VII SA/Wa 218/09

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 218/09 ze skargi G. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: przyznać G. T. prawo pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W dniu 3 marca 2009 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek G. T. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek ten został uzupełniony na wezwanie sądu pismem z dnia 30 marca 2009 r. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż G. T. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni mieszka na prawie dożywocia w domu w R. Utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 565,69 zł, a po potrąceniach otrzymuje netto 361,36 zł. otrzymuje również zasiłek okresowy z środka pomocy społecznej w wysokości 80 zł. Strona nie wykazała posiadania innego majątku. Dodała, że jest osobą schorowaną choruje na nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie serca oraz neurologicznie. Z załączonych do wniosku kserokopii wynika, ze strona nie posiada środków na koncie osobistym, z tytułu umowy dożywocia otrzymuje 50 zł. miesięcznie. W miesiącu marcu na leki wydała około 200 zł. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową G. T. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Strona posiada stały miesięczny dochód, jednakże jest on niewysoki. Otrzymuje również wsparcie z ośrodka pomocy społecznej. Wnioskodawczyni jest osobą schorowaną (inwalidztwo). W tej sytuacji uznać należy, że opłacenie kosztów sądowych i opłacenie zawodowego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe wnioskodawczyni. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).