VII SA/Wa 2132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Jadwiga Smołucha Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1 c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 978) po rozpoznaniu odwołania [...], reprezentowanego przez adwokata [...], od decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...]: 1. zatrzymującej [...] prawo jazdy kategorii B nr [...] nr druku [...] wydane w [...] grudnia 2014 r. przez Starostę [...] na okres 3 miesięcy licząc od dnia zwrotu dokumentu do depozytu tut. Urzędu do dnia odpowiadającego mu nazwą w trzecim z kolei miesiącu następującym po miesiącu zwrotu dokumentu włącznie oraz 2. decyzji niniejszej nadającej rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 102 ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami, 3. na podstawie art. 50 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wzywającej [...] do stawienia w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji celem złożenia prawa jazdy do depozytu - orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w części w zakresie pkt. 1 oraz pkt. 3 i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w sposób następujący: pkt. 1. zatrzymać [...] prawo jazdy kategorii B nr [...] nr druku [...] wydane [...] grudnia 2014 r. przez Starostę [...] na okres 3 miesięcy licząc od dnia zwrotu dokumentu do depozytu Starosty [...]; pkt. 3. zobowiązać [...] do zwrotu prawa jazdy kategorii B nr [...] nr druku [...] wydanego w dniu [...] grudnia 2014 r. przez Starostę [...] do depozytu Starosty [...]; w pozostałej części, tj. w zakresie pkt. 2 utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że rozpoznawane odwołanie jest niezasadne i tylko na wadliwą redakcję pkt. 1 i 3 zaskarżonej decyzji należało ją uchylić w tym zakresie i orzec co do istoty sprawy w tym zakresie. Kolegium po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego, ponownie rozpoznając sprawę ustaliło następujący stan faktyczny. Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji [...] marca 2017 r. powiadomił Starostę Powiatu [...] o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym nowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tj. przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym powyżej 50 km/h przez [...]. Kierujący [...] marca 2017 r., ok. godziny 4.10 na ul. [...] w [...], jechał z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, sposób zakończenia interwencji - wniosek o ukaranie. [...] w chwili kontroli drogowej nie posiadał prawa jazdy. Kierujący uzyskał prawo jazdy kategorii B nr [...] nr druku [...] wydane [...] grudnia 2014 r. przez Starostę [...]. Powyższy stan faktyczny Kolegium ustaliło na podstawie pisma Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji z [...] marca 2017 r. i wniosku z [...] grudnia 2014 r. Dowody z dokumentów Kolegium uznało za wiarygodne. Podobnie oświadczenie pełnomocnika odwołującego się, że postępowanie w sprawie o wykroczenie wciąż jest w toku. Kolegium stwierdziło, że ani ono jako organ rozpoznający sprawę ani starosta nie są uprawnione do badania okoliczności naruszenia przez odwołującego się przepisów prawa o ruchu drogowym. Nie mogą zatem oceniać, czy popełnione zostało wykroczenie czy też nie. Właściwe w tym zakresie są organy ścigania i sądy powszechne. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo sądowe m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1052/15 (dostępny w Internecie - baza CBOSA). Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta wydaje ww. decyzję na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (art. 102 ust. 1 ww. ustawy). Okres, o którym mowa w ust. 1 c i 1 d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (art. 102 ust. 1e ww. ustawy). Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji (art. 102 ust. 2 ww. ustawy). Jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi (art. 102 ust. 3 ww. ustawy). Przepis ten wprost reguluje relację zatrzymania prawa jazdy do postępowania w sprawie o ukaranie za popełnienie wykroczenia, ustawodawca nie uznał by orzeczenie w postępowaniu wykroczeniowym miało charakter prejudycjalny w sprawie zatrzymania prawa jazdy. A zatem, zdaniem organu II instancji, niezasadny jest wniosek odwołującego się o zawieszenie postępowania. Zgodnie zaś z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W niniejszej sprawie nie doszło do zatrzymania prawa jazdy w tym trybie z uwagi na nie posiadanie dokumentu prawa jazdy przez [...] podczas kontroli drogowej. Dodatkowo Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2015, poz. 541, ze zm.) podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3. Podmiot, który ujawnił popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy wymienionej w art. 4 lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem (art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Innymi słowy w niniejszej sprawie organy administracji wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy opierają się na informacji o ujawnieniu popełnienia naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym przedstawioną przez organ, który ujawnił to naruszenie. Kolegium, zgodnie z uzyskaną informacją od Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji, że odwołujący się przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h, tym samym wypełnił przesłanki nakazujące organowi administracji orzekło zatrzymać mu prawo jazdy na okres 3 miesięcy, poczynając od dnia zatrzymania prawa jazdy. Charakter wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości powyżej 50 km/h jest obligatoryjny. Przyjęte przez organy administracji publicznej stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem sądów administracyjnych w analogicznych sprawach. