VII SA/Wa 2140/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy S. z dnia [...] października 1988 r nr [...]. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2906 ze zm., dalej: "k.p.a."). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Naczelnika Gminy I. z dnia [...] marca 1978 r. nr [...] udzielono W. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w I. W dniu [...] maja 2015 r. T. L. wniósł pismo w sprawie zabudowy ww. działki stanowiącej własność H. F. Inspektorzy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. (dalej: PINB) w dniu [...] maja 2001 r. przeprowadzili oględziny omawianej działki i stwierdzili, że dokonane odstępstwa od pozwolenia na budowę zostały zaakceptowane decyzją Naczelnika Gminy S. z dnia [...] października 1988 r. nr [...] o udzieleniu zgody na użytkowanie budynku mieszkalnego. J. W., właściciel nieruchomości przy ul. [...] w I., pismem z dnia [...] października 2013 r. zwrócił się do PINB o interwencję w sprawie ww. budynku który w jego ocenie jest usytuowany z naruszeniem minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej. W wyniku przeprowadzonych przez inspektorów PINB oględzin w dniach [...] kwietnia 2014 r. oraz [...] maja 2015 r. ustalono, że budynek wybudowany jest zgodnie z ostemplowaną przez Urząd Gminy inwentaryzacją techniczną budynku mieszkalnego, opracowaną przez inż. Z. M., stanowiącą załącznik do ww. Naczelnika Gminy S. z dnia [...] października 1988 r. nr [...] o udzieleniu zgody na użytkowanie budynku mieszkalnego (dalej: "decyzja nr [...]"). W toku postępowania administracyjnego uzyskano informację z Urzędu Gminy S. (pismo z dnia [...] marca 2015 r.) oraz Urzędu Gminy I. (pismo z dnia [...] lipca 2014 r.) uzyskano informację, że ww. decyzja nr [...] o udzieleniu zgody na użytkowanie omawianego budynku mieszkalnego zaginęła Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] PINB, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne dotyczące przedmiotowego budynku. Organ, wskazując na treść art. 41 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. (dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm.), wskazał, że kierownik budowy za zgodą organu nadzoru budowlanego dokonywał kwalifikacji odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, a zatem inwentaryzacja architektoniczno-budowlana stanowi de facto rysunki ze zmianami w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, ostemplowane przez organ wydający decyzje, zatem uznane za nieistostne. W niniejszej sprawie zaginęła fizycznie decyzja nr [...] o udzieleniu zgody na użytkowanie budynku mieszkalnego oraz cała dokumentacja. Jednakże z rejestru Gminy S. wynika, że budynek został oddany do użytkowania. Zdaniem organu powyższe okoliczności, a zwłaszcza ostemplowanie inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej omawianego budynku przemawiają za tym, że zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie, choć jego treść oraz załączniki nie są obecnie możliwe do ustalenia ze względu na upływ czasu. Organ stwierdził, że inwestor posiada pozwolenie na użytkowanie budynku, tym samym brak jest możliwości wydania decyzji nakazowych oraz brak jest przedmiotu postępowania, J. W. i A. W. pismami z dnia [...] lipca oraz z dnia [...] lipca 2015r. złożyli odwołania od powyższej decyzji, wskazując że nie ma podstaw sądzić że decyzja nr [...] istnieje, a jeśli tak, to należy, posiłkując się przepisami art. 716 - 729 k.p.c. podjąć zdziałania w celu odtworzenia zaginionych akt. [...] WINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo podniósł, że czynności przeprowadzone przez organ miały charakter procedury odtworzenia akt. A. W. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1988 r. nr [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 1978 r. przewidywała, że traci ważność, jeśli: 1. budowa nie zostanie rozpoczęta w ciągi dwóch lat; 2. budowa zostanie przerwana na czas dłuższy niż dwa lata; 3. budowa nie zostanie zakończona w terminie wskazanym w pozwoleniu; 4. w razie samowolnego odstąpienia od warunków pozwolenia. Zdaniem skarżącego nie istnieje taka konfiguracja czasu budowlanego, która pozwoliłaby stwierdzić, że żaden z pierwszych trzech ww. warunków nie został naruszony. Ponadto od zaakceptowanego decyzją nr [...] projektu budowalnego nastąpiła zmiana usytuowania budynku, zmiana wymiarów zewnętrznych budynku, zmiana usytuowania ścian i otworów okiennych. Te odstępstwa ex lege powodowały wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego decyzja nr [...] została wydana bez podstawy prawnej, albowiem straciła ważność decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę. Ponadto zdaniem skarżącego naruszono § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, albowiem sporny budynek zlokalizowany jest o1,1 m od granicy działki, odległość ta winna wynosić przynajmniej 3m. Postanowieniem [...]WINB z dnia [...] sierpnia nr [...], na podstawie art. 61a par. 1 k.p.a. