VII SA/Wa 2177/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. B. i Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ, GINB) decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania T. i Z. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], znak:[...] odmawiającej stwierdzenia na wniosek Z. B. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. T. pozwolenia na budowę garażu z wiatą garażową i poddaszem użytkowym na dz. nr ew. [...], [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że M. T. wystąpiła wnioskiem z dnia 14 października 2002 r. o wydanie pozwolenia na budowę, do którego załączyła projekt budowlany oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...], znak: [...]; o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Do ww. wniosku inwestorka M. T. załączyła również dokumenty, w tym kserokopię aktu notarialnego darowizny z dnia [...] sierpnia 1983r. potwierdzającą jej prawo do użytkowania wieczystego nieruchomości inwestycyjnej stanowiącej działkę przy ul. [...] w [...], czym wykazała przysługujące jej, jako użytkownikowi wieczystemu przedmiotowej nieruchomości, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 5 sierpnia 2002 r. Z. B. oraz T. B. wyrazili zgodę na budowę garażu z wiatą garażową i poddaszem użytkowym w odległości nie mniejszej niż 1 m od granicy swojej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. T. pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu z wiatą garażową i poddaszem użytkowym przewidzianego do realizacji w [...] przy ul. [...], na terenie działki nr [...], [...], obręb [...]. Pismem z dnia 25 listopada 2011 r. Z. B. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej opisanego rozstrzygnięcia Starosty [...]. Skarżący wskazał, że przedmiotowy garaż jest "obiektem dwukondygnacyjnym z poddaszem użytkowym o powierzchni 89,97 i o funkcji mieszkalnej posadowiony 0,75 m od granicy działki". Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...], znak: [...]; Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek Z. B. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. T. pozwolenia na budowę garażu z wiatą garażową i poddaszem użytkowym na dz. nr ew. [...], [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ podał, że z analizy przedłożonego projektu zagospodarowania terenu wynika, iż przedmiotowy garaż został zaprojektowany w odległości 1,5 m od granicy z działką T. i Z. B.. W związku z powyższym organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja - budowa garażu z wiatą na działce oznaczonej ewidencyjnie nr [...], w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżącego, została zaprojektowana zgodnie z przepisami technicznymi obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...]. Organ wyjaśnił, że podnoszony przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności analizowanej decyzji argument, iż garaż został wybudowany w odległości ok. 0,75 m od granicy z jego nieruchomością, nie może mieć wpływu na wynik prowadzonego postępowania, bowiem kwestie realizacji robót budowlanych na gruncie ustawy - Prawo budowlane przynależą do właściwości rzeczowej powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji. W ocenie organu wnioskowany budynek jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oraz decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ nie dopatrzył się w badanej sprawie naruszenia prawa w stopniu kwalifikowanym, które jednoznacznie przesądzałoby o konieczności eliminacji decyzji z obrotu prawnego, bowiem nie stwierdził, żeby decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. T. pozwolenia na budową garażu z wiatą garażową w sposób nie budzący wątpliwości godziła w całokształt przepisów stanowiących jej podstawę prawną. Organ nie stwierdził również, żeby decyzja wywołała dla stron szczególnie negatywne skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli T. i Z. B.. W odwołaniu podnieśli, że inwestor zrealizował za przyzwoleniem Starostwa [...] piętrowy dom mieszkalny z oknami w ścianach szczytowych i połaciach dachowych skierowanych w stronę ogrodu. W związku z powyższym odwołujący wskazali, że czują się pokrzywdzeni i oszukani a nadto zagrożeni, bowiem powstał taki duży gabarytowo obiekt z niefortunnie zaprojektowanym dachem, z którego spada wszystko na odległość 4 m w głąb ich ogrodu. Ponadto obiekt ten powstał zaledwie 0,76 m od granicy działki odwołujących się powodując ich zdaniem zacienienie ogrodu i łamiąc ewidentnie przepisy Prawa Budowlanego. Odwołujący podali, że obiekt posadowiono w miejsce garażu parterowego do którego były prowadzone procedury w celu pozyskania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołujący się wskazali również, że Z. B. nie otrzymał decyzji z [...] listopada 2002 r. nr [...], zaś podpis znajdujący się na potwierdzeniu odbioru został sfałszowany. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby organ stopnia powiatowego wydając decyzję [...] listopada 2002 r. Nr [...], znak: [...] uchybił w stopniu rażącym przywołanym wyżej unormowaniom. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu obiekt objęty spornym pozwoleniem na budowę został usytuowany w odległości 1.5m (ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych) od granicy z działką nr ew. [...] należącą do T. i Z. B. oraz w odległości ok. 18 m od budynku na działce nr ew. [...] jak również w odległości 4m (ścianą z otworami okiennymi) od granicy z działką nr ew. [...] i w odległości ok. 10m od granicy z działką nr ew. [...]