VII SA/Wa 2153/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C., S. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie stwierdzenia rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić S. C. przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...]. W dniu 12 listopada 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. C. i S. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...]. Odrzucenie skargi nastąpiło z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu. W dniu 25 listopada 2014 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek S. C. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w okresie od 1 września 2014 r. do 13 września 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z uwagi na zły stan zdrowia. Wnioskodawca wskazał, że 10 września br., kiedy upływał termin do wniesienia skargi nie był w stanie jej złożyć. Dopiero 11 września 2014 r. poczuł się na tyle dobrze, że był w stanie wyjść z domu i naddać list ze skargą. Z tego względu uznał, że niedochowanie terminu nastąpiło bez jego winy. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie z dnia 21 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej zw. p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). W niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżący K. C. i S. C. nie zachowali terminu do złożenia skargi. Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona skarżąca nie wykazała braku winy w niedochowaniu terminu. Na wstępie zaznaczyć należy, że strona powołała się jako przyczynę uchybienia terminu na fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim z uwagi na zły stan zdrowia. Na potwierdzenie tej okoliczności nadesłała zaświadczenie lekarskie z dnia 21 listopada 2014 r. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowo-administraacyjnym przyjmuje się, że jedynie nagła choroba stanowić może usprawiedliwioną przyczynę uchybienia terminu i to pod warunkiem, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Konieczne jest w takim przypadku wykazanie przez wnioskodawcę, że jego choroba była takiego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie. Ponadto choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Nawet jednak nagła choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli przykładowo strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników. Tak samo nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym, określonym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z nadesłanego zaświadczenia wynika, że skarżący jest leczony z powodu przewlekłych schorzeń kardiologicznych i endokrynologicznych, w dniach 1 – 13 września 2014 r. dotknęły go zaburzenia rytmu serca i wymagał intensywnego leczenia farmakologicznego. Nie wynika zatem by pogorszenie stanu zdrowia wnioskodawcy było nagłe i niespodziewane, nie wynika czy stan skarżącego wymagał pozostawania w domu (obłożna choroba), czy wnioskodawca był hospitalizowany, co nie pozwalało by mu na prowadzenie własnych spraw. Nie wynika też by stan świadomości skarżącego uniemożliwiał mu zwykłe działanie. Z zaświadczenia wynika jedynie, że w dniach 1-13 września 2014 r. wnioskodawca był chory i wymagał leczenia farmakologicznego. Stan zdrowia wnioskodawcy potwierdzony ww. zaświadczeniem nie wskazuje zatem by choroba skarżącego była takiego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie. Ponadto nie wynika by choroba miała charakter niespodziewany lub nagły. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że skarżący był w dniach 1-13 września 2014 r. chory w sposób uniemożliwiający mu własne działanie, to nic nie stało na przeszkodzie, by skargę w ustawowym terminie nadała K. C. – drugi ze skarżących. We wniosku nie wskazano by osoba ta miała kłopoty ze zdrowiem w okresie, kiedy termin do wniesienia skargi był otwarty oraz czy pojawiły się inne okoliczności uniemożliwiające nadanie skargi w ustawowym terminie przez tę osobę. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, by K. C. nadała przedmiotową skargę, tym bardziej, że jak wynika z treści skargi skarżący zamieszkują wspólnie pod jednym adresem. W tych okolicznościach można przypisać skarżącemu brak należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, a wiec i winę w uchybieniu terminu. Ponadto wskazać należy, że wnioskodawca pisze we wniosku, iż przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nadesłane zaświadczenie nie jest zwolnieniem lekarskim (jego kopią), a zaświadczeniem uzyskanym już po okresie choroby. Zaświadczenie jest z daty 21 listopada 2014 r. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nie została spełniona podstawowa przesłanka do przywrócenia terminu, czyli kryterium braku winy w uchybieniu terminu. Z tych względów Sąd nie uznał wniosku S. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za zasługującego na uwzględnienie, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.