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/GI 1150/14, Sąd stwierdził: "Z treści art. 102 ust. 1 pkt 3a ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami wynika, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się m. in. w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja nie ma charakteru uznaniowego lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej." (źródło Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Oznacza to, że w przypadku zatrzymywania kierującemu prawa jazdy przez starostę zapada tzw. decyzja związana, tj. taka, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Kolegium podniosło, że w przytaczanym przez odwołującego się wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt K 24/15 orzeczono, że: "art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U.2012.1137, ze zm.): a) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U.1977.38.167), b) w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Odwołujący się nie wskazywał, że w niniejszej sprawie zaistniał stan wyższej konieczności, ponadto badania zaistnienia stanu wyższej konieczności można dokonać w postępowaniu sądowym. Kolegium podkreśliło także, że Starosta zatrzymując prawo jazdy, w warunkach wyżej określonych, nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Tu też ustawodawca nie pozostawił organowi możliwości jego nadania, a wprowadził obowiązek. Niemożliwe jest zatem uchylenie tego rygoru przez organ II instancji w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zdaniem Kolegium, okoliczność, czy zostało popełnione wykroczenie (kwestionowanie prędkości przez stronę) badane jest przez organy ścigania i sądy powszechne, a nie przez organy administracji. Organy administracji w niniejszej sprawie związane są informacjami przekazanymi przez Policję. Wbrew zarzutom odwołania w decyzji organu pierwszej instancji znalazło się zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Kolegium podkreśliło, że jako organ II instancji bada sprawę ponownie w jej całokształcie. W niniejszej sprawie konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. pkt 1 i 3 i orzeczenie co do istoty sprawy w tym zakresie. W punkcie pierwszym nieprawidłowo określono sposób liczenia terminu na zwrot prawa jazdy. Początek biegu terminu wynika z art. 102 ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami i jest liczony zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. W związku z tym konieczne było uchylenie decyzji w punkcie 1 i orzeczenie co do istoty sprawy w tym zakresie. Organ I instancji rażąco naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowo określonego obowiązku zwrotu prawa jazdy przez [...]. W punkcie 3 zaskarżonej decyzji znalazło się jedynie wezwanie do stawiennictwa strony do organu na zasadzie art. 50 § 1 k.p.a. celem złożenia prawa jazdy do depozytu. W związku z powyższym Kolegium zobowiązane było na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. do uchylenia punktu 3 zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy w tym zakresie. Kolegium uznało, że należy zatrzymać [...] prawo jazdy na okres 3 miesięcy licząc od dnia zwrotu dokumentu właściwemu organowi oraz zobowiązać go do zwrotu prawa jazdy. Zwrot prawa jazdy powinien nastąpić niezwłocznie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł [...], reprezentowany przez adw. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało podważeniem zasady praworządności oraz zasady ogólnej prawdy materialnej i niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego; b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, które to naruszenie doprowadziło do nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych; c) art. 97 § 4 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie niniejszego przepisu i nie zawieszenie postępowania, podczas gdy organ obligatoryjnie winien zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; d) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie dowodu z nagrania Policji i naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, co w konsekwencji prowadziło do nieustalenia prawidłowego stanu faktycznego; e) art. 139 k.p.a. poprzez zmianę zaskarżonej decyzji Starosty [...] i orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się pomimo braku spełnienia przesłanek wydania takiego orzeczenia; f) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia decyzji, w którym nie zawarto uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia, przez co decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627) poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, w sytuacji gdy organ nie ustalił faktu przekroczenia przez [...] prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a okoliczność ta w toku postępowania była kwestionowana przez odwołującego, co skutkowało błędnym wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy; b) art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji poprzez pozbawienie strony sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy z uwagi na automatyzm wydania przez Starostę decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy, co wobec odmowy przyjęcia