VII SA/Wa 214/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Mirosława Kowalska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] listopada 2017 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów postępowania, - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] września 2017 r. nr [...], znak: [...], wydanym na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 83 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), ustalił koszty postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w km 68,860 linii kolejowej nr [...] Tunel - [...] na kwotę 7.380 zł i zobowiązał Prezydenta Miasta D. do ich uiszczenia na wskazany rachunek bankowy, w terminie 30 dni. Zażalenie na ww. Postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. wniósł w terminie Prezydent Miasta D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że [...] WINB postanowieniem z [...] września 2016 r. Nr [...], znak: [...], w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 km linii kolejowej nr [...] Tunel - [...], na działce nr [...] obręb S., nałożył na Prezydenta Miasta D. obowiązek przedłożenia, w terminie do [...] listopada 2016 r., oceny stanu technicznego, z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych, wraz z terminem ich realizacji, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego. Następnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] października 2016 r., znak: [...], uchylił ww. postanowienie w części wyznaczającej termin wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do [...] grudnia 2016 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe postanowienia zostały wydane w trybie art. 81 c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym "organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia". Pismami z [...] stycznia 2017 r. I [...] lutego 2017 r. [...] WINB wezwał Prezydenta Miasta D. do przedłożenia oceny stanu technicznego określonej w postanowieniu z [...] września 2016 r. Nr [...]. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku [...] WINB pismem z [...] kwietnia 2017 r. poinformował zobowiązanego o przystąpieniu do realizacji art. 81 c ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Następnie, pismami z [...] maja 2017 r. organ wystąpił do 5 podmiotów z zapytaniami ofertowymi o możliwość wykonania oceny stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 km linii kolejowej nr [...] Tunel - [...], na działce nr [...] obręb S. Na ww. zapytania ofertowe odpowiedzieli: P. w K. (proponowane wynagrodzenie za wykonanie oceny 6.000 zł netto plus 23% VAT), B. z K. (proponowane wynagrodzenie za wykonanie oceny 14.800 zł netto plus 23% VAT), S. sp. z o.o. z siedzibą w K. (proponowane wynagrodzenie za wykonanie oceny 9.000 zł netto plus 23% VAT) oraz P.(1) (proponowane wynagrodzenie za wykonanie oceny 7.000 zł netto plus 23% VAT). GINB podał, że wykonanie oceny technicznej spornej kładki zostało zlecone oferentowi, który zaproponował najniższe wynagrodzenie, tj. P. W dniu [...] lipca 2017 r. Ośrodek przedstawił opracowanie pn. Opinia budowlana dotycząca stanu technicznego i stateczności kładki dla pieszych na stacji [...] oraz fakturę VAT nr [...] na kwotę 7.380 zł. Należne wynagrodzenie [...] WINB przelał na rachunek wykonawcy [...] sierpnia 2017 r. GINB podał, że działania [...] WINB związane ze zleceniem wykonania oceny technicznej kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 km linii kolejowej nr [...] Tunel – S., na działce nr [...] obręb [...] na koszt zobowiązanego mieszczą się w zakresie dyspozycji art. 81 c ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, który dopuszcza - w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz - możliwość zlecenia wykonania tych ocen lub ekspertyz albo wykonania dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. Prezydent Miasta D. nie przedstawił w wyznaczonym terminie żądanej oceny. Powyższe uprawniało do zastosowania ww. przepisu i w konsekwencji ustalenia kosztów postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Wskazał, że [...] WINB decyzją z [...] września 2017 r. Nr [...], znak: [...], nakazał Prezydentowi Miasta D. wykonanie określonych czynności i robót budowlanych w celu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego spornej kładki dla pieszych. Zdaniem GINB weryfikowane postanowienie z [...] września 2017 r. nr [...] zawiera wszystkie elementy wymagane w art. 264 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w rozpatrywanym zażaleniu GINB wyjaśnił, że poza zakresem weryfikacji w niniejszym postępowaniu pozostaje postanowienie [...] WINB z [...] września 2016 r. Nr [...]. Postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i wywołuje skutki prawne w zakresie nałożonego nim obowiązku. Bez znaczenia dla jego wymagalności pozostaje fakt zaskarżenia utrzymującego go co do meritum w mocy postanowienia GINB z [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tym bardziej, że Sąd postanowieniem z 20 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 78/17 odmówił wstrzymania wykonania postanowienia GINB z [...] października 2016 r. Niewykonując w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku Prezydent Miasta D. przyjął na siebie ryzyko, że obowiązek ten zostanie zrealizowany na jego koszt przez inny podmiot. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., znak: [...], wniósł Skarb Państwa – Prezydent Miasta D. