VII SA/Wa 2159/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o skierowaniu J. S. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 26 lutego 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w W. zwrócił się na podstawie art. 182 k.p.a. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania J. S. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W dniu [...] marca 2015 r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o skierowaniu J. S., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B, na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w toku nadzorowanego przez Prokuratora postępowania przygotowawczego dopuszczono dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, w której rozpoznano u skarżącego przewlekłą chorobę psychiczną pod postacią utrwalonych zaburzeń urojeniowych, a stan psychiczny badanego w czasie popełnienia czynu znosił u niego zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S. wskazując, że od wielu lat unika jazdy samochodami z uwagi na uraz kręgosłupa. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego analiza akt sprawy, a w szczególności analiza pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W. prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzą przesłanki z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim" podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W ocenie Kolegium informacja z poważnego źródła, jakim jest Prokuratura Rejonowa [...] w W., wskazująca na uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia J. S. z uwagi na przewlekłą chorobę psychiczną, mogącą być przeciwwskazaniem zdrowotnym do kierowania pojazdami, stanowi podstawę do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja Starosty [...] odpowiada prawu, co przesądziło o utrzymaniu jej w mocy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożył J. S. wskazując, że ewentualna utrata prawa jazdy jest mu zupełnie obojętna, gdyż nie posiada samochodu i nie przewiduje jeżdżenia jakimkolwiek samochodem. Skarżący przedstawił ponadto okoliczności, które w jego ocenie były przyczyną uznania go za osobę chorą psychicznie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.". W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z prawem. Wskazać należy, że stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W myśl ust. 2 pkt 2 tego artykułu badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, przeprowadza się na podstawie skierowania. Zgodnie zaś z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Z unormowań tych wynika, że starosta, któremu ustawodawca powierzył wydawanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, w celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jest zobowiązany skierować osobę, posiadającą już takie uprawnienia, na kontrolne badanie lekarskie, jeżeli organ ten poweźmie wiarygodną informację co do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego takiej osoby wywołującą uzasadnione zastrzeżenia co do jej sprawności niezbędnej do kierowania pojazdami. Powyższe stanowi konsekwencję zapisu art. 3 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, ustanawiającego generalną zasadę, że kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym. Należy podkreślić, że podstawą do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie jest wykazywanie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, gdyż w tym zakresie wypowiedzą się dopiero lekarze specjaliści, lecz jedynie ma ona zostać oparta na uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, mogących świadczyć o takich przeciwwskazaniach, co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący posiada prawo jazdy kat. B, zaś Prokuratur Prokuratury Rejonowej [...] w W. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami z uwagi na fakt, że w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego poddano J. S. badaniu przez biegłych lekarzy psychiatrów, którzy w wydanej opinii stwierdzili u skarżącego przewlekłą chorobę psychiczną pod postacią utrwalonych zaburzeń urojeniowych. W ocenie Sądu organy zasadnie zatem uznały, że wniosek Prokuratury informujący o postawionej przez biegłych psychiatrów diagnozie, może wywoływać uzasadnione wątpliwości, czy skarżący, posiadając uprawnienie do kierowania pojazdami, nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. W związku z tym, istnieją podstawy do skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Argumenty podane przez skarżącego w skardze, wskazujące na okoliczności uznania skarżącego za osobę chorą psychicznie oraz fakt, że skarżący nie ma samochodu i nie zamierza prowadzić pojazdów, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślić raz jeszcze należy, że postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie zostało wszczęte przede wszystkim ze względu na to, że organ I instancji uzyskał wiarygodną informację, że skarżący jest chory i posiada prawo jazdy kat. B. W takiej sytuacji organ I instancji miał z urzędu obowiązek podjąć działania przepisane prawem, tj. skierować skarżącego na badania lekarskie, które rozstrzygną o jego zdolności do kierowania pojazdami. Jednocześnie wskazać należy, że skierowanie na badania lekarskie nie stanowi cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ani nie przesądza, że kierowca jest niezdolny do prowadzenia samochodu. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.