naukowe nie spełnia wymogów art. 16 u.s.n. i w konsekwencji nie stanowi znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Zatem nie istnieją powody, dla których należałoby uchylić zaskarżoną uchwałę. W odniesieniu do recenzji sporządzonych w ramach niniejszego postępowania habilitacyjnego, organ odwoławczy podał, że recenzje te są rzetelne, a prezentowane w nich oceny odpowiednio uzasadnione, jak również, że obowiązujące przepisy nie przewidują dyskusji kandydata z recenzentami. Organ II instancji dodał, że recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu faktycznego. Posiada ona walor subiektywny, zatem ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. Ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów, które są podstawową częścią materiału dowodowego w postępowaniach o nadanie stopnia naukowego. Powołując się na judykaturę wskazał, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami kandydata do tytułu czy do stopnia. Samo postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest tylko do uzyskania opinii recenzentów. Postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi do tytułu czy na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne, czy krzywdzące. Niezasadne jest zatem podejmowanie polemiki z recenzentami co do walorów naukowych danego osiągnięcia. Organ odwoławczy dodał także w ww. kwestii, że skarżący wszczynając postępowanie, poddał ocenie swój dorobek przez środowisko naukowe i powinien przyjąć taką, a nie inną jego ocenę. Postępowanie habilitacyjne jest aktem oceny kandydata przez recenzentów, komisję habilitacyjną i wreszcie uprawnioną radę naukową, a nie aktem sporu kandydata z recenzentami. Wskazał również, że powołany w postępowaniu odwoławczym rzeczoznawca prof. J. B. stwierdził na podstawie posiadanych dokumentów (recenzji, opinii, uchwały komisji habilitacyjnej oraz uchwały Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej), że przeprowadzone w sprawie czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa; wszystkie protokoły i uchwały zostały wykonane z największą starannością. W końcu organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji odniósł się do podniesionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów, uznając je za niezasadne. Za niezasadny uznał m.in. zarzut podpisania zaskarżonej uchwały przez prof. M. W. zamiast przez przewodniczącego prof. R. S.; wyjaśnił, że ten ostatni przebywał wówczas na zwolnieniu lekarskim, a w takiej sytuacji posiedzenie Rady prowadzi członek Rady wskazany przez przewodniczącego, zgodnie z procedurą zawartą w regulaminie tego organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił decyzji RDN z [...] maja 2021 r.: -naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć znaczny wpływ na treść decyzji – tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne pouczenie skarżącego co do podmiotu, za pośrednictwem którego skarżący może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, -naruszenie przepisów postępowania przez dr hab. M. W., który podpisując w zastępstwie uchwałę nr [...], był w tym czasie i jest nadal członkiem Rady Doskonałości Naukowej, co z kolei nasuwa znaczne wątpliwości, co do jego obiektywizmu, -że superrecenzent - prof. G. S., jak i prof. W. K. i prof. A. G. byli pracownikami Wydziału Bezpieczeństwa ASG, a obecnie ASzW, zatem istnieje wątpliwość co do obiektywizmu superrecenzenta, opracowującego recenzję na potrzeby Rady Doskonałości Naukowej, -naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 18a ust. 11 u.s.n.: a. w kwestii pominięcia przez Komisję habilitacyjną podjęcia uchwały zawierającej opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (Komisja habilitacyjna przedstawiła jedynie radzie jednostki protokół z posiedzenia Komisji z [...] września 2020 r.), b. art. 18a ust. 11 u.s.n. w kwestii określenia ilości uchwał, które ma podejmować rada jednostki o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie. Wyrokiem z 24 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3335/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 189 ust. 1b ustawy wprowadzającej w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż – pomimo iż w posiedzeniu i głosowaniu w sprawie odwołania od uchwały Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W. z [...] listopada 2020 r. brał udział (był obecny) Przewodniczący Rady Doskonałości Naukowej, to zaskarżona decyzja nie została przez niego podpisana, a podpisał ją sekretarz. