VII SA/Wa 2147/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. D., I. D., Ł. C., M. F., Z. F., R. O., M. O., D. W., zwanych dalej "skarżącymi" oraz K. J. od decyzji nr [...] Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 19 lutego 2016 r. Spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwana dalej "inwestorem", wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] w obrębie R.. Starosta [...] w postanowieniu z [...] marca 2016 r., znak [...], nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami prawa w terminie 50 dni od daty doręczenia ww. postanowienia. Inwestor pismem z 6 maja 2016 r. uzupełnił braki formalne wniosku. 3. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora, Starosta [...] [...] czerwca 2016 r. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P.z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym R.. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej "pr.bud.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2006 r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z 2007r., Nr [...], poz. [...]). Działka nr [...] w miejscowości R. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MU. Dla obszarów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku planu symbolem "MU", określono podstawowe przeznaczenie jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami. Zgodnie z § 36 ust.2 pkt.5 ww. uchwały: "na terenach MU dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych". Planowane przedsięwzięcie odpowiada zatem przepisowi planu zagospodarowania. Odnosząc się do kwestii oddziaływania na środowisko, organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane ani do grupy przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziaływają na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przedsięwzięć o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). 4. Pismem z 30 czerwca 2016 r. odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] złożyli K. D., I. D., Ł. C., M. F., Z. F., R. O., M. O., D. W. oraz K. J.. Skarżonej decyzji odwołujący się zarzucili: naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 77 i 80 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a., polegające na wybiórczym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w szczególności braku oceny, czy zachodzą przesłanki dopuszczalności projektowanej inwestycji w świetle § 36 ust. 2 pkt 5 oraz § 24 ust. 4 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] grudnia 2006 roku w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie przepisów prawa materialnego, które wpłynęło na wynik sprawy, to jest: - naruszenie § 24 ust. 4 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie pozwolenia na budowę obiektu przewyższającego dopuszczalną prawem miejscowym wysokość zabudowy; - naruszenie § 36 ust. 2 pkt 5 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie pozwolenia na budowę obiektu zaliczanego do infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, której społeczność lokalna stanowczo się sprzeciwia; - art. 68 i 74 w związku z art. 8. Konstytucji RP poprzez zupełne i bezpodstawne ignorowanie przez organ zagrożeń, jakie w przyszłości wywoła planowana inwestycja. 5. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r. Organ odwoławczy wydał powyższą decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. W ocenie Wojewody [...] organ pierwszej instancji przy wydawaniu pozwolenia na budowę wypełnił obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Ponadto, inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32, 33 i 34 pr.bud. Inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego przedstawił projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo, organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja objęta skarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2006 r. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśnił, że wyrażone w postępowaniu obawy o niekorzystnym wpływie na działki sąsiednie, na których istnieje osiedle domów jednorodzinnych, nie znajdują uzasadnienia, gdyż porównując wysokość umieszczenia anten na ww. wieży z wysokością istniejącej i projektowanej zabudowy, zgodnej z ustaleniami planu miejscowego, miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) bezpośrednio do parametrów projektowanych urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej podanych w projekcie budowlanym, prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Wojewoda [...] stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w przepisach prawa. Działka położona jest na terenie mieszkaniowo - usługowym i już takie przeznaczenie terenu umożliwia usytuowanie ww. obiektu. Powołany plan nie zawiera również zakazu sytuowania na ww. terenie tego rodzaju obiektów. Ponadto pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 W/m2, wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Wiązki przebiegają wysoko ponad zabudowaniami mieszkalnymi i nie ma ryzyka wystąpienia przekroczeń w ich w tym obrębie. Dodatkowo, realizacja wieży z zainstalowanymi antenami nie powoduje ograniczeń w żadnej zabudowie, a biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wysokość obiektów nie jest i nie będzie większa niż 12 m. Określona w planie maksymalna wysokość budynków nie dotyczy infrastruktury, jaką jest ww. wieża. