VII SA/Wa 2159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek T. B. o przyznanie prawa pomocy zawarty w piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 3 lutego 2016 r. na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) pozostawiono wniosek T. B. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu 15 lutego 2016 r. (data nadania pisma w UP) wpłynął do Sądu sprzeciw T. B. od zarządzenia z dnia 3 lutego 2016 r. W sprzeciwie wskazano, że formularz urzędowy wniosku o pomoc prawną został już złożony i na jego podstawie w dniu 5 listopada 2014 r. wydano postanowienie w przedmiocie prawa pomocy. W ocenie skarżącego obecnie modyfikowany jest tylko zakres pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z obowiązującym w niniejszej sprawie (w której postępowanie sądowe zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r.) brzmieniem art. 259 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie lub zarządzenie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył w dniu 31 października 2014 r. Wniosek ten został złożony na urzędowym formularzu i był wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zakresie częściowym. W rubryce 4 wniosku wskazano bowiem, że wniosek dotyczy jedynie zwolnienia od kosztów sądowych i w tym zakresie powyższy wniosek został rozpoznany. W piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r. skarżący sformułował wniosek o pomocą prawną w postaci ustanowienia dla skarżącego radcy prawnego czyli wniosek zakresowo różny, od pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym referendarz sądowy prawidłowo wezwał stronę skarżącą do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 stycznia 2016 r., w związku z czym termin na nadesłanie formularza upływał wraz z dniem 11 stycznia 2015 r. Wniosek na urzędowym formularzy nie został nadesłany. Nie zasługuje na uwzględnienie argument strony skarżącej, że formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy został nadesłany w dniu 31 października 2014 r., bowiem tamten wniosek dotyczył innego zakresu prawa pomocy (zwolnienia od kosztów sądowych) i w tym też zakresie został rozpoznany. Składając nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący inny zakres, niż we wniosku z dnia 31 października 2014 r., skarżący powinien wykonać zarządzenie referendarza sądowego i złożyć go na urzędowym formularzu. Z uwagi na fakt, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego na urzędowym formularzu, wniosek należało pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 w związku z art. 260 p.p.s.a.