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji w związku z nieodnalezieniem decyzji o której stwierdzenie nieważności wnosił skarżący. A. W. pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że organ nie może odmówić wszczęcia postępowania ze względu na brak akt sprawy., a winien odtworzyć akta dotyczące kwestionowanej decyzji. [...]WINB w dniu [...] kwietnia .2017 r. wszczął postępowanie z wniosku A. W. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]. [...]WINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. rr [...] wszczął postępowanie w sprawie odtworzenia akt zaginionych dotyczących decyzji Naczelnika Gminy S. Nr [...] z dnia [...] października 1988 roku. Organ zwrócił do: Archiwum Państwowego w G., Urzędu Gminy w S., Urzędu Gminy I., H. F., Starostwa Powiatu W., Urzędu Miejskiego w Ł., Urzędu Miejskiego w O., Archiwum Państwowego w W. o udzielenie informacji, czy zasobach tych urzędów znajdują się jakiekolwiek dokumenty dotyczące spornego budynku, a przede wszystkim decyzja nr [...]. Zwrócono się także do H. F., czy odnalazła przedmiotową decyzję. Wszystkie ww. urzędy wskazały, że w ich zasobach nie odnaleziono akt sprawy związanych z ww. obiektem. Także H. F. w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. wskazała, że nie odnalazła decyzji nr [...]. [...]WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] zawiadomił o zakończeniu postępowania w sprawie odtworzenia akt zaginionych dotyczących decyzji nr [...], wskazując, że przedmiotowej decyzji nie udało się odnaleźć. [...]WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy S. z dnia [...] października 1988 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że aby móc ocenić rozstrzygnięcie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, istnieje wymóg jej fizycznego posiadania przez dany organ, a także akt administracyjnych postępowania, w ramach którego rozstrzygnięcie zostało wydane. Brak możliwości odnalezienia akt sprawy zakończonej ww. decyzją jak również i samej decyzji nr [...] uniemożliwia przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego rozstrzygnięcia.. Organ nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku pod kątem merytorycznym. Powyższe wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. W.. Postawił zarzuty: - naruszenia art. 105 § 1 w zw. z art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania podczas gdy organ l instancji nie wyczerpał całej procedury do otworzenia treści omawianej decyzji a tym samym nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania. - art. 138 § 2 k.p.a poprzez nie wzięcie przez organ I instancji pod uwagę okoliczności wskazanych przez organ II instancji w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] - art. 8 § 2 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli poprzez odejście od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący wskazał, że organ w zupełności pominął procedury przewidziane w art. 295 oraz art. 296 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ powinien wezwać strony oraz uczestników postępowania do złożenia stosownych wyjaśnień co do treści oraz faktycznego wydania oraz istnienia zaginionej decyzji w obrocie prawnym, ale również wszelkie osoby które mogły mieć styczność z przedmiotową decyzją. Zdaniem skarżącego naruszono także art. 138 § 2 k.p.a. Organ nie wykonał postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., albowiem właściwie nie wykazał się żadną inicjatywą poza tą którą wykazywał się dotychczas. Przez blisko półtora roku organ nie rozstrzygnął sprawy, do której rozstrzygnięcia mógł wykorzystać niemal wszystkie możliwe procedury. Naruszenie to i nie rozważenie przez organ I instancji wszystkich okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy miało wpływ na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Gdyby bowiem organ l instancji zastosował się do postanowienia kasatoryjnego, musiałby na podstawie zgromadzonych dowodów odtworzyć decyzję, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący. Wskazując na naruszenie art. 8 k.p.a. skarżący wskazał, że decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2015 roku [...]WINB utrzymał w mocy zaskarżoną przez Wnioskodawcę decyzję PINB nr [...] z dnia [...] lipca 2015 roku. W uzasadnieniu do swojej decyzji, [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził stanowisko Powiatowego Inspektora Budowlanego W. w którym stwierdzono: "Z uwagi na fakt, iż nie została odnaleziona kompletna dokumentacja budowlana w/w obiektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. uznał, iż sam fakt nie posiadania ani przez inwestora ani przez stosowany organ decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie dowodzi, że decyzja taka nie istnieję, bowiem stanowiła ona załącznik do inwentaryzacji budynku mieszkalnego opracowanej przez mgr inż. Z. M. i umorzył postępowanie administracyjne w ww. sprawie". Oznacza to, iż nawet bez pisemnej, papierowej formy decyzji, organ był w stanie procedować i wydawać decyzję na jej podstawie pomimo nie znajomości jej faktycznej treści. Pismem z dnia [...] kwietnia PINB zwrócił się do H. F. o przekazanie wzmiankowanej inwentaryzacji technicznej przedmiotowego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi organ uzyskał od H. F. informację, że nie posiada oryginału przedmiotowej inwentaryzacji, przesłała natomiast kopie przedmiotowej inwentaryzacji (nieostemplowaną przez Urząd Gminy). Organ II instancji pismami z dnia [...] kwietnia 2018 r. wezwał W. W., i Z. W. (poprzednich właścicieli spornego budynku) oraz T. L. o nadesłanie informacji, czy są w posiadaniu lub posiadają wiedzę gdzie może się znajdował decyzja nr [...]