przez [...] mandatu i kwestionowania przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h pozbawiło go możliwości obrony praw i skutkowało bezprawnym wydaniem przedmiotowej decyzji; c) art. 42 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności i ustalenie, że [...] przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h, podczas gdy wina skarżącego w tym zakresie nie została stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. W związku z tak określonymi zarzutami, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. ). W oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ, zaś w przypadku braku uwzględnienia powyższego wniosku, na podstawie art. 63 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wcześniej prezentowane i wniósł o jej oddalenie. Przed rozprawą sądową do akt sprawy wpłynęła poświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącego kopia wyroku Sądu Okręgowego [...] w [...] w sprawie o sygn. akt [...] Ka [...], w którym ustalono, że obwiniony przekroczył dopuszczalną prędkość o 40 km/h. Według deklaracji pełnomocnika wyrok odnosi się do przedmiotowego w sprawie niniejszej zdarzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust.1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych sprawy, tj. według stanu na datę wydawania zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że skarżący w opisanych tam okolicznościach kierując pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym powyżej 50 km/h. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji takiego przekroczenia prędkości zobowiązywało organ pierwszej instancji do wydania decyzji przedmiocie zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji - organ administracji związany jest ustaleniami Policji i po ich przekazaniu orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) do dnia 3 czerwca 2018 r., podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. I właśnie ten przepis przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nie może ani powoływać z urzędu ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. W sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia policji drogowej co do popełnienia wykroczenia, właściwym do rozstrzygnięcia tych zarzutów jest prowadzący postępowanie sąd karny. Z tego względu postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy, które toczyło się w związku z przekazaniem informacji nie można postawić zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Jak prawidłowo wskazało Kolegium, Trybunał Konstytucyjny badał zgodność z konstytucją art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. W wyroku z 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 (Dz. U. z 2016 r., poz. 2197), orzekł, że: "Art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U.2012.1137, ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167) (...)." Sąd na podstawie analizy opisanych powyżej przepisów prawa ocenia, że postępowanie dotyczące wykroczenia oraz postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dotyczą wprawdzie tego samego zdarzenia, ale ich cel jest inny. Skład orzekający w sprawie niniejszej zna odmienne, nielicznie prezentowane poglądy sądów administracyjnych pierwszej instancji o relacji postępowania administracyjnego z karnym, w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i kontroli wykroczenia. Sąd stoi jednak na stanowisku, że ustawodawca w powołanych wyżej przepisach przewidział obligatoryjne zatrzymanie prawa jazdy, bez względu na późniejszy wynik postępowania w sprawie wykroczenia. Z pewnością kierował się potrzebą natychmiastowego eliminowania kierowców tak poruszających się i stwarzających szczególne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego. Zagrożenie, które w polskich realiach stanowi pierwsze źródło niebezpiecznych zdarzeń drogowych, często ze skutkiem śmiertelnym. W nawiązaniu do oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd stwierdza, że postępowanie przeprowadzono bez naruszenia zasad opisanych w art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., zarzuty skargi w tym zakresie nie są uzasadnione. Bezsprzecznie każdy obywatel ma prawo do sądu oraz do rozstrzygnięcia sprawy w sposób rzetelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Skarżący nie przyjął mandatu za zarzucone mu wykroczenie. Skorzystał z procedury karnej zwalczając ten zarzut. Ustawodawca jednak oddzielił, o czym powyżej, procedurę karną na tle takich zdarzeń od procedury administracyjnej, która ma niejako uproszczony charakter. Przewidział rozstrzygnięcia obligatoryjne, niepozostawione uznaniu administracyjnemu. Są w okolicznościach zaakceptowanej wykładni przepisów prawa, nie dostrzega także naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organ administracji nie miał podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego w związku z toczącym się postępowaniem karnym. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie zależało od innego rozstrzygnięcia. Jako nie uzasadniony Sąd ocenił także zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. Konieczność uchylenia decyzji w opisanym powyżej zakresie oraz merytorycznego orzeczenia w tej części przez organ drugiej instancji, została prawidłowo omówiona przez Kolegium w uzasadnieniu zaskoczonej decyzji. Wskazano przesłanki, które czynią takie orzeczenie prawidłowym i wykluczają naruszenie ww. przepisu. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).