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z 24 sierpnia 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. D., I. D., Ł. C., M. F., Z. F., R. O., M. O. oraz D. W.. Skarżący wskazali, że przedmiotowa inwestycja w sposób rażący narusza ich interesy oraz stanowi zagrożenie dla życia mieszkańców, będących właścicielami okolicznych nieruchomości. W uzupełnieniu bardzo zwięzłej skargi, pełnomocnik z urzędu skarżącego I. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z 27 lutego 2017 r. (data wpływu do Sądu: 9 marca 2017 r.) przedstawiające dodatkowe argumenty skarżących. We wskazanym piśmie zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 6, 7, 75, 77 i 80 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie oceny dopuszczalności ww. inwestycji i jej zgodności z § 36 ust. 2 pkt 5 oraz § 24 ust. 4 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] grudnia 2006 r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 24 ust. 4 ww. uchwały Rady Gminy [...] nr [...] poprzez wydanie pozwolenia na budowę obiektu przewyższającego dopuszczoną przez prawo miejscowe wysokość zabudowy; oraz 3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 36 ust. 2 pkt 5 ww. uchwały Rady Gminy [...] nr [...] w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie pozwolenia na budowę obiektu jako infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, których to warunków przedmiotowy obiekt nie spełnia. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł: - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej wydanej przez Wojewodę [...] w dniu [...] lipca 2016 r.; - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji Starosty [...] [...] z [...] czerwca 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji; a także - o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie nie dokonały zbadania, czym jest inwestycja lokalna, a w konsekwencji, czy przedmiotowa inwestycja spełnia warunki inwestycji lokalnej. W uzupełnieniu skargi wskazano, że organy pierwszej i drugiej instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie wpływu na miejsca, w których zlokalizowana jest inwestycja, a także na otoczenie miejsca lokalizacji ww. stacji bazowej. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że takie badanie powinno obejmować dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej, wysokości stacji bazowej (wieży), a także sposób rozumienia prawnego pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi". Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wskazał, że badaniu możliwego oddziaływania inwestycji powinno towarzyszyć uwzględnienie możliwości zdalnego sterowania antenami i związana z tym ewentualność zmiany kierunku wiązki promieniowania. Jeżeli bowiem istnieje możliwość pochylenia anteny (tzw. tilt), czyli możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania, to okoliczność ta powinna podlegać wyjaśnieniu w sprawie. W razie stwierdzenia istnienia możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania należy ustalić oddziaływanie anteny uwzględniając minimalne i maksymalne jej pochylenie. Pełnomocnik skarżącego powołał się też na opinie medyczne odnoszące się do oddziaływania promieniowania na zdrowie ludzkie. Opinie te uzasadniają wniosek o przygotowanie ocen oddziaływania przedmiotowej inwestycji. 7. Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ drugiej instancji wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się wydając kwestionowane rozstrzygnięcie, zawarł w jego uzasadnieniu. Wojewoda [...] uznał zarzuty skarżących za bezzasadne i stwierdził, że pozostają bez wpływu na wydaną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 9. