VII SA/Wa 2150/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] na podstawie art. 56 § 1 i 3 w związku z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954) - odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie TYT-3 Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w stosunku do J. P.. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 26 marca 2012 r. Pan J. P. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z wnioskiem o odroczenie wykonania nakazu rozbiórki oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie nakazu dokonania przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego - przybudówki o konstrukcji mieszanej drewniano-murowanej położonego w [...] przy ul. [...], wynikającego z decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wyjaśnił, iż ustawa Prawo budowlane nie przewiduje możliwości odroczenia wykonania nakazu rozbiórki wynikającego z ostatecznego orzeczenia, zatem wniosek winien zostać rozpatrzony jedynie w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego są przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 56 ww. Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazana przez zobowiązanego sytuacja lokalowa oraz niekorzystne warunki pogodowe nie znajdują pokrycia w żadnej z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Na marginesie organ I instancji zauważył, że decyzja z dnia [...] lutego 1986 r. Nr [...] stała się ostateczna 26 lat temu, zatem zobowiązany miał dostatecznie dużo czasu na przeprowadzenie przedmiotowej rozbiórki. Zażalenie na wyżej wymienione postanowienie złożył J. P.. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia J. P. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepis art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazał, że zaistnienie wyłącznie jednej ze wskazanych przesłanek może stanowić podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na to, że wnioskodawca nie powołał się na żadną z przesłanek wymienionych w tym przepisie stwierdził, iż organ I instancji zasadnie odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do argumentacji zawartych w zażaleniu wyjaśnił, iż pozostają one bez wpływu na ocenę postanowienia organu powiatowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. P.. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że skarżone postanowienie nie odnosi się do treści jego wniosku, ani nawet jego daty wobec czego przy ilości wniosków składanych w jego sprawie trudno mu odgadnąć, które z jego zażaleń zostało przez organ rozpatrzone. Ponadto podał, że: "to organ ma szukać podstawy prawnej moich żądań (...), więc nie wskazanie przeze mnie żadnej z przesłanek wskazanych w przepisie, nie może powodować negatywnego rozpatrzenia mojego wniosku". Skarżący stwierdził także, że organ w ogóle nie szukał podstawy prawnej wskazanej w art. 56 § 1 pkt 5 ustawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosowanie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego postanowienia stanowił przepis art. 56 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1. w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2. w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3. w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w ww. przepisie ma charakter zamknięty. Użycie przez ustawodawcę w art. 56 § 1 u.p.e.a. sformułowania "postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu" oznacza, że w razie spełnienia przesłanek wymienionych enumeratywnie w pkt 1 do 5 tego przepisu nie pozostawiono organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania, a wystąpienie okoliczności przewidzianych w tym przepisie obliguje organ do zawieszenie postępowania, który w tej kwestii, stosowanie do art. 56 § 3 ustawy, wydaje postanowienie. Ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy przez organ egzekucyjny (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1526/96, LEX nr 31564). W rozpatrywanej sprawie, skarżący we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego podał, że rozbiórka werandy przesądzi o likwidacji jego miejsca pracy, a także, że dobudówka zyskała na znaczeniu dla bytu wnioskodawcy i po rozebraniu powierzchnia lokalu zmniejszy się do 19 m ² oraz, że rozbiórka w okresie innym niż letni pozbawi go dachu nad głową. Żadna ze wskazanych wyżej okoliczności nie jest podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zauważyć należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna też instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania, o której traktuje art. 98 kpa. Podnoszony przez skarżącego pkt 5 art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej - zawieszenie postępowania w innych przypadkach przewidzianych w ustawach nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż ustawa Prawo budowlane nie zna instytucji zawieszenia postępowania w przypadku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Trafne jest zatem stanowisko, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, z uwagi na to, iż nie wykazał on żadnej z ustawowych przesłanek, które powodują zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.