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżącego, lecz bezpośrednio skarżącemu; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy zostało ono podpisane przez osobę nieuprawnioną; 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przed Wojewodą [...] w przedmiocie komunalizacji; 4) art. 264 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że adresatem obowiązku zapłaty kosztów postępowania jest skarżący w sytuacji, gdy z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego nie wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w toku postępowania administracyjnego w imieniu skarżącego działali jego pełnomocnicy, I Zastępca Prezydenta – M. B. oraz Zastępca Prezydenta – D. R. Natomiast zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji zostały doręczone bezpośrednio skarżącemu z pominięciem jego pełnomocnika, zatem doszło naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. Skarżący ponadto zarzucił, że postanowienie organu I instancji zostało podpisane przez osobę nieuprawnioną. Na postanowieniu organu I instancji widnieje podpis E. O. "p. o. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Podniósł, że przepisy prawa, w szczególności Prawa budowlanego nie przewidują instytucji "pełniącego obowiązki" wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Tym samym organ I instancji w momencie wydawania postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania nie był należycie obsadzony. Jednocześnie z treści postanowienia nie wynika, aby E. O. działała z upoważnienia organu I instancji. Zdaniem skarżącego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy zachodziły podstawy do jego zawieszenia z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreślił, że co do działki nr [...] toczą się obecnie dwa postępowania administracyjne przed Wojewodą [...], tj. w przedmiocie komunalizacji na rzecz Gminy D. oraz z wniosku P. S. A. w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa i prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym terenie na podstawie art. 34 ust. 1 i 3 oraz art. 35 ustawy z 9 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", które z kolei zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania komunalizacyjnego. Ponadto, skarżący podniósł, że postanowienie w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki nakłada obowiązek na Prezydenta Miasta D. i zostało doręczone Gminie D., a nie skarżącemu, a co za tym idzie, postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania jest skierowane do innego podmiotu niż samo postanowienie o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego kładki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), uchyla je lub stwierdza jego nieważność. Badając legalność zaskarżonego postanowienia - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] września 2017 r. nr [...], znak: [...], ustalił koszty postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...] , położonej w km 68,860 linii kolejowej nr [...] Tunel – S. na kwotę 7.380 zł i zobowiązał Prezydenta Miasta D. do ich uiszczenia na wskazany rachunek bankowy, w terminie 30 dni. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 83 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W myśl art. 263 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne, poza wymienionymi w § 1, koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Stosownie do art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji ustali, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Na postanowienie przysługuje zażalenie (§ 2). Bezsporne jest w sprawie, że [...] WINB prowadził postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...], położonej w 68,860 km linii kolejowej nr [...] Tunel – S., na działce nr [...] obręb S. W związku z długotrwałym wyłączeniem kładki z użytkowania oraz zaniechaniem dokonywania przeglądów okresowych i jej napraw, zasadnie [...] WINB postanowieniem z [...] września [...] r. nr [...] nałożył na Prezydenta Miasta D. obowiązek przedłożenia, w terminie do [...] listopada 2016 r., oceny stanu technicznego z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych, wraz z terminem ich realizacji, niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego. Powyższe postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] października 2016 r., znak: [...], uchylił w części wyznaczającej termin wykonania nałożonego obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do [...] grudnia 2016 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 78/17 oddalił skargę Prezydenta Miasta D. na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., znak: [...]. Wobec niewykonania powyższego obowiązku [...] WINB poinformował zobowiązanego o przystąpieniu do realizacji art. 81 c ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. W konsekwencji, wykonanie oceny technicznej spornej kładki zostało zlecone oferentowi, który zaproponował najniższe wynagrodzenie, tj. P., który [...] lipca 2017 r. przedstawił opracowanie pn. Opinia budowlana dotycząca stanu technicznego i stateczności kładki dla pieszych na stacji [...]. W ocenie Sądu, wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego był upoważniony do wydania postanowienia z [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., ustalającego wysokość kosztów postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych, bowiem skarżący nie wykonał obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego, a ocena taka została sporządzona przez inny podmiot. Wskazać należy, że koszt tej oceny obowiązany jest ponieść skarżący. