VII SA/Wa 2157/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r., [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. W dniu 12 października 2006 r. R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] września 2006 r, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 21 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni oraz do nadesłania 65 odpisów skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 27 listopada 2006 r. Do dnia 21 grudnia 2006 r. w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie odnotowano wpływu ww. kwoty, jak również do akt sprawy nie złożono odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Zgodnie z art 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd odrzuca skargę, gdy mimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy. Natomiast na podstawie art. 58 §1 pkt 3 ww. ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. W przedmiotowej sprawie pismo wzywające do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 listopada 2006 r., a zatem wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania tych czynności upłynął w dniu 4 grudnia 2006 r. Wobec powyższego z uwagi na treść art. 220 § 3 a także 58 § 1 pkt 3 wyżej cytowanej ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.