VII SA/Wa 2144/09

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 2144/09 ze skargi L. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanawia: odmówić przyznania L. B. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 25 lutego 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek L. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni aktualnie mieszka w K. Prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i dwiema córkami. Strona utrzymuje się wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę męża, w wysokości 10 786 zł ([...]). Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 90 m2 oraz budynek będący przedmiotem sprawy. Wnioskodawczyni ponadto wskazała, że córki obecnie studiują, wnioskodawczyni odbywa leczenie po 4 wypadkach samochodowych. Z tego względu nie jest w stanie pracować, oczekuje na kolejną operację. Zaznaczyła, że w Polsce nie pracuje ani nie prowadzi działalności gospodarczej. Do stałych miesięcznych wydatków strona zaliczyła: opłaty za mieszkanie - 3 453 zł., prąd, woda - 400 zł., leczenie - 1 760 zł., samochód - 870zł., wyżywienie - 1 325 zł., podatek - 1 880 zł., telefon - 300 zł., internet - 267 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika. Analizując całokształt sprawy należy wskazać, że nie jest zasadnym przychylenie się do wniosku strony. Przyznanie prawa pomocy jak wyżej zaznaczono jest instytucją wyjątkową, zasadą jest samodzielne ponoszenie kosztów sprawy sądowej przez strony. Z tego względu przyznanie tego prawa jest ograniczone do osób, które nie posiadają źródeł dochodu, albo których źródła dochodu są na tyle niewysokie, że uniemożliwiają im dochodzenie swych praw przed sądem. Z przedstawionego formularza nie wynika by strona znajdowała się w takiej sytuacji. W rodzinie wnioskodawczyni jest stały miesięczny dochód z którego strona się utrzymuje. Wnioskodawczyni wprawdzie wymaga leczenia i rehabilitacji, jednakże wydatki te mieszczą się w budżecie strony. Należy mieć również na uwadze okoliczność, że wnioskodawczyni samodzielnie, na wcześniejszym etapie sprawy, opłaciła wszystkie koszty sądowe. Z tego względu uznano, że stronę stać zarówno na opłacenie we własnym zakresie kosztów sądowych jak i zawodowego pełnomocnika. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).