. Organ nie uzyskał odpowiedzi na powyższe wezwania. W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] lipca 2018 r. zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję, powtarzając argumentację zawartą w decyzji I instancji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący A. W. postawił zarzuty: a) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na odstąpieniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8 ust. 2 k.p.a. i przyjęciu przez organ stanowiska, że nieistnienie formy papierowej decyzji nr [...], wywołane niemożliwością jej odtworzenia uniemożliwia prowadzenie postępowania skutkujące jego umorzeniem, b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające przyjęciu przez organ, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości, czym organ naruszył art. 105 ust. 1 w zw. z art. 7 oraz 77 k.p.a. pomimo nie zaistnienia przesłanek do umorzenia ww. postępowania oraz niewyczerpania przez organ wszelkich środków dowodowych w celu odtworzenia treści i podstawy prawnej decyzji nr [...]. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo wskazał, że nawet gdyby organy do stwierdzenia nieważności decyzji wymagały odtworzenia jej treści w formie jedynie papierowej, to posiadając i znając treść aktów normatywnych obowiązujących w chwili wydania decyzji oraz inwentaryzację budynku, a jednocześnie utrzymując swoje stanowisko o istnieniu decyzji która legalizowała dokonaną zabudowę, nie powinny mieć żadnych problemów z odtworzeniem treści oraz formy takiej decyzji, ponieważ byłaby ona tożsama z każdą decyzją wydawaną w analogicznej sprawie. Organy zatem dokonując odtworzenia treści decyzji powinny zgromadzić akty obowiązujące w czasie wydania decyzji i na ich podstawie literalnie odtworzyć jej treść jednocześnie nadając jej formę papierową - jeśli wg organów jest to niezbędne do prowadzenia postępowania, z czym skarżący się nie zgadza, ponieważ fizyczna forma istnienia decyzji nie przesądza ojej istnieniu i treści, a co najważniejsze nie przesądza o wywoływaniu (co potwierdziły w swoich decyzjach organy) skutków prawnych. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Ponadto organ nie wyczerpał wszelkich środków dowodowych. Ani bowiem strona ani uczestnicy postępowania nie zostali przesłuchani co do treści decyzji nr [...] w związku z czym nie zostały wyczerpane wszelkie dowody. Nie została również podjęta przez organ próba zwrócenia się o złożenie swoich zeznań do inż. Z. M. który sporządził inwentaryzację budynku stanowiącą załącznik do decyzji [...]. Osoba taka pomimo upływu czasu mogła dysponować wiedzą pomocną w procedurze odtworzenia decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy zauważyć, że podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W związku z tym, w rozpoznawanej sprawie ocena Sądu ograniczona została do problematyki umorzenia postępowania i związanej z tym kwestii jego bezprzedmiotowości. Podkreślić też trzeba, że decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu nie rozstrzyga sprawy merytorycznie (w jej znaczeniu materialnym), bo nie kształtuje żadnego stosunku prawnego w zakresie uprawnień czy obowiązków strony, a jedynie znosi prowadzone postępowanie. Bezprzedmiotowość, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.a. wiąże się bowiem z sytuacją braku któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Uwzględniając przedstawione znaczenie pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, Sąd za trafny uznał pogląd organów, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły takie okoliczności, które wpłynęły na niemożność orzekania o istocie sprawy i które czyniły postępowanie bezprzedmiotowym. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie A. W. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy S. z dnia [...] października 1988 r nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce ew. nr [...] przy ul. [...] w I. