VII SA/Wa 2166/17

Dnia 20 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. G. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 maja 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 maja 2018 r. umarzające postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 grudnia 2017 r. odrzucił skargę A. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. A. G. w zażaleniu wniesionym na ww. postanowienie z dnia 29 grudnia 2017 r. zawarł wniosek o przyznanie "prawa do pomocy prawnej, w tym w szczególności przez zwolnienie od konieczności poniesienia wpisu od niniejszego zażalenia". Postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez skarżącego na postanowienie z 29 grudnia 2017 r., którym odrzucona została skarga A. G. Wobec zakończenia postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W związku z powyższym, postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2166/17 umorzono postępowanie z wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy. Na to orzeczenie został skutecznie złożony sprzeciw. W sprzeciwie pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że wnosi o zmianę względnie uchylenie postanowienia referendarza, które uważa za krzywdzące. Nie sposób bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że skarżący nie zasługuje na zwolnienie od kosztów sądowych, oraz że w aktualnej sytuacji wniosek można w ogóle pozostawić bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, wobec czego postanowienie z 27 marca 2018 r. należało utrzymać w mocy. Na wstępie wskazać należy, iż na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do § 2 tego przepisu - w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 243 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 lutego 2018 r. oddalił zażalenie A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 grudnia 2017 r. odrzucające skargę w niniejszej sprawie. Tym samym sprawa została prawomocnie zakończona. Należy się zatem zgodzić z orzeczeniem starszego referendarza sądowego wyrażonym w postanowieniu z dnia 7 maja 2018 r., że rozpoznanie wniosku stało się zbędne wobec czego postępowanie z wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w związku z art. 249a p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.