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1889/22, uchylił wyrok sądu I instancji z 24 maja 2022 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że nieuzasadnione jest stanowisko sądu I instancji, według którego tylko w przypadku nieobecności przewodniczącego na posiedzeniu Rady jej uchwała może być podpisana przez sekretarza. Nie jest uzasadnione przypisywanie większej doniosłości prawnej podpisaniu decyzji (uchwały) przez przewodniczącego, względem podpisania decyzji przez sekretarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej z [...] maja 2021 r., znak [...], utrzymująca w mocy uchwałę nr [...] Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W. z [...] listopada 2020 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Orzeczenie to zakończyło postępowanie habilitacyjne skarżącego, zainicjowane jego wnioskiem z 26 kwietnia 2019 r., a kontrolując ten akt Sąd miał na uwadze, że w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata do stopnia naukowego lub oceny trafności opinii recenzentów przedstawionych w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1586/18), oraz, że w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje "wyłącznie" zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie stopnia naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego właściwymi przepisami, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 2660/21). Dokonując oceny w sprawie Sąd wziął także pod uwagę, że postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego cechuje odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec treści art. 29 ust. 1 zd. 1 u.s.n, w orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10.k.p.a. Szczególny charakter postępowania dotyczy też postępowania odwoławczego, które jest ograniczone do uzyskania recenzji, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1744/22). Sąd wziął nadto pod uwagę, że orzeka ponownie w sprawie, albowiem NSA wyrokiem z 21 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1889/22, uchylił wyrok tut. Sądu z 24 maja 2022, sygn. akt II SA/Wa 3335/21 wydany uprzednio ze skargi skarżącego. Orzekając na skutek wskazanego wyroku NSA przyjął, że związany jest oceną prawną zaprezentowaną przez Sąd II instancji, na zasadzie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosując się do cyt. powyżej art. 190 p.p.s.a. Sąd uznał w efekcie, że w realiach niniejszej sprawy (z uwagi na rozstrzygnięcie tej kwestii przez NSA) nie jest możliwe przyjęcie, że podpisanie zaskarżonej decyzji przez sekretarza Rady Doskonałości Naukowej stanowi o jej wadliwości, uzasadniającej wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Dokonując zaś oceny w pozostałym zakresie, Sąd uznał, że nie występują w sprawie tego rodzaju wady, które winny prowadzić do uwzględnienia rozpoznawanej skargi. Rozwijając to stanowisko Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 179 ust. 2 ustawy wprowadzającej, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 (czyli ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawu o szkolnictwie wyższym i nauce, obowiązującej co do zasady od 1 października 2018 r.) do dnia 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Postępowanie habilitacyjne w niniejszej sprawie zainicjował wniosek skarżącego, który to wpłynął do Biura Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu 29 kwietnia 2019 r. Powyższe uzasadniało zastosowanie do tego wniosku przepisów dotychczasowych, a więc ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Przebieg postępowania habilitacyjnego w takim stanie prawnym został szczegółowo unormowany w art. 18a u.s.n. I tak, postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (art. 18a ust. 1 u.s.n.). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego, w składzie czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych spoza jednostki wybranej lub wyznaczonej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego i trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę wybraną lub wyznaczoną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (art. 18a ust. 5 u.s.n.). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (art. 18a ust. 7 u.s.n.). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 8 u.s.n.). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (art. 18a ust. 10 u.s.n.). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 11 u.s.n.). Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.s.n., osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść od uchwały, o której mowa w art. 18a ust. 11, jeżeli jest ona odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (art. 21 ust. 2). W postępowaniu habilitacyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, powołano Komisję habilitacyjną, w sposób i w kształcie wynikającym z art. 18a ust. 5 ustawy (v. karta 11 i 14 akt administracyjnych). Wybrani zgodnie z procedurą recenzenci dokonali oceny osiągnięć naukowych skarżącego (w aktach 3 recenzje), a następnie Komisja habilitacyjna podjęła uchwałę, wyrażającą pozytywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Rada Naukowa Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W. [...] października 2020 r. przystąpiła następnie do głosowania nad uchwałą nr [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie, ale uchwała ta nie została przyjęta (przeciw zagłosowało 14 uprawnionych do głosowania spośród 21 biorących w tym udział). Dlatego też w dniu [...] listopada 2020 r. głosowano nad uchwałą nr [...] o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie; uchwała ta została przyjęta a rozkład głosów przedstawiał się następująco: za – 16, przeciw – 1, wstrzymało się – 1, oddane głosy – 18, nieoddane głosy – 9). Analizując przebieg postępowania habilitacyjnego, Sąd nie stwierdził, aby Rada Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W podjęła uchwałę z [...] listopada 2024 r. z naruszeniem trybu ustawowego. Podjęcie uchwały poprzedziła analiza materiałów przedstawionych przez skarżącego, recenzji oraz opinii Komisji habilitacyjnej. W oparciu o powyższe dowody odmówiono nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o bezpieczeństwie. Zarzuty dotyczące kwestii formalnych, które zobligowany był skontrolować Sąd, nie dają podstaw do zakwestionowania postępowania habilitacyjnego prowadzonego przed Radę Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W. Przede wszystkim, nie jest usprawiedliwiony zarzut skarżącego co do naruszenia art. 18a ust. 11 u.s.n. Wyjaśnić bowiem należy, że z uwagi na pozytywną opinię wyrażoną przez Komisję habilitacyjną, w pierwszej kolejności poddano pod głosowanie uchwałę zbieżną z uchwałą Komisji habilitacyjnej. Uchwała o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego nie uzyskała jednak wymaganej ustawowej większości głosów, wobec czego koniecznym było przeprowadzenie głosowania za uchwałą o treści przeciwnej (bo pierwsza o nr [...] wobec wyniku głosowania nie przeszła). Nie budzi również wątpliwości, że Komisja habilitacyjna podjęła uchwałę w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego (v. uchwała Komisji habilitacyjnej z [...] września 2020 r.), a to m.in. w oparciu o trzy recenzje recenzentów, z których dwie nie były dla skarżącego pozytywne. Przechodząc do analizy kolejnego etapu postępowania, Sąd zauważa, że rozpoznając odwołanie skarżącego Rada Doskonałości Naukowej spełniła wymóg art. 35 ust. 3 u.s.n., odnoszący się do uzyskania recenzji. Poza tym Zespół V Nauk Społecznych RDN w dniu [...] maja 2021 r. wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, a następnie Prezydium Rady Doskonałości Naukowej podjęło uchwałę o odmowie poparcia odwołania skarżącego. Odnosząc się do tego etapu postępowania (i wobec wyeksponowanego w skardze zarzutu) Sąd stwierdza, że w posiedzeniu Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] maja 2021 r., w sprawie przyjęcia uchwały dotyczącej zaopiniowania odwołania skarżącego, brał udział prof. dr hab. M. W.. Uprzednio, tj. na etapie postępowania habilitacyjnego prowadzonego przed Radą Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W podpisał on w zastępstwie Przewodniczącego Rady uchwałę nr [...] oraz uczestniczył w posiedzeniach Rady [...] listopada 2020 r. i [...] października 2020 r., Z uwagi na treść art. 24 k.p.a. w zw. z art. 34b u.s.n. zasadnym jest przyjęcie, że w niniejszej sprawie prof. dr hab. M. W. powinien być wyłączony od udziału w postępowaniu odwoławczym. Jak wynika bowiem z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie zaś z art. 34b u.s.n., do członków Centralnej Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. Konsekwencje, spowodowane brakiem wyłączenia prof. dr hab. M. W. od udziału w postępowaniu odwoławczym oceniane być jednak muszą przez pryzmat wpływu tej wadliwości na wynik sprawy. Sama bowiem okoliczność, że ww. osoba uczestniczyła w postępowaniu odwoławczym nie może skutkować swoistym automatyzmem w przyjęciu, że tylko z tego faktu zaskarżoną decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego. W tym kontekście, zdaniem