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że nie ma podstaw zarzut pełnomocnika z urzędu skarżącego I. D., że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2006 r. Działka nr [...] w miejscowości R. znajduje się bowiem na terenie oznaczonym symbolem "MU", a więc takim dla których podstawowe przeznaczenie określono jako "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami". Zapewnienie łączności telefonii komórkowej stanowi usługę dla ludności, i stanowi sposób zaspokojenia jej potrzeb. Z tego względu nie ma powodów, aby sposób określenia podstawowego przeznaczenia terenu, na którym zaprojektowana jest przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, uznawać za przeszkodę dla lokalizacji rozpatrywanej inwestycji. Podobnie nieprzekonujący jest zarzut naruszenia przez Starostę [...] § 36 ust. 2 pkt 5 ww. uchwały o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten przewiduje, że "na terenach MU dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych". Skarżący interpretuje powołany przepis poprzez wnioskowanie z przeciwieństwa (a contrario), tzn. jako zakaz lokalizacji na danym terenie inwestycji służących zaspokojeniu potrzeb lub interesów ponadlokalnych. Interpretacji tej nie sposów wszakże podzielić w rozpatrywanej sprawie. Z oczywistych, technicznych powodów, lokalna sieć telefonii komórkowej nie może działać wyłącznie lokalnie. Bez stacji bazowej telefony komórkowe posiadane przez mieszkańców gminy [...] nie mogłyby łączyć się z całą ogólnokrajową, a więc ponadlokalną, siecią. Stałyby się bezużyteczne. W tym sensie stacja bazowa telefonii komórkowej jest przykładem infrastruktury służącej "zaspokojeniu potrzeb lokalnych". Nie można więc z § 36 ust. 2 pkt 5 ww. uchwały o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego wyprowadzać zakazu lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie oznaczonym symbolem MU. Należy także interpretować § 36 ust. 2 pkt 5 ww. uchwały w kontekście systemowym, a ściśle rzecz biorąc systematycznym. Oznacza to, że powołany przepis uchwały należy postrzegać jako przepis o charakterze interpretacyjnym. Stanowi on uzupełnienie (uszczegółowienie) przepisu uchwały o zasadniczym przeznaczeniu terenów oznaczonych na planie symbolem MU. Jest to więc przepis, który określa, jakie rodzaje usług – ze względu na ich cele – mogą być realizowane na terenie, którego dotyczy skarga złożona do Sądu. Nie można też podzielić stanowiska skarżących, że o niedopuszczalności lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej przesądza, argument, że "wspólnota lokalna nie wyraża zgody" na planowaną inwestycję. Zarówno na poziomie ogólnokrajowym, jak i lokalnym – przyjęte są określone zasady lub nawet szczegółowe procedury udziału mieszkańców w podejmowaniu rozmaitych decyzji. Jeśli Rada Gminy [...], będąca ciałem przedstawicielskim, przyjęła w drodze uchwały plan zagospodarowania przestrzennego, to indywidualne liberum veto nie może podważać ustaleń planu. W świetle powyższych ustaleń i rozumowań nie może budzić wątpliwości, że zatwierdzone przez Starostę [...] przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 10. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżących, że zaplanowana inwestycja jest niedopuszczalna ze względu na wysokość zaprojektowanego masztu. Skarżący uznają bowiem zaprojektowaną wysokość masztu za niezgodną z § 24 ust. 4 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela opinię organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego, że pojęcie zabudowy użyte w powołanym przepisie planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do budynków i budowli analizowanych w ich poziomych wymiarach, a nie ze względu na ich wysokość maksymalną. Należy zauważyć, że w obecnie obowiązującej ustawie prawo budowlane pojęcie zabudowy jest użyte blisko 40 razy i niemal we wszystkich przypadkach odnosi się do rzutu poziomego projektowanych lub realizowanych obiektów, a nie ich wysokości. Takie ujęcie terminu "zabudowa" ma przede wszystkim zastosowanie do szczególnego rodzaju decyzji administracyjnej: decyzji o warunkach zabudowy, która musi być uzyskana przez inwestora jeśli dla danego obszaru nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W pozostałych przypadkach zabudowa oznacza rozciągnięcie budynku w przestrzeni poziomej (horyzontalnej), a nie pionowej (wertykalnej). Tylko dwa przepisy prawa budowlanego łączą pojęcie zabudowy z wysokością obiektu budowlanego: art. 36a ust. 5 pkt 2 oraz art. 59a ust. 2 pkt 2a pr.bud. W obu jednak wskazanych przepisach wysokość obiektu jest kwalifikowana przez powiązanie jej z liczbą kondygnacji budynku. Analogiczne rozwiązanie przyjęto też w § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Tymczasem maszt stacji bazowej nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 pr.bud., lecz jest zaliczany do odrębnej kategorii obiektów budowlanych (kategoria XXIX - wolno stojące kominy i maszty). Gdyby przyjąć interpretację skarżących, w całym kraju niedopuszczalne mogłyby okazać się kominy przyszkolnych, przyszpitalnych lub osiedlowych kotłowni, maszty sieci elektroenergetycznej, lampy przy drogach publicznych, a nawet słupy z siecią elektryczną niskiego