. W związku z powyższym organ stwierdził, że został spełniony warunek, o którym mowa w § 12 ust. 6 dotyczący zachowania określonych odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Ponadto organ podał, że pomimo, iż wymóg w zakresie uzyskania zgody właściciela na usytuowanie budynku w odległości 1.5 m od granicy z jego nieruchomością został uznany za niezgodny z Konstytucją, w aktach sprawy znajduje się pismo T. i Z. B. z dnia 5 sierpnia 2002 r. w którym oświadczyli, że wyrazili zgodę na budowę przedmiotowego garażu w odległości minimum 1 m od granicy. Ponadto, sporna inwestycja nie narusza zdaniem organu w sposób rażący postanowień decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...], znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że sporny obiekt jest budynkiem garażowym z dachem stromym krytym dachówką o powierzchni zabudowy 68.5 m2 parterowym z poddaszem, które stosownie do § 3 pkt 14 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. nie jest wliczane do liczby kondygnacji. Przekroczenie określonej we wniosku wielkości powierzchni zabudowy nie stanowi w ocenie organu rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1c, bowiem określona w decyzji o warunkach zabudowy wartość "ok. 50m" stanowiła jedynie orientacyjne określenie powierzchni zabudowy odnoszącej się do złożonego wniosku o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do kwestii zacieniania ogrodu na nieruchomości należącej do T. i Z. B. organ wskazał, że stosownie do brzmienia § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. - ww. przepis dotyczy zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ wyjaśnił również, że niedoręczenie stronie postępowania rozstrzygnięcia może stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest natomiast przesłanką do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W odniesieniu do podnoszonych przez odwołujących zarzutów dotyczących realizacji spornej inwestycji w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego (tj. w odległości 0.76m od granicy z ich nieruchomością), jak również samowolnej zmiany sposobu użytkowania, organ wskazał, że kwestia kontroli ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego należy do kompetencji właściwego w sprawie powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, a nie organu administracji architektoniczno-budowlanej, który dokonuje kontroli decyzji wyłącznie w oparciu o zatwierdzoną nią dokumentację projektową. Skargę na powyższą decyzję złożyli T. i Z. B. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na skutek błędnego uznania, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. nie jest dotknięta nieważnością w sytuacji, gdy wydając zaskarżoną decyzję organ popełnił szereg błędów. Skarżący zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych na skutek przyjęcia, iż: sporny budynek stanowi garaż z poddaszem w sytuacji, gdy w rzeczywistości jest to budynek mieszkalny wolnostojący, poddasze w spornym budynku ma charakter gospodarczy i nie jest przeznaczone na pobyt ludzi w sytuacji, kiedy poddasze wbrew przyjęciu organu ma charakter mieszkalny i winno być wliczone do kondygnacji użytkowych, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego a to § 3, 5 i 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa na skutek jego niewłaściwego zastosowania i uznania, że do kondygnacji nie winno zaliczać się powierzchni znajdujących się na poddaszu spornego budynku. Nadto zdaniem skarżących organ niezasadnie uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa mimo, iż budowę przeprowadzono z rażącym naruszeniem: art. 10 § 1 k.p.a. na skutek uniemożliwienia udziału skarżącym w toczącym się postępowaniu, gdyż czynny ich udział zakończył się w momencie wyrażenia zgody na budowę garażu parterowego o pow. do 50 m2, przy czym o późniejszym toku postępowania skarżący nie byli skutecznie zawiadamiani i informowani w szczególności w zakresie zmian w planach budowy m.in. poprzez sfałszowanie podpisu Z. B. na potwierdzeniu odbioru najistotniejszej w sprawie decyzji, a to decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r. art. 4 Prawa budowlanego na skutek niezgodności zamierzenia budowlanego z wynikiem prac budowlanych, art. 5 Prawa budowlanego na skutek braku dokonania przez organ administracyjny należytej oceny projektu budowlanego przez pryzmat rzeczywistych zamierzeń wnioskodawców, a to wymogów budowlanych dla domu jednorodzinnego, art. 28 Prawa budowlanego na skutek przeprowadzenia robót budowlanych w sytuacji, gdy decyzja dotyczyła innego obiektu niż ostatecznie wybudowany, art. 30 i 32 Prawa budowlanego na skutek braku zgłoszenia właściwemu organowi budowy domu wolnostojącego w związku z czym nie dokonano należnych dla danego projektu ocen administracyjnych, art. 36a Prawa budowlanego na skutek braku uzyskania przez wykonawców decyzji u zmianie pozwolenia na budowę mimo istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym była decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. T. pozwolenia na budowę garażu z wiatą garażową i poddaszem użytkowym na dz. nr ew. [...], [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organów prowadzących postępowanie nadzorcze kontrolowana decyzja nie narusza w sposób kwalifikowany przepisów prawa bowiem zaprojektowany budynek jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] oraz decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji a także przepisami rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Sądu stanowisko organu jest przedwczesne i niepoprzedzone wnikliwie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 77 kpa. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako " budowa garażu dwustanowiskowego w [...] przy ul. [...] na działce nr [...] " o następujących parametrach: -budynek parterowy, dach stromy kryty dachówką, -powierzchnia zabudowy ok. 50 m2 -obsługa komunikacyjna istniejącym wjazdem od ulicy [...]. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r.Nr [...] zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła M. T. pozwolenia na budowę garażu z wiatą garażową i poddaszem użytkowym o powierzchni użytkowej 89,97m2 i kubaturze 348,06 m3 na przedmiotowej nieruchomości. Przy czym jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego powierzchnia zabudowy budynku wynosić miała 68,50 m2. Okoliczność ta została przez organ enigmatycznie zakwalifikowana jako przekroczenie powierzchni zabudowy nie stanowiące rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 c Prawa budowlanego ( należy uznać ,iż chodziło o art. 35 ust 1 pkt 1 b) . Organ jednak ograniczył się jedynie do wskazania liczb bezwzględnych powierzchni zabudowy nie konstatując, iż de facto powierzchnia ta w projekcie budowlanym przekraczała o ponad 37% powierzchnię określoną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pomimo nieostrego określenia "ok.50 m2" należało jednak bezwzględnie wyjaśnić czy decyzja o pozwoleniu na budowę nie zatwierdzała inwestycji w sposób istotny odbiegającego od warunków zatwierdzonych decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. Kolejnym istotnym zagadnieniem było ustalenie ponad wszelką wątpliwość, iż zamierzenie inwestycyjne zatwierdzone decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi zgodnie z przepisami budynek parterowy pomimo określenia w projekcie budowlanym ,iż obiekt budowlany jest budynkiem garażowym z poddaszem użytkowym. Przez budynek parterowy rozumiemy budynek z nieużytkowym poddaszem lub bez poddasza / strychu - z zagospodarowaną tylko kondygnacją parteru. Tak więc budynek parterowy nie wyklucza poddasza, co może być uzasadnione kształtem dachu, chyba że poddasze to będzie miało charakter użytkowy, wówczas projekt dotyczy obiektu nie będącego w istocie budynkiem parterowym. Brak jest wprawdzie w ustawie Prawo budowlane definicji "budynku parterowego", jednakże utrwalone w języku polskim oraz w budownictwie potoczne rozumienie słowa "parter" tłumaczyć trzeba jako pierwszą kondygnację nadziemną, stanowiącą poziom, na którym znajduje się główne wejście do budynku. Natomiast ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym jest określane jako poddasze . Zgodnie z § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. Nr 14, poz. 140 z późn. zm.)- obowiązującego w dacie udzielenia pozwolenia na budowę, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o liczbie kondygnacji rozumie się przez to liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Zaś przez pomieszczenie użytkowe - rozumie się pomieszczenie spełniające funkcje zgodne z przeznaczeniem budynku i nie będące pomieszczeniem gospodarczym lub technicznym. Kondygnacja według słownika języka polskiego oznacza każdy z poziomów, na jakie podzielona jest budowla, jedną z części czegoś składającego się z poziomów. Jest to konstrukcyjnie uwarunkowana wewnętrzna przestrzeń budynku zawarta między dwoma poziomymi układami obejmującymi przykrycie (zwykle strop, sklepienie) i posadzkę lub podłogę. Poddasze to przestrzeń między stromym dachem a ostatnią kondygnacją budynku. Dokonując zatem oceny czy mamy do czynienia z poddaszem, które nie jest wliczane do liczby kondygnacji w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. istotne znaczenie ma nie tylko, czy znajdują się tam pomieszczenia nie przeznaczone na pobyt ludzi, ale również czy jest to konstrukcyjnie poddasze, a więc przestrzeń między stromym dachem a ostatnią kondygnacją (poziomą jego częścią) budynku. Ta okoliczność, zdaniem Sądu, nie została przez organy dostatecznie wyjaśniona. Nie ulega wątpliwości, iż zarówno projektant posiadający stosowne uprawnienia w specjalności architektonicznej( mgr inż.arch. K. N.) jak i organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę zakwalifikowali przedmiotowe poddasze jako użytkowe, a więc cały obiekt jako budynek nie będący budynkiem parterowym- co winien wziąć pod uwagę organ prowadzący postępowanie nieważnościowe. Stwierdzenie przez organ, iż poddasze w spornym budynku ma charakter gospodarczy i nie jest przeznaczone na pobyt ludzi bowiem łączny czas przebywania w nim tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby nie został poparty żadnymi ustaleniami potwierdzającymi taki stan faktyczny na datę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę powyższe uwagi, rzeczą organów będzie rzetelne ustalenie, czy decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2002r.Nr [...] nie narusza w sposób rażący normy art. 35 ust 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane obowiązującego w dacie jej wydania ( Dz.U z 2000r. Nr 106, poz.1126). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż rację ma organ twierdząc, że niedoręczenie stronie postępowania rozstrzygnięcia może stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie może być oceniana jako przesłanką do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Zarzuty dotycząc realizacji spornej inwestycji w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego (tj. w odległości 0.76m od granicy z ich nieruchomością), jak również samowolnej zmiany sposobu użytkowania, stanowią podstawę do ewentualnej kontroli ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 7, 77 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy. Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 , art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.