VII SA/Wa 216/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. VIISA/Wa 216/04 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003r. po rozpatrzeniu wniosku J. C. działając w oparciu o art. 149§3 kpa odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] października 2001r. Znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] lipca 2001r. Znak: [...]. Organ I instancji uzasadniając powyższą decyzję wskazał, iż podanie w sprawie wznowienia postępowania wniosła osoba nie będąca stroną. Powyższe twierdzenie organ oparł na akcie notarialnym Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2000r., z którego wynika, że właścicielem działki nr ew. [...] w M., na której znajduje się objęty zaskarżoną decyzją budynek inwentarsko – składowy jest obecnie M. B.i to on jako właściciel w/w nieruchomości ma interes prawny w ewentualnym wznowieniu postępowania. Wnioskujący o wznowienie postępowania J. C. jako były właściciel działki nr ew. [...], na której została zrealizowana sporna inwestycja, nie ma przymiotu strony w sprawie uchylenia decyzji Wójta Gminy Z. dotyczącej pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. C., który uważa wszelkie ingerencje urzędów za bezprawne i ograniczające jego własność. W piśmie tym skarżący podstawę do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego określa jako naruszającą jego prawa, ponieważ cały czas występuje jako strona i ma interes prawny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Znak: [...] na podstawie art. 138§2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż decyzja organu I instancji nosi znamiona wadliwości i dlatego zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są, m. in. właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W związku z tym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał organ I instancji do jednoznacznego ustalenia czy J. C., który na mocy aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2000r., nie jest już właścicielem nieruchomości nr ew. [...], jest nadal właścicielem znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości nr [...], położonej w miejscowości M. Organ uznał ustalenie powyższe za istotne dla rozstrzygnięcia, ponieważ przedmiotowe pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 1997r. dotyczyło zarówno budowy usytuowanej na nieruchomości nr [...] jak i nieruchomości nr [...]. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. C. Skarżący stwierdził, iż wywody urzędnika są mocno zawężone a argumenty skarżącego w ogóle nie rozpatrzone. Zarzuca zaskarżonej decyzji, że nie została rozpoznana pod kątem wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o art. 147 kpa. Odpierając twierdzenia organu odnośnie strony w rozumieniu art. 28 kpa skarżący wyjaśnia, iż był właścicielem a jedynie z powodów finansowych przeniósł własność na inną osobę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3§1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1§2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Koncepcja instytucji wznowienia postępowania, która jest trybem nadzwyczajnym, opiera się na założeniu otwarcia możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Należy jednak pamiętać, iż takie rozwiązanie jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 kpa). W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] października 2001r. uznając, że J. C. nie jest stroną zgodnie z treścią art. 28 kpa. Rozumieć przez to należy, iż przyczyną powyższej odmowy była przesłanka formalna – brak przymiotu strony (z czym skarżący się nie zgodził). Organ odwoławczy słusznie w zaskarżonej decyzji stwierdza, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, które pozwoli ustalić, czy zachodzą okoliczności przemawiające za uznaniem skarżącego za stronę postępowania wznowieniowego. Decyzja ta zapadła po uwzględnieniu odwołania skarżącego. Niezrozumiałym dla składu orzekającego jest zatem fakt złożenia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skarga na decyzję korzystną dla skarżącego wynika prawdopodobnie z niezrozumienia przez J. C. decyzji odwoławczej. W tej sytuacji uwzględnienie skargi przez Sąd byłoby niekorzystnym rozstrzygnięciem dla skarżącego. Zarzut o nie rozpoznaniu argumentów merytorycznych skarżącego przez organ jest bezzasadny, ponieważ orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego jest rozstrzygnięciem formalnym a nie merytorycznym. Organ administracyjny na wstępie bada dopuszczalność wznowienia postępowania a więc czy podanie wniosła osoba będąca stroną w postępowaniu (w rozumieniu art. 28 kpa), czy został zachowany ustawowy termin do złożenia podania (art. 148 § 1 i 2 kpa), czy w podaniu wskazano przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 kpa). Dopiero po zbadaniu, iż zachodzą powyższe przesłanki organ przechodzi do merytorycznego rozpatrzenia danej sprawy. Należy jednak pamiętać, iż w fazie formalnej postępowania, organ nie bada czy wskazana w podaniu przyczyna wznowienia rzeczywiście istnieje. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ nie rozpatrzył sprawy pod kątem wznowienia postępowania z urzędu, należy stwierdzić, że nie jest zasadny, bowiem skoro skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania, organ jest zobligowany do rozpatrzenia tego wniosku a przede wszystkim zbadania czy wniosek spełnia wymogi formalne. Nadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji będzie rozważana możliwość wznowienia postępowania z urzędu na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2003r. w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Na marginesie należy dodać, że do akt sądowych sprawy skarżący załączył wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] listopada 2000r., z którego wynika, iż prawomocnie unieważniona została umowa dożywocia, na mocy której J. C. przestał być właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości M. Okoliczność tą muszą uwzględniać również organy administracyjne orzekające w postępowaniu wznowieniowym. Z tych względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, należało skargę oddalić w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).