napięcia przebiegającą na terenach zabudowy mieszkaniowej lub mieszkaniowo-usługowej. W przedstawionym kontekście Sąd nie znajduje podstaw, aby uznać decyzję organu pierwszej instancji oraz zaskarżoną decyzję za naruszające prawo w stopniu wymagającym uchylenia ich. 11. Bezzasadny jest - zdaniem Sądu - sformułowany bardzo ogólnie zarzut skarżących, że planowana inwestycja została zaprojektowana w sposób zagrażający zdrowiu i życiu ludności, ponieważ nie zostały spełnione wymogi przewidziane przez przepisy o ochronie środowiska naturalnego. Odnosząc się do wskazanego zagadnienia należy podkreślić dwa wymiary rozpatrywanego problemu: ogólny i szczegółowy. W pierwszym przypadku Sąd zwraca uwagę, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kontrolowania (np. wyliczania) oraz kwestionowania technicznych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym. Za takie ustalenia techniczne i obliczenia odpowiada osoba przygotowująca projekt budowlany. Organ natomiast sprawdza, czy wskazane w projekcie rozwiązania techniczne są zgodne z właściwymi przepisami prawa, zwłaszcza tymi, które szczegółowo określają warunki techniczne budynków oraz innych budowli. Jeśli zatem w projekcie zostały podane określone parametry obiektu budowlanego, to organ administracji jest zobowiązany przyjąć je za prawidłowe dopóki analiza projektu nie wykaże oczywistej niekompletności lub wewnętrznej niezgodności podanych parametrów. Z takich powodów ograny administracji właściwe w sprawie zobowiązane były przyjąć, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane ani do grupy przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziaływają na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy przy tym dodać, że przepisy mającego zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz.1397) mają charakter przepisów nie dopuszczających swobody (luzu) decyzyjnego lub uznaniowej władzy organów administracji. Analiza parametrów projektu wskazuje też, że przepisy te zostały zastosowane prawidłowo. 12. Odnosząc się natomiast do kwestii szczegółowych, właściwych tylko dla rozpatrywanej sprawy Sąd zwraca uwagę, że już organ pierwszej instancji zbadał i przedstawił stanowisko w tej kwestii. Organ wyjaśnił, że obawy skarżących zakładających niekorzystny wpływ promieniowania anten zamontowanych na szczycie masztu stacji bazowej, nie znajdują realnego potwierdzenia. Porównując wysokość, na której zostały zainstalowane anteny, z wysokością istniejącej i projektowanej lub przewidywanej zabudowy, zgodnej z ustaleniami planu miejscowego, dochodzimy do wniosku, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych. W szczególności, pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 W/m2, wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Wiązki przebiegają wysoko ponad zabudowaniami mieszkalnymi i nie ma ryzyka wystąpienia przekroczeń w ich w tym obrębie. Realizacja wieży z zainstalowanymi antenami nie powoduje ograniczeń w żadnej zabudowie, a biorąc pod uwagę przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wysokość obiektów nie jest i nie będzie większa niż 12 m. Z projektu budowlanego i dołączonej do niego opinii eksperta w zakresie urządzeń przesyłowych wynika, że nawet gdyby założyć kilkuprocentowe nachylenie wiązki promieniowania, co nie jest wszakże przewidywane, to okazuje się że nie ma ryzyka, aby na terenie dostępnym dla ludności posiadało taką moc, która w świetle właściwych przepisów byłaby uznana za niebezpieczną lub niekorzystną dla zdrowia ludzi. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71) bezpośrednio do parametrów projektowanych urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej podanych w projekcie budowlanym, prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest więc wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a konsekwentnie przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie doszło do naruszenia prawa, które zobowiązywałoby organ odwoławczy do uchylenia decyzji Starosty [...], a także, które uzasadniałoby uchylenie decyzji organu drugiej instancji przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że działka na której ma być zlokalizowana inwestycja znajduje się w miejscowości R., położonej na południowy-wschód od O., przy drodze nr [...], oznaczanej na mapach jako "[...]". Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, a także publicznie dostępnych dokumentów wynika, że wskazana działka nr ewid. [...] znajduje się poza obszarem gęstszej zabudowy wsi R., siedziby gminy [...]. Teren okalający inwestycję, to wciąż teren rolniczy z nieliczną zabudową, choć miejscowy plan zagospodarowania dopuszcza zabudowę mieszkaniowo-usługową. 13. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.