VII SA/Wa 2144/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jaroszewicz-Jędrzejewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg M. K., D. Ł. i J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi VII SA/Wa 2144/17 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., J. R. i D. Ł. od decyzji Nr [...] z dnia [...].05.2017 r. Starosty [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp.z o.o pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...], [...], obręb [...] w [...], przy ul. [...] – umorzył postępowanie odwoławcze od opisanej decyzji. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania, tj. wskazał, że w dniu 29.12.2016 r. [...] Sp.z o.o złożyła w Starostwie Powiatowym w [...] wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...]. [...], obręb [...] w [...], przy ul. [...]. Zawiadomieniem z dnia 29.03.2017 r. znak [...] Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wnoszenia uwag i zastrzeżeń do planowanej budowy. Postanowieniem z dnia [...].03.2017r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości i braków występujących w projekcie budowlanym. Pismem z dnia 20.04.2017 r. inwestor uzupełnił projekt budowlany. Zawiadomieniem z dnia 12.05.2017 r. znak [...] Starosta [...] zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie. Decyzją z dnia [...] maja 2017r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. K., J. R. i D. Ł. W ocenie Wojewody istota w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżącym M. K., J. R. i D. Ł. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Nr [...] z dnia [...].05.2017 r. znak [...] Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp.z o.o pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...], [...], obręb [...] w [...], przy ul. [...]. Organ wskazał, że przepis art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Celem art. 28 ust. 2 jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Ustalenie obszaru oddziaływania obiektu ma więc istotne znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego. W myśl art.3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Mając na uwadze treść ww. przepisu Wojewoda stwierdził, iż w sprawach budowlanych interes prawny wynikać będzie przede wszystkim z prawa własności, czy też użytkowania wieczystego, której dotyczy postępowanie, jak również z prawa własności czy też użytkowania wieczystego nieruchomości sąsiednich. Podmiot taki powinien udokumentować, że jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której znajduje się sporna inwestycja i że inwestycja ta narusza jego uzasadnione interesy prawne, wskazując w jakim zakresie i z naruszeniem jakich przepisów. Organ argumentował, że orzecznictwo sądowoadministarcyjne, legitymację strony oparło na pojęciu interesu prawnego, który musi być własny indywidualny wywodzący się z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Zatem podstawę prawną legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego określający prawa lub obowiązki podmiotu, który w konkretnym stanie faktycznym i prawnym może żądać ochrony prawnej w postaci wydania określonego aktu administracyjnego. Jeśli takiego przepisu odrębnego nie ma, oznacza to, że nieruchomość taka pozostaje poza obszarem oddziaływania obiektu budowlanego, a jej właściciel, użytkownik wieczysty czy zarządca nic jest stroną postępowania. M. K., J. R. i D. Ł. w decyzji Nr [...] z dnia [...].05.2017 r. znak [...] nie zostali ujęci jako strony niniejszego postępowania. Skarżący twierdzą, że są właścicielami działek nr ewi. [...], nr ewid. [...] i nr ewid. [...] w [...]. Działki skarżących od granicy działki inwestycyjnej położone są w odległości około 25 m. Organ podkreślił, że jeżeli skarżący nie wykażą indywidualnego interesu prawnego, to organ nadzoru nie może uznać ich za stronę niniejszego postępowania. Z projektu zagospodarowania terenu działek nr ewid. [...], [...] obręb [...] w [...], przy ul. [...] wynika, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami została usytuowana zgodnie z treścią §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /). t. Dz.U. z 2015 r.. poz.1422/. Z powyższego wynika, że skarżący w niniejszej sprawie nic posiadają interesu prawnego a jedynie interes faktyczny gdyż działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania działki inwestycyjnej. Organ nie może uwzględniać zastrzeżeń i uwag skarżących, jeżeli nie znajdują one uzasadnienia w przepisach prawa. Zgodnie z art. 4 ww. ustawy Prawo budowlane " Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Skargi do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] wywiedli M. K., J. R. i D. Ł. reprezentowani przez r.pr. J. P. Skarżący w złożonych skargach sformułowali tożsame zarzuty względem zakwestionowanej decyzji, tj. zarzucili : 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ("Prawo Budowlane") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie Skarżących jako stron postępowania w postępowaniu dotyczącym decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...], [...], obręb [...] w [...] przy ul. [...], b. art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do nieuwzględnienia Skarżących jako strony postępowania w postępowaniu dotyczącym decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ewid. [...], [...], obręb [...] w [...] przy ul. [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego ("KPA") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, które doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, błędnej wykładni pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" skutkującego brakiem uznania Skarżących za strony postępowania, b. art. 8 KPA poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej przez jego uczestników, c. art. 138 § 1 pkt 3 KPA poprzez wydanie przez organ odwoławczy Decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji z dnia [...] maja 2017 roku Nr [...] znak [...]. