VII SA/Wa 2129/17

Dnia 2 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...], [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w sobie adwokata w skardze na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z [...].06.2016 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych w miejscowości [...], gm. [...] na działkach nr [...] i [...] - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i ewentualnie ww. decyzji Starosty [...] z powodu istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez trwanie w obrocie prawnym decyzji rażąco sprzecznej z prawem, której wykonanie prowadzić będzie do wzniesienia obiektów sprzecznych z prawem. Poza powyższymi twierdzeniami wniosek nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zawarcie w skardze samego wniosku bez jego uzasadnienia, tudzież powołanie się na przesłanki wskazane w przepisie bez ich uzasadnienia i poparcia szczegółową argumentacją nie wystarczy aby Sąd pozytywnie rozważył wstrzymanie wykonania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w sobie adwokata nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie nie wskazano żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie postanowienia zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nadmienić jednocześnie należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi, jej zasadności ani legalności samego postanowienia. Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania bada wyłącznie zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.