VII SA/Wa 2176/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca") wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone samowolne przystąpienie do użytkowania budynku usługowego. Pismem z dnia [...] października 2017 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała m.in., że wykonanie ww. postanowienia skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a nawet jej zawieszeniem. Do wniosku skarżąca dołączyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię informacji z otwarcia ofert, z której wynika, że skarżąca złożyła ofertę na realizację umowy ramowej na świadczenie usługi zastępczej komunikacji autobusowej. Z wniosku skarżącej wynika, że w związku z przystąpieniem do tego postępowania, skarżąca złożyła vadium w wysokości 200 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest więc wystarczające samo twierdzenie strony. W przypadku nałożenia kary pieniężnej za przystąpienie do użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia, jak w niniejszej sprawie, nie chodzi więc o ocenę, czy kara została zasadnie nałożona ani czy w prawidłowej wysokości, ale o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem zaskarżonego postanowienia, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi kara nałożona tym postanowieniem nie powinna być uiszczona. W niniejszej sprawie, wniosek skarżącej nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżąca nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości [...] zł. Obowiązek ten ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są bez wątpienia odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku i w związku z tym nie może pominąć wysokiej kwoty nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, która wynosi [...] złotych. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji (postanowienia) skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Skarżąca natomiast nie przedstawiła argumentów ani nie złożyła dokumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonego postanowienia, poniesie ona znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. We wniosku wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi utratą płynności finansowej prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a nawet jej zawieszeniem. Tak ogólnikowe uzasadnienie wniosku nie pozwala na zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie postanowienia odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego rzeczywistej sytuacji finansowej np. udokumentowanie źródeł osiąganego dochodu, posiadanego majątku (w tym nieruchomości). Skarżąca nie wyjaśniła również, jaki związek ze szkodą, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ma okoliczność związana z braniem udziału przez nią w postępowaniu ofertowym. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.