VII SA/Wa 2152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze do Sądu na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na wzniesieniu obiektu w postaci hali namiotowej konstrukcji stalowej przykrytej plandeką na terenie posesji przy ul. [...] na terenie Wolnego Obszaru Celnego Portu Morskiego w [...] i zobowiązania do dostarczenia określonych dokumentów do dnia [...] października 2017 r. - strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazano, że jest on podyktowany niebezpieczeństwem poniesienia przez skarżącą spółkę szkody polegającej na konieczności rozbiórki obiektu budowlanego z powodu niemożności dostarczenia wymaganych dokumentów w zakreślonym czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Zadaniem strony wnioskującej jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarcie w skardze samego wniosku nie wystarczy aby Sąd pozytywnie rozważył wstrzymanie wykonania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie uzasadniła w zasadzie wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie nie wskazała żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że ich wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić w tym miejscu także należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada też skargi, ani zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Samo powołanie się na ewentualne konsekwencje w postaci nakazu rozbiórki nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadniania wniosku o wtrzymanie wykonania. Przedstawiona lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej spółki, pozbawione uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem wstrzymano prowadzenie robót budowlanych i nałożono obowiązek dostarczenia stosownej dokumentacji, a nie obowiązek wykonania rozbiórki spornego obiektu. Podana we wniosku argumentacja jest zatem zbyt daleko idąca i wybiegająca w przyszłość. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia konieczne jest wykazanie na czym polegać i z czego wynikać będą trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanego postanowienia. Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.