VII SA/Wa 213/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala VII SA/Wa 213/10 UZASADNIENIE Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] postanowieniem znak: ...] z dnia [...] listopada 2007 r. działając na podstawie art. 156 §1 pkt 2, art. 157 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r, nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) po przeanalizowaniu wniosku J. W. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...], nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku polegającego na zapewnieniu możliwości korzystania z wody bieżącej ciepłej oraz wydzieleniu stanowiska mycia drobnego sprzętu pomocniczego w obiekcie należącym do wnioskującego odmówił stwierdzenia nieważności tego postanowienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że J. W. wnioskował o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił wydanie tegoż postanowienia bez podstawy prawnej, z rażącym przekroczeniem uprawnień przez byłego kierownika sekcji Żywienia, Żywności i Przedmiotów Użytku Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej [...] i byłego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...], przytaczając art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie precyzując jednak, na czym rażące przekroczenie uprawnień miałoby polegać. Organ wskazał, że wobec stwierdzenia niewykonania obowiązku określonego w decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., zastosowano kroki przewidziane w takich okolicznościach w przepisach dotyczących egzekucji. Przekazano pisemne upomnienie wzywające do wykonania obowiązków, wydano postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia, następnie w związku z nie wykonaniem obowiązku we wskazanym terminie określonym we wcześniej wydanym postanowieniu o nałożeniu grzywny, wydano w dnia [...] grudnia 2002 r. kolejne postanowienie o nałożeniu grzywny celem przymuszenia. Biorąc pod uwagę powyższe organ nie zgodził się z argumentem wnioskującego o braku podstawy prawnej do wydania przedmiotowego postanowienia, bowiem fakt niewykonania obowiązku stanowi powód do prowadzenia dalszych czynności tj. działań w trybie egzekucyjnym. Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem znak: [...] z dnia [...] listopada 2009 r. działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, uznając, iż grzywna została nałożona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.). Postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] pod względem formalnym spełnia wymagania określone w art 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. zawiera wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym czasie z pouczeniem, że w przypadku nie uiszczenia zostanie ona ściągnięta w drodze egzekucji administracyjnej przez Urząd Skarbowy oraz wezwanie do wykonania obowiązku zawartego w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. ze wskazaniem możliwości nakładania dalszych grzywien. Przywołany jest również tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Postanowienie zawiera właściwe pieczęcie i jest podpisany przez ówczesnego zastępcę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...]. Zatem w ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. W. i wniósł o jego uchylenie a także zasądzenie zwrotu kwoty 6000 zł wraz z odsetkami oraz przyznanie odszkodowania za nałożony mandat w kwocie 300 złotych. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem Główny Inspektor Sanitarny poświadczył nieprawdę na dokumencie jakim jest zaskarżone postanowienie. Wskazał ponadto na jego zdaniem popełnione przez organ nadużycia w prowadzonym postępowaniu. Zarzuty które formułował dotyczyły decyzji nakładającej obowiązki, będącej tytułem wykonawczym do nałożenia grzywy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 126 Kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy między innymi dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, a więc art. 156-159 Kpa, z tym że zamiast decyzji o której mowa w art. 157 § 1 i 158 wydaje się postanowienie. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kpa, w tzw. trybie nieważnościowym, dającym możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia dotkniętego jedną z wad wymienionych we wskazanym przepisie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego znak: [...] z [...] listopada 2009 r. , którym utrzymano w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] znak: [...] z dnia [...]listopada 2007 r. , odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...], nr [...] z dn. [...] grudnia 2002 r, o nałożeniu grzywny w kwocie 800 zł. w celu przymuszenia wykonania obowiązku polegającego na zapewnieniu możliwości korzystania z wody bieżącej ciepłej oraz wydzieleniu stanowiska mycia drobnego sprzętu pomocniczego. Wskazać należy, iż postanowienie kontrolowane w trybie stwierdzenia nieważności wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego, obowiązków których zobowiązany nie wykonał bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie, w dniu 23 maja 2002 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] przeprowadzili kontrolę sanitarną w sklepie ogólnospożywczym zlokalizowanym [...] przy ul. [...] należącym do J. W. W trakcie kontroli - z której sporządzono protokół - stwierdzono wiele nieprawidłowości sanitarno - porządkowych w kontrolowanym sklepie. W związku z tym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] w dniu [...]czerwca 2002 r. wydał decyzję znak: [...], w której nakazał J. W. zapewnienie możliwości korzystania w obiekcie z wody cieplej oraz wydzielić stanowisko mycia drobnego sprzętu pomocniczego, w terminie do 31 lipca 2002 r. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym w czasie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym a także w związku z faktem, że w wyznaczonym przez organ terminie nie wykonano nałożonych w/w decyzją obowiązków, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 cytowanej ustawy, które zostało doręczone J. W. w dniu 14 sierpnia 2002 r. Pomimo upomnienia skarżący nie wykonał obowiązku. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] nałożył na J. W. grzywnę w wysokości 800 zł., w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na zapewnieniu możliwości korzystania z wody bieżącej ciepłej oraz wydzieleniu stanowiska mycia drobnego sprzętu pomocniczego. Postanowienie to zostało wydane w oparciu o art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zawierało: wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. Ponadto w/w odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia został doręczony zobowiązanemu. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 121 § 1 w/w ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, przy czym zgodnie z §3 tego artykułu grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 10.000 zł. Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że suma nałożonych przez organ grzywien w przedmiocie przymuszenia J. W. do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Państwowego Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., nie przekroczyła kwoty wskazanej w art. 121 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które stanowiłyby jedną z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Sąd zaś działając z urzędu również takich przesłanek nie znalazł. W w/w okolicznościach należy za zasadne i zgodne z prawem uznać postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...], jak również utrzymane nim w mocy postanowienie znak: [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach, którym organ odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Mając wszystko powyższe na uwadze na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną, należało oddalić.