VII SA/Wa 2150/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. K. i O. A. na decyzję Ministra [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] Pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. A. K. i O. A. wnieśli skargę na decyzję Ministra [...] z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], orzekającą o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., tj. O. A., A. K., J. K., za zobowiązania ww. Spółki wobec Skarbu Państwa, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia przez ww. obowiązków członków zarządu, a obejmujące kwoty w wysokości: 1) kwotę 160.000,00 zł z tytułu kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego na terenie ośrodka [...] w miejscowości P., nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 10 maja 2010 r., utrzymanej w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., 2) kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 90.976,00 zł. W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2016 r. A. K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że bezpośrednią konsekwencją wykonania wydanej przez Ministra [...] decyzji będzie wszczęcie egzekucji z majątku wnioskodawczyni na poczet zobowiązania za zobowiązania Spółki. Skarżąca wskazała, że jest obecnie stroną następujących umów kredytów bankowych: 1) umowy kredytu gotówkowego zawartej z Bankiem [...] [...] S.A. (obecnie [...] S.A.) na kwotę 116.309,96 zł płatną w okresie od dnia 30 stycznia 2012 do dnia 3 lutego 2019 (średnia wysokość spłaty 1685,05 zł), 2) umowy kredytu hipotecznego "[...]" zawarta w dniu 5 czerwca 2008 r. z Bankiem [...] S.A. na 65.957,65 CHF z terminem spłaty 240 miesięcy, 3) umowy kredyt gotówkowy "[...]" zawartej w dniu 8 sierpnia 2011 r. z Bankiem [...] S.A. na kwotę 198.000,00 zł z terminem spłaty 84 miesięcy (średnia wysokość spłaty 2357 zł). Do ww. pisma skarżąca załączyła harmonogram spłat kredytu gotówkowego zawartego z Bankiem [...] S.A. (obecnie [...] S.A.) z dnia 23 kwietnia 2014 r., umowę kredytu hipotecznego "[...]" zawartą w dniu 5 czerwca 2008 r. z Bankiem [...] S.A., umowę kredytu gotówkowego "[...]" zawartą w dniu 8 sierpnia 2011 r. z Bankiem [...] S.A. Wnioskodawczyni podkreśliła, że pomijając kredyt udzielony we frankach szwajcarskich łączna wysokość spłat miesięcznych wynosi około 4042 zł. Wszystkie z powyższych kredytów spłacane są obecnie samodzielnie przez skarżącą. Przeciwko jej małżonkowi J. K., który przebywa w S. i zaniechuje spłat, prowadzone jest postępowanie rozwodowe przed Sądem Okręgowym w [...]. Wnioskodawczyni nie posiada majątku pozwalającego jej na spłatę kwoty 160.000 zł wraz z odsetkami podatkowymi. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego z majątku wnioskodawczyni uniemożliwi jej terminowe spłacanie rat wyżej wymienionych kredytów, czego konsekwencją będzie wypowiedzenie jej umów przez kredytodawców i skorzystanie przez banki z udzielonych przez wnioskodawczynię zabezpieczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie postanowienia, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Skarżąca przedstawiła swoją sytuację finansową w sposób jednostronny. Wskazała jedynie na liczne zobowiązania kredytowe, nie przedstawiła natomiast swojej kondycji finansowej po stronie wpływów, oszczędności, sytuacji majątkowej. Poza dołączeniem wskazanych wyżej umów kredytowych wnioskodawczyni winna dołączyć do wniosku inne materiały źródłowe, takie jak np. zeznania podatkowe, wyciągi z rachunków bankowych, dokumenty finansowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą czy rolniczą, zaświadczenia o wpływie określonego wynagrodzenia. Zauważyć należy, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi mieć możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Musi mieć możliwość dokonania obiektywnej oceny sytuacji finansowej strony, skoro trudna sytuacja strony stanowi podstawę wniosku o wstrzymanie wykonalności aktu (postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 1036/15). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.