VII SA/Wa 2171/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przyznania W. P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W. P. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie sygn. VII SA/Wa 2171/17. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że prawo pomocy, jako instytucja stanowiąca odstępstwo od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie, winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Na osobie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy spoczywa powinność udowodnienia - na co wskazuje użyty w art. 246 ustawy zwrot: "wykaże" - że sytuacja finansowa uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, bowiem W. P. nie wykazał, że spełnia przesłanki określone w art. 246 ustawy. W. P. w piśmie z dnia 24 października 2017 r. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że dochody z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej "zostały zredukowane do poziomu niegwarantującego opłacalności". Z tego względu przy piśmie z 21 listopada 2017 r. (w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 26 października 2017 r.) przesłano wnioskodawcy urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 6 grudnia 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek W. P. złożony na urzędowym formularzu. Skarżący w rubryce nr 5 wskazał jedynie: "wobec obiektywnie trudnej sytuacji materialnej nie jestem w stanie ponieść kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie", natomiast pozostałe rubryki zakreślił, nie podając w nich żadnych danych. W takiej sytuacji stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W. P. nie wskazał bowiem, z jakich środków się utrzymuje, jakie ponosi wydatki, nie przedstawił jakichkolwiek informacji na temat swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, nie jest zatem możliwe ustalenie jego możliwości płatniczych i sytuacji finansowej. Zauważyć jednocześnie trzeba, że w piśmie z dnia 21 listopada 2017 r., przy którym przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku, pouczono W. P. szczegółowo, w jaki sposób formularz winien być wypełniony i jakie informacje powinien zawierać. Ponadto w sprawie sygn. VII SA/Wa 2167/17 zobowiązano W. P. pismem z dnia 16 listopada 2017 r., na podstawie art. 255 ustawy, do uzupełnienia danych zawartych w złożonym w tej sprawie wniosku, poprzez: wskazanie oraz udokumentowanie wysokości dochodów uzyskanych w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie ostatnich sześciu miesięcy; nadesłanie odpisów zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; nadesłanie wyciągów z rachunku bankowego/ rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, w tym z rachunków związanych z działalnością gospodarczą; podanie wysokości miesięcznych wydatków; wskazanie, czy skarżący mieszka i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z innymi osobami, np. z E. P., jeśli tak, wskazanie wysokości dochodów uzyskiwanych przez osobę/osoby pozostające ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym. W odpowiedzi na to wezwanie W. P. nadesłał do sprawy sygn. VII SA/Wa 2167/17 formularz wypełniony w identyczny sposób, jak w niniejszej sprawie. W związku z tym uznano za niezasadne wzywanie skarżącego w niniejszej sprawie, w trybie art. 255 ustawy, do uzupełnienia danych zawartych w złożonym wniosku, bowiem nadsyłając wniosek na urzędowym formularzu W. P. miał świadomość, jakie informacje winien w nim przedstawić. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony i to w interesie osoby składającej wniosek leży udzielenie wszelkich informacji niezbędnych do rozpoznania wniosku. Strona ubiegająca się o przyznanie jej prawa pomocy powinna zatem poprzez rzetelne i wiarygodne przedstawienie w złożonym wniosku wszelkich informacji niezbędnych do oceny jej sytuacji majątkowej, a także poprzez złożenie stosownych dokumentów wykazać, że jej sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania we własnym zakresie. Do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wystarczy jedynie ogólnikowe twierdzenie strony o trudnej sytuacji finansowej, o niskich dochodach, czy o dużych wydatkach. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.