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 1978 r. przewidywała, że traci ważność, jeśli: 1. budowa nie zostanie rozpoczęta w ciągi dwóch lat; 2. budowa zostanie przerwana na czas dłuższy niż dwa lata; 3. budowa nie zostanie zakończona w terminie wskazanym w pozwoleniu; 4. w razie samowolnego odstąpienia od warunków pozwolenia. Zdaniem skarżącego nie istnieje taka konfiguracja czasu budowlanego, która pozwoliłaby stwierdzić, że żaden z pierwszych trzech ww. warunków nie został naruszony. Ponadto od zaakceptowanego decyzją nr [...] projektu budowalnego nastąpiła zmiana usytuowania budynku, zmiana wymiarów zewnętrznych budynku, zmiana usytuowania ścian i otworów okiennych. Zadaniem skarżącego e odstępstwa ex lege powodowały wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto decyzja nr [...] została wydana bez podstawy prawnej, albowiem straciła ważność decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę. Ponadto zdaniem skarżącego naruszono § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, albowiem sporny budynek zlokalizowany jest o 1,1 m od granicy działki, odległość ta winna wynosić przynajmniej 3 m. W ocenie Sądu prawidłowo organy wskazały, że aby móc ocenić rozstrzygnięcie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, istnieje wymóg jej fizycznego posiadania przez dany organ, a także akt administracyjnych postępowania, w ramach którego rozstrzygnięcie zostało wydane. Przy braku stosownych danych, a przede wszystkim negowanej decyzji, organ nie może badać, czy został naruszony konkretny przepis przy wydawaniu kwestionowanej prze skarżącego decyzji. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu w oparciu o bezspornie ustalony stan faktyczny i prawny. Nie można domniemać rażącego naruszenia prawa, a taka sytuacja miałaby miejsce gdyby merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącego pomimo braku treści decyzji, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę zarzuty skarżącego odnośnie wygaśnięcia decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o udzieleniu zgody na użytkowanie, należałoby odtworzyć sekwencję zdarzeń i czynności, które doprowadziły do wydania tej decyzji. Wskazać należy, że w aktach sprawy brak jest dokumentu przedstawiającego ww. decyzję Naczelnika Gminy S. nr [...]. Wprawdzie m.in. kopia inwentaryzacji technicznej budynku mieszkalnego z sierpnia 1988 r., stanowiąca załącznik do tej decyzji uprawdopodabnia istnienie takiej decyzji, jednakże podjęte w trakcie postępowania czynności wyjaśniające nie pozwoliły na uzyskanie dokumentu decyzji ani też na odtworzenie treści jej uzasadnienia i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zdaniem Sądu organy wyczerpały wszelkie środki dowodowe w celu odtworzenia treści i podstawy prawnej omawianej decyzji. Podjęte działania nie doprowadziły do ujawnienia oryginału kwestionowanego orzeczenia, ani jego kopii, czy też odpisu. Nie udało się także uzyskać dokumentu, czy też innego dowodu, który pozwalałby zrekonstruować treść spornej decyzji w sposób pozwalający na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym. Organ ustalił, że odpisem decyzji z dnia [...] października 1988 r. nie dysponuje właścicielka przedmiotowej nieruchomości. Także w zasobach archiwalnych: Archiwum Państwowego w W., Urzędu Miejskiego w Ł., Urzędu Miejskiego w O., Starostwa W. Urzędu Gminy I., Urzędu Gminy S. i Archiwum [...], Odział w G. nie odnaleziono przedmiotowej decyzji. Wezwał także W. W. i Z. W. (poprzednich właścicieli spornego budynku) oraz T. L. o nadesłanie informacji, czy są w posiadaniu lub posiadają wiedzę gdzie może się znajdował decyzja nr [...], jednakże nie uzyskano odpowiedzi na powyższe wezwanie. Bezzasadny jest także zarzut skarżącego, że organ nie wyczerpał wszelkich środków dowodowych, bowiem strona ani uczestnicy postępowania nie zostali przesłuchani co do treści decyzji oraz nie zwrócono się o złożenie zeznań do inż. Z. M. który sporządził inwentaryzację budynku stanowiącą załącznik do decyzji [...]. Zdaniem Sądu skarżący oraz uczestnicy postepowania w żaden sposób nie wskazali w trakcie długotrwałego postępowania odtworzeniowego, iż znana jest im szczegółowa treść przedmiotowej decyzji. Także zeznania inż. Z. M., ze względu na znaczy upływ czasu i zawodną pamięć, w ocenie Sądu nie pozwoliłyby na odtworzenie treści decyzji. Niezrozumiałe są także twierdzenia skarżącego, że na podstawie aktów prawnych obowiązujących w chwili wydawania decyzji można odtworzyć treść decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. podnieść należy, że w decyzji PINB z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] podniesiono, że zaginęła fizycznie decyzja nr [...] o udzieleniu zgody na użytkowanie budynku mieszkalnego oraz cała dokumentacja, Jednakże z rejestru Gminy S.wynika, że budynek został oddany do użytkowania. To pozwoliło organowi na ustalenie, że zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie, choć jego treść oraz załączniki nie są obecnie możliwe do ustalenia ze względu na upływ czasu. Natomiast w sprawie niniejszej nie jest sporne, że zostało udzielone przedmiotowe pozwolenie na użytkowanie. Jak już wyżej wskazano, biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji, a w szczególności zarzuty dotyczące wygaśnięcia decyzji nr [...] o pozwoleniu na budowę, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o udzieleniu zgody na użytkowanie, należałoby odtworzyć sekwencję zdarzeń i czynności, które doprowadziły do wydania tej decyzji oraz znać treść decyzji. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw. ----------------------- 1