VII SA/Wa 2178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), sędzia WSA Maria Tarnowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi M. A. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 123 w zw. z art. 58 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku M.A. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W związku z niewykonaniem przez M. A. obowiązku wskazanego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczął na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W toku postępowania egzekucyjnego organ powiatowy wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., o uznaniu zarzutów M. A. za nieuzasadnione. Postanowienie zostało doręczone w dniu [...] czerwca 2016 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. M. A. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Następnie w dniu [...] czerwca 2015 r. organ powiatowy przekazał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zażalenie wskazując, że zażalenie zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu. Następnie w piśmie z dnia [...] czerwca 2015r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu powiatowego. W uzasadnieniu swojego wniosku M. A. wskazał, że nie dotrzymał siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia ze względu na błąd w interpretacji informacji zawartych w rozstrzygnięciach organu powiatowego i z uwagi na problemy zdrowotne związane z wiekiem. Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...]. Organ wskazał, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu [...] czerwca 2015 r. Wobec powyższego termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu [...] czerwca 2015r. W ocenie organu wojewódzkiego przedstawione przez skarżącego argumenty nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji Nr [...]. Zdaniem organu zobowiązany nie uprawdopodobnił w sposób niebudzący wątpliwości, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wskazane we wniosku przesłanki nie usprawiedliwiają wniesienia zażalenia po upływie ustawowego terminu, wobec czego nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu na dokonanie czynności zażaleniowej. Termin ten jest ustalony ustawowo i podmiot, który chce wnieść skutecznie zażalenie ma obowiązek dokonać czynności w ciągu siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia. Organ wojewódzki wskazał, że M. A. dopełnił formalnych przesłanek wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie, jednak nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu ustawowo wskazanemu terminowi. Organ wskazał jednocześnie, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia jest tożsama ze stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Skargę na powyższe postanowienie złożył M. A. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazał, że postanowienie narusza jego interes, poprzez pozbawienie go możliwości wypowiedzenia się w istotnej dla niego sprawie. W ocenie skarżącego uchybienie terminu i jego niedotrzymanie nastąpiło nie z jego winy i zostało uprawdopodobnione. Skarżący podał, że jest człowiekiem w podeszłym wieku (83 lata), schorowanym, cierpiącym na szereg schorzeń - poważne schorzenia kardiologiczne - zastawki, migotanie przedsionków, problemy z kręgosłupem, problemy z chodzeniem i zanik mięśni, niedowład lewej ręki, stałe utraty pamięci. W związku z szeregiem schorzeń, bardzo często ma dni, podczas których jest zupełnie wyłączony i nie jest w stanie normalne funkcjonować, bowiem nie jestem w stanie wstać z łóżka i wykonać nawet podstawowych czynności. Skarżący wskazał, że po zapoznaniu się z treścią postanowienia organu I instancji nie zgadzał się z jego twierdzeniami, jednak nie był w stanie w terminie 7 następnych dni, ustosunkować się do niego i wnieść zażalenie, albowiem w tym czasie znajdował się w bardzo złym stanie zdrowia. Skarżący nadmienił, że nikt nie mógł za niego tego zrobić, albowiem mieszka sam. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad uzasadniających jego uchylenie, skarga zaś podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, którym organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wskazać należy, że możliwość przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności reguluje art. 58 k.p.a. Stosownie do § 2 powołanego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] czerwca 2015 r. zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem [...] czerwca 2015 r. Stosownie bowiem do art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Z akt sprawy wynika, że skarżący o uchybieniu terminu dowiedział się z pisma z dnia [...] czerwca 2015 r., przy którym organ powiatowy przekazał zażalenie organowi wojewódzkiemu, zaś wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu [...] czerwca 2015 r. Uznać zatem należy, że wniosek został złożony w terminie. Przywrócenie terminu jest jednak możliwe tylko w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Spełnienie tej przesłanki polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd podziela utrwaloną wykładnię art. 58 § 1 k.p.a., zgodnie z którą przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05). Ponadto przywrócenie terminu jest uzasadnione tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwala się na wyręczenie inną osobą, powódź, pożar itp. (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11). W niniejszej sprawie należy zgodzić się z organem administracji, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. Skarżący wnosząc o przywrócenie terminu wskazał, że nie dotrzymał siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia ze względu na błąd w interpretacji informacji zawartych w rozstrzygnięciu organu powiatowego i z uwagi na problemy zdrowotne związane z wiekiem. W ocenie Sądu do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminowi (przy zastosowaniu obiektywnego miernika wymaganej staranności), nie wystarcza sam fakt występowania chorób u skarżącego. Nie wynika bowiem z niego automatycznie, że skarżący znalazł się w sytuacji nagłej i nie mógł posłużyć się pomocą innych osób (w szczególności domownika, sąsiada lub pełnomocnika). W orzecznictwie przyjmuje się, że fakt choroby nie jest równoznaczny z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez osobę trzecią, bądź wynajęty podmiot (por. wyroki NSA z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1087/05; z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1162/08; z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2175/10). W ocenie Sądu aby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu, należy w przekonujący sposób wykazać, że wskazana przez podmiot zainteresowany przywróceniem terminu przyczyna jego uchybienia istniała, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że z twierdzeń skarżącego zawartych w skardze wynika, że nikt nie mógł za skarżącego złożyć zażalenia, bowiem skarżący miększa sam. Jednak Sąd nie mógł dać wiary tym twierdzeniom, bowiem z akt sprawy wynika, że korespondencja kierowana do skarżącego była również odbierana przez A. K. – siostrzenicę, która jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia, jest pełnoletnim domownikiem. W świetle powyższego, organ administracji zasadnie odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia zażalenia, bowiem strona nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W szczególności pomyłka w interpretacji terminu do wniesienia zażalenia oraz choroby skarżącego związane z wiekiem, które nie były nagłe, nie mogą stanowić przesłanki wyłączającej winę skarżącego w niedotrzymaniu terminu do wniesienia zażalenia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.