VII SA/Wa 2175/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 sierpnia 2010r. (data nadania w UP) skarżący - Starosta [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...], którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na wstępie podkreślić należy, iż strona skarżąca wydała w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. odmawiającą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, działając jako organ I instancji. Nie budzi wątpliwości w doktrynie i w orzecznictwie sądu administracyjnego pogląd, według którego organ, który wydał w sprawie decyzję, nie jest i nie może w tej samej sprawie być stroną postępowania. Z obowiązujących przepisów nie wynika uprawnienie organu administracyjnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na własną decyzję lub w obronie własnej decyzji wzruszonej przez organ odwoławczy. Organ ten wszczyna postępowanie administracyjne z urzędu albo podejmuje czynności na wniosek stron, określa ramy i zakres czynności procesowych, zmierzając do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, zapewnia stronom czynny udział w postępowaniu, aby wreszcie, po zakończeniu czynności postępowania, podjąć decyzję administracyjną stanowiącą władcze i jednostronne rozstrzygnięcie sprawy. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym zarówno w trybie zwykłym (instancyjnym) jak i w trybach nadzwyczajnych, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczają żadnej zmiany statusu organu administracyjnego; zawsze jest on organem prowadzącym postępowanie i wyposażonym w uprawnienia o charakterze władczym. Obowiązkiem organu administracji państwowej jest wydawanie opartych na prawie władczych orzeczeń, ustalających uprawnienia i obowiązki strony - czyli działanie w oparciu o art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W sprawie, w której z mocy przepisów prawa organ administracji publicznej jest powołany do wydania decyzji w zakresie swej właściwości, nie będzie on stroną postępowania i nie mogą mu przysługiwać żadne jej uprawnienia, bo korzysta on z uprawnień władczych, opatrzonych sankcją przymusu państwowego. Takiej pozycji organu rozstrzygającego sprawę władczo i jednostronnie organ administracji publicznej nie traci po wydaniu decyzji administracyjnej w pierwszej instancji, albowiem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiają szereg dalszych kompetencji tego organu, związanych ze zmianą takiej decyzji, z dopuszczalnością jej wzruszenia w trybie samokontroli, czy też w nadzwyczajnych trybach. Mając takie kompetencje, zagwarantowane w przepisach proceduralnych, organy te nadal mogą w określonych wypadkach ingerować władczo w sprawę administracyjną, którą rozstrzygały w pierwszej instancji, np. po wydaniu decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy organ pierwszej instancji jest znów właściwy do rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Między organami pierwszej i drugiej instancji zachodzi stosunek podległości organizacyjnej, wskutek czego organ pierwszej instancji nie może skutecznie kwestionować rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu drugiej instancji Dopuszczenie złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego z przeciwstawnych pozycji byłyby dwa organy administracji państwowej, orzekające w sprawie, a mianowicie skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. W tej sytuacji należy konsekwentnie przyjąć, że jeśli organ administracyjny nie może być stroną postępowania administracyjnego, w którym występuje jako nosiciel władzy państwowej, orzekający w sprawach indywidualnych w pierwszej instancji, to nie może być stroną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, toczącym się wskutek skargi wniesionej po wyczerpaniu toku instancji, jak również nie jest uprawniony do wniesienia skargi rozpoczynającej postępowanie sądowe. Wskazać zatem trzeba, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.