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie . W toku rozprawy sąd na postawie art. 111 § 1 P.p.s.a. postanowił połączyć sprawy o sygn. VII SA/Wa 2144/17, VII SA/Wa 2145/17 i VII SA/Wa 2146/17 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia pod sygnaturą VII SA/Wa 2144/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi M. K., D. Ł. i J. R. nie zasługują , w ocenie Sądu , na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017r. ,umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane przez Skarżących , wobec decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami – na działkach wymienionych w treści tej decyzji - położonych w [...] przy ul. [...]. W sprawie niniejszej podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę interes prawny strony postępowania ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, który to przepis ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania danego obiektu. W związku z tym wnoszący odwołanie od takiej decyzji powinni , w celu wykazania swojej legitymacji procesowej, przedstawić wszelkie fakty i okoliczności mające wskazywać na oddziaływanie inwestycji na ich nieruchomości, a organy budowlane powinny taki materiał dowodowy rozpatrzeć i na jego podstawie ocenić czy rzeczywiście nieruchomości znajdują się w sferze oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z definicji tej wynika zatem, że chodzi tu o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu mające źródło w tych odrębnych przepisach. Przejawami oddziaływania powodującego ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej mogą być np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego. Inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem budowlanym polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami . Analiza projektu budowlanego oraz zagospodarowania nieruchomości tej inwestycji nie wskazuje na takie jej oddziaływanie na nieruchomości Skarżących, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Zdaniem Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo przyjął zatem w świetle obowiązujących przepisów prawa – w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. , w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że nieruchomości Skarżących nie znajdują się w zasięgu niedopuszczalnego oddziaływania spornej inwestycji. Sąd zauważa i nie aprobuje okoliczności, że w przedmiocie powyższego brak jest szczegółowego omówienia i rozważań w treści zaskarżonej decyzji , co stanowi naruszenie dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Wskazane naruszenie pozostaje jednakże , zdaniem Sądu, bez wpływu na prawidłowość dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nawet pobieżna analiza projektu zagospodarowania terenu planowanej inwestycji wprost bowiem prowadzi do wniosku , że nieruchomości stanowiące własność Skarżących pozostają poza sferą jej oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Dowodem na powyższe jest oczywisty zapis projektu zagospodarowania terenu k. 176 oraz graficzny obraz analizy zacieniania budynków sąsiednich przedstawiony na mapie str. 154D projektu , tom I . Lokalizacja nieruchomości Skarżących w stosunku do spornej inwestycji nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że nie pozostają one w obszarze oddziaływania planowanej budowy w taki sposób aby na podstawie przepisów odrębnych mogły zaistnieć dla nich ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. W szczególności kwestionowana przez Skarżących inwestycja budowlana pomimo swoich gabarytów oraz wysokości nie spowoduje ograniczeń dostępu do światła ich nieruchomości. Okoliczność tą dokumentuje nie tylko wspomniana analiza zacieniania budynków sąsiednich przedstawiona na mapie str. 154D , ale także elementarna wiedza z zakresu kierunku stron świata oraz położenia Słońca względem ruchu Ziemi. Lokalizacja działek wskazanych w skargach na południowy zachód od planowanej budowy , determinuje bowiem ocenę, że projektowane budynki pomimo planowanej wysokości i rozmiarów , nie spowodują ich zacieniania. W nawiązaniu do zarzutu skarg Sąd zauważa, że hałas może stwarzać , co do zasady, ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek Skarżących. Jednakże inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem budowlanym polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami, który to rodzaj zabudowy dopuszcza na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Nowy Dwór Mazowiecki, zatwierdzony uchwałą Rady tego miasta z dnia 29 grudnia 2003r. Powyższe zaś oznacza, że , planowana inwestycja nie będzie generowała niedopuszczalnego hałasu w postaci np. zakładu produkcyjnego betoniarni lub innych. To zaś oznacza, że potencjalny dyskomfort Skarżących związany ze znacznym wzrostem liczby ludności na tym terenie i związanego z tym natężenia hałasu, w tym także ruchu drogowego, nie może być oceniany w kategoriach ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek Skarżących. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że formułując zarzuty wniesionych skarg Skarżący w istocie nie wskazali na żadne inne ograniczenia w tym przedmiocie. Pozostałe zarzuty skarg , odnoszące się do merytorycznych uwag odnośnie zatwierdzonego projektu i udzielonego pozwolenia na budowę , nie mogą być zaś przedmiotem postępowania , na tym jego etapie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.