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że są one niezasadne. Wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do naruszeń art. 264 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że adresatem obowiązku zapłaty kosztów postępowania jest skarżący w sytuacji, gdy z postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego nie wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem jej przedłożenia. Wskazać należy, że poza sądową kontrolą w ramach rozpoznania niniejszej skargi pozostaje kwestia prawidłowości określenia adresata nakazu wykonania stosownej oceny technicznej. Zostało to bowiem określone w ostatecznym postanowieniu [...] WINB z [...] września 2016 r. nr [...], które pozostaje w obrocie prawnym. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym powyższej wyroku z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 78/17 (oddalającym skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., znak: [...]), powołując się na ocenę prawną zawartą w poprzedzającym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 193/12, uznał, że: "[...] WINB prawidłowo nałożył na Prezydenta Miasta D. obowiązek dostarczenia w określonym terminie oceny stanu technicznego kładki dla pieszych z uwzględnieniem ewentualnych robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego. Przedmiotowa kładka dla pieszych w D. znajduje się na działce nr [...] obręb S. Zgodnie z księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w D., działka nr [...] w D. jest własnością Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta D. Wprawdzie w sentencji postanowienia [...] WINB niedokładnie określił podmiot zobowiązany do przedstawienia oceny stanu technicznego kładki jednak w uzasadnieniu wyjaśnił, że działka nr [...] w D. jest własnością Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta D. oraz powołał się na ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 193/12 z której wynika, iż "ponownie rozpoznając sprawę organy nadzoru budowlanego skierują decyzję wydaną w sprawie do aktualnego właściciela działki nr [...] na której znajduje się kładka, gdyż mając na uwadze treść decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. ustalenia w tym zakresie mogą ulec zmianie, jeżeli decyzja ta nabierze walorów ostateczności". Sąd ponadto podał, że: "Zgodzić należy się z zarzutem skarżącego dotyczącym wadliwe powołanej podstawy prawnej. Przepis art. 81 c ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r -Prawo budowlane znajduje zastosowanie w razie istnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego, a nie w sytuacji, gdy został już stwierdzony nieodpowiedni stan techniczny obiektu jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Prawidłową podstawą prawną nałożonego obowiązku powinien stanowić art. 62 ust 3 Prawa budowlanego zgodnie z którym właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części." Powyższe uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy, zatem Sąd skargę oddalił, wskazując, że: "nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia." W ocenie Sądu, nie jest również zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżącego, tj. I Zastępcy Prezydenta – M. B. lub Zastępcy Prezydenta – D. R., lecz bezpośrednio skarżącemu. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało doręczone Prezydentowi Miasta D. W aktach znajduje się upoważnienie z dnia [...] lipca 2016 r. udzielone przez Prezydenta Miasta D. dla I Zastępcy Prezydenta Miasta D. M. B. do kierowania bieżącymi sprawami gminy oraz realizacji zadań i podejmowania decyzji we wszelkich sprawach należących do właściwości Prezydenta Miasta D. Stwierdzić zatem należy, że powyższe upoważnienie zostało wydane na podstawie art. 268a k.p.a. Takie upoważnienie polega na przekazaniu pracownikowi uprawnienia do podejmowania działań mieszczących się we władczych kompetencjach organu administracji publicznej. Podejmowane przez prawidłowo upoważnionego pracownika czynności administracyjne są czynnościami organu. Upoważnienie, wydane na podstawie art. 268a k.p.a. nie jest tożsame z pełnomocnictwem, o którym mowa w art. 33 k.p.a. Pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 33 k.p.a. stanowi wyraz umocowania, przez podmiot je udzielający, osoby wskazanej w ww. przepisie do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym. Zauważyć należy, że organ może działać osobiście (tzn. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu.; może też ustanowić pełnomocnika. Sąd stwierdza, że Prezydent Miasta D. nie złożył do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu organu w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy zostało ono podpisane przez osobę pełniącą obowiązki [...] WINB – E. O., a zatem przez osobę nieuprawnioną. Sąd wyjaśnia, że organ, na wezwanie Sądu, nadesłał pismo Wojewody [...] z [...] maja 2017 r., znak: [...], w którym Wojewoda [...] z dniem [...] maja 2017 r. powierzył E. O. pełnienie obowiązków [...] WINB do czasu obsadzenia tego stanowiska zgodnie z art. 87 ust. 1 Prawa budowlanego. Na marginesie Sąd wskazuje, że kwestia ewentualnej wadliwości aktu powierzenia obowiązków nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy przez sąd administracyjny. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przed Wojewodą [...] w przedmiocie komunalizacji, Sąd stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. W niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, bowiem postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości nie jest zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd podziela ocenę w nim wyrażoną i zgadza się z organami orzekającymi, że w niniejszej sprawie wystąpiła konieczność zastosowania art. 264 § 1 k.p.a. i ustalenia kosztów postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki w kwocie 7.380 zł i zobowiązania Prezydenta Miasta D. do ich uiszczenia. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.