VII SA/Wa 2154/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2015r. po rozpoznaniu wniosku adwokata A. K. w sprawie ze skargi W. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi A. K. ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych), podwyższone o stawkę 23 % podatku od towarów i usług tj. o kwotę 27,60 złotych, łącznie kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. K. i J. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W piśmie z dnia 4 marca 2015r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. K. pełnomocnikiem z urzędu dla J. K. i W. K.. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi W. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014r., znak: [...] skargę oddalił. W wyroku w pkt 2 Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych. W dniu 11 sierpnia 2015r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżących adwokata A. K. w którym poinformował, iż sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Podał, iż opinię tą przesłał skarżącym. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie opinii według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm.). Zgodnie § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub części. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 złotych (240 złotych x 50%) powiększonej o należny podatek VAT. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.