VII SA/Wa 2128/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W., M. W. na czynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie wykonania obowiązków służbowych postanawia odrzucić skargę. A. W., M. W. pismem z dnia 1 lipca 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Ministra Rozwoju i Technologii (dalej jako "organ") w związku z nieprawidłowym sprawowaniem nadzoru tj. zaniechaniem i zaniedbaniem wykonania obowiązków służbowych polegających na sprawowaniu nadzoru i kontroli nad podległymi mu urzędami przy wydaniu pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie w całości jako bezzasadnej. Uzasadniając odrzucenie skargi organ wskazał, że czynność organu, która jest przedmiotem skargi, nie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Dodał, że Minister Rozwoju i Technologii nie jest ani organem nadzoru budowlanego, ani organem administracji architektoniczno-budowlanej, wobec których niezadowolenie z działalności prezentują skarżące. Ponadto, organy architektoniczno-budowlane działają na mocy przepisów prawa budowlanego wydając decyzję o pozwoleniu na budowę bądź decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, nadto orzekając posiadają samodzielność orzeczniczą w ramach przyznanej przepisami prawa właściwości. Żaden organ nie może zatem, poza przypadkami prawem określonymi, wpływać na merytoryczny przebieg postępowania prowadzonego przez organ. Uzasadniając ewentualne oddalenie skargi organ wskazał, że prawidłowo wykonuje nałożone prawem obowiązki, a zatem zarzuty skargi są całkowicie niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 t.j.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2022 r. poz. 813 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; a także w sprawach, w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Stosownie zaś art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. Z treści wniesionej skargi wynika, że dotyczy ona nieprawidłowego wykonywania przez organ czynności nakazanych prawem, polegających na udostępnieniu zbiorów danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Burmistrza Miasta i Gminy G. Zdaniem Sądu, obowiązki organu związane z tworzeniem, prowadzeniem i udostępnianiem zbiorów danych przestrzennych, których realizacji domaga się skarżąca, nie stanowią żadnej z władczych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. W szczególności nie jest to, deklarowana przez skarżącą, czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa określona w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przywołany przepis obejmuje czynności lub akty, które dokonywane są w sprawach indywidualnych, w których nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Podobnie jak decyzja, czy postanowienie, akty lub czynności te są kierowane przez organ administracji publicznej do konkretnych, zindywidualizowanych podmiotów, niepodporządkowanych organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Podejmowane są w sprawie indywidualnej, w której przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że stosowanie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). W niniejszej sprawie zaskarżona nieprawidłowość sprawowania nadzoru przez Ministra Rozwoju i Technologii, tj. zaniechanie i zaniedbanie wykonania obowiązków służbowych polegających na sprawowaniu nadzoru i kontroli nad podległymi mu urzędami przy wydaniu pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] nie stanowi nie podlega kognicji Sądów administracyjnych. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola czy nadzór jako stosunki wewnętrzne w administracji nie są powiązane z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa dla jednostki. Przed Ministrem Rozwoju i Technologii nie toczy się postępowanie, w którym można byłoby zarzucić temu organowi bezczynność w podanym powyżej znaczeniu. W zakresie żądania skarżących brak jest przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek organu odnoszący się do załatwienia konkretnej, indywidulanej sprawy skarżących. W tym przypadku nie zachodzi przesłanka indywidualności i konkretności stosunku administracyjnego ze stroną skarżącą. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.