Sądu, zauważenia wymaga, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 Statutu Rady Doskonałości Naukowej, w ramach RDN działa m.in. zespół do spraw nauk społecznych. W skład zespołów wchodzą członkowie RDN wybrani jako przedstawiciele danej dyscypliny (§ 2 ust. 2 Statutu). Statutową rolą zespołu jest m. in. wyrażanie opinii w sprawach odwołań od decyzji o odmowie nadania stopnia naukowego doktora albo doktora habilitowanego (§ 9 ust. 1 pkt 3 lit. c Statutu). Zespół podejmuje rozstrzygnięcia w postępowaniach o nadanie stopnia doktora habilitowanego w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, w obecności co najmniej połowy członków zespołu (§ 4 ust. 3 Statutu). Z akt sprawy (w tym uzupełnianych na wezwanie Sądu) wynika, że prof. dr hab. M. W., który podpisał się pod uchwałą wydaną w sprawie w I instancji, nie jest członkiem Prezydium RDN, ale wchodząc w skład Zespołu V Nauk Społecznych RDN brał udział w czynnościach dotyczących odwołania skarżącego, choć z uwagi na swoją rolę na etapie I instancji, w celu zachowania obiektywizmu organu, winien podlegać wyłączeniu na tym etapie postępowania habilitacyjnego. Niemniej jednak Sąd dostrzega, że osoba ta nie zabierała głosu w trakcie procedury opiniodawczej, dotyczącej odwołania skarżącego od uchwały nr [...] (z protokołu wynika, że głosowanie nie zostało poprzedzone dyskusją), jak również, że w wyniku tajnego głosowania Zespół nie udzielił poparcia dla odwołania skarżącego a wynik głosowania przedstawiał się następująco: Tak – 0, Nie – 27, Wstrzymano się – 1. Choć nie jest pewne, czy prof. dr hab. M. W. brał udział w głosowaniu dotyczącym zaopiniowania odwołania (bo czterech uprawnionych członków Zespołu biorących udział w posiedzeniu nie brało udziału w głosowaniu), to nawet przyjęcie, że ww. osoba oddała głos nie mogłoby odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Nie można bowiem pominąć, że udział tej osoby w postępowaniu odwoławczym sprowadzał się wyłącznie do udziału w procedurze opiniodawczej, a wynik głosowania Zespołu nad przyjęciem odwołania skarżącego był jednoznaczny, inaczej rzecz ujmując: wyłączenie prof. dr hab. M. W. z tej czynności nie miałoby żadnego wpływu na wynik tego głosowania, skoro 27 osób na 28 głosujących opowiedziało się przeciwko uwzględnieniu odwołania. Brak wyłączenia prof. dr hab. M. W. na etapie postępowania odwoławczego nie stanowi zatem naruszenia prawa, wpływającego na wynik sprawy i uzasadniającego, wobec tego uwzględnienie skargi. Nawet ewentualne uznanie oddanego przez ww. osobę głosu za nieważny, nie zmieniłoby bowiem wyniku głosowania Zespołu. Nie można również pominąć okoliczności (na co raz jeszcze warto zwrócić uwagę), że to Prezydium RDN rozpatrywało odwołanie od uchwały o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego (§ 8 ust. 1 pkt 4 Statutu), a prof. dr hab. M. W. nie był (zgodnie z aktami sprawy) w składzie Prezydium RDN. Tym samym brak wyłączenia prof. dr hab. M. W. od udziału w postępowaniu odwoławczym, w ocenie Sądu, nie wpłynął na wynik sprawy; choć w sposób oczywisty naruszono w ten sposób przepisy postępowania, to dostrzeżona wadliwość nie ma jednak charakteru kwalifikowanego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2743/22). Poza tym, za zasadny, ale także nie mający żadnego wpływu na wynik sprawy, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. Bezspornym jest (i nie kwestionuje tego organ odwoławczy), że w pouczeniu błędnie poinformowano skarżącego, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie można wnieść za pośrednictwem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Mimo to skarżący wniósł prawidłowo skargę do Rady Doskonałości Naukowej, a stwierdzona omyłka nie mogła zostać zakwalifikowana jako naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), bo w żaden sposób nie wpłynęła na uprawnienia procesowe skarżącego. Podsumowując, Sąd uznał, że zarówno postępowanie zakończone podjęciem uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauki o Bezpieczeństwie Akademii Sztuki Wojennej w W. z [...] listopada 2020 r., jak i postępowanie odwoławcze, nie było obarczone tego typu wadami proceduralnymi, które uzasadniałyby pozbawienie mocy wiążącej zaskarżonej decyzji. Choć część zarzutów skargi znalazła swoje potwierdzenie w aktach sprawy, to jednak dostrzeżone wadliwości nie wyczerpują przesłanek, które obligują wojewódzki sąd administracyjny do uwzględnienia skargi. W tych warunkach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.