VII SA/Wa 2143/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala VII SA/Wa 2143/07 U Z A S A D N I E N I E Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] na podstawie art. 48 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane nakazał inwestorowi P. G. dokonanie całkowitej rozbiórki pawilonu o wymiarach rzutu ok.5,40m x 6,60m samowolnie wybudowanego na działce nr ew. [...], położonej w M. W uzasadnieniu podał, iż na wniosek P. G. wszczął w dniu [...].12.2006r. postępowanie w sprawie budowy budynku pawilonu. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalił, iż na przedmiotowej działce w odległości ok. 0,27m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] oraz w odległości ok. 4,90m od krawędzi jezdni stanowiącej działkę [...] inwestor P. G. realizuje budowę pawilonu parterowego o wymiarach rzutu 5,40m x 6,60m. Pawilon składa się z płyt warstwowych, posadowiony jest na 18 bloczkach betonowych ułożonych na gruncie, ma wysokość zmienną wynoszącą 2,75m x 3 m i kryty jest blachą. Budynek pawilonu znajduje się w stanie surowym, bez posadzki i instalacji elektrycznej. Z oświadczenia inwestora wynika, że montaż pawilonu rozpoczął w 2006r po dokonaniu zgłoszenia pismem z dnia 08.09.2006r do Starosty M. Zgłoszenie nie wywołało skutku prawnego bowiem decyzją z dnia [...].09.2006r Starosta M. wniósł sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia robót wskazując na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. stwierdził brak możliwości legalizacji przedmiotowego pawilonu, którego budowa w ocenie organu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. uchwalonego uchwałą Rady Miasta M. Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r [...] oraz ustalenia § 12 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007r, Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie stanu faktycznego sprawy. Podniósł również, iż z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006, Nr [...] wydanej na skutek odwołania P. G. od decyzji Starosty M. z dnia [...] września 2006r wnoszącej sprzeciw wobec budowy przedmiotowego pawilonu wynika, że roboty budowlane polegające na budowie pawilonu wymagają pozwolenia na budowę pomimo braku trwałego związania obiektu z gruntem. Organ odwoławczy powołując się na treść pisma Burmistrza Miasta M. z dnia [...] marca 2007r stwierdził, że przedmiotowy pawilon jest samodzielnym obiektem, nie połączonym z budynkiem mieszkalnym dlatego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza sytuowanie na przedmiotowej działce usług nieuciążliwych, pod warunkiem jednak, że są to usługi wbudowane w mieszkalnictwo jednorodzinne bądź wielorodzinne. Ponadto, naruszenie planu polega na usytuowaniu pawilonu w części poza nieprzekraczalną linią zabudowy. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące naruszenia § 12 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) z uwagi na niezgodną z przepisem odległość tj. 0,27m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] oraz w odległości 4,90m od krawędzi jezdni stanowiącej działkę [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor P. G. Skarżący zakwestionował konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz naruszenia przepisu § 12 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.). Skarżący zarzucił organom brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z naruszeniem art. 7 kpa, art.8 kpa, art 77 kpa i art. 10 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, z którego wynika, że montaż pawilonu parterowego, nie połączonego trwale z gruntem nie wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Budowa przedmiotowego pawilonu nie została ujęta w przepisie art. 29 prawa budowlanego, a więc wymaga pozwolenia na budowę. Pawilonu przedmiotowego nie można zakwalifikować jako tymczasowego obiektu budowlanego o którym mowa w art. 29 ust 1 pkt 12 prawa budowlanego i którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w pkt 12 ust 1 komentowanego przepisu to nie każdy tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 prawa budowlanego lecz obiekt który spełnia jednocześnie dwa warunki, a więc jest niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni od zgłoszenia. Skarżący dokonał zgłoszenia obiektu, który wprawdzie nie był trwale połączony z gruntem, ale też nie był przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni od zgłoszenia. Z tego też względu organy prawidłowo przyjęły, iż budowa zgłoszonego przedmiotowego pawilonu wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo organy nadzoru budowlanego uznały brak możliwości legalizacji pawilonu w związku z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z załączonego do akt sprawy wypisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. uchwalonego uchwałą Rady Miasta M. Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r [...] wynika, że działka o nr ew. [...], na której skarżący postawił pawilon znajduje się na terenie oznaczonym symbolem F-3 MW,MN. Teren ten przewidziany jest w planie pod mieszkalnictwo wielorodzinne i mieszkalnictwo jednorodzinne z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, wbudowanych w budynku mieszkalne wielorodzinne maksymalnie na 20 % terenu lub z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, wbudowanych w budynki mieszkalne jednorodzinne maksymalnie na 10 % terenu. Przedmiotowy pawilon jest samodzielnym obiektem, nie wbudowanym w budynek mieszkalny, dlatego narusza powyższe ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto usytuowanie pawilonu w odległość ok. 0,27m od granicy z działką sąsiednią nr ew [...]oraz w odległości ok. 4,90m od krawędzi jezdni stanowiącej działkę [...] narusza przepis § 12 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r, Nr 75, poz. 690 ze zm.) W związku z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i braku możliwości zastosowania przepisu art. 48 ust 2 Prawa budowlanego za prawidłową należy uznać decyzję rozbiórkową podjętą na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oddalił skargę.