VII SA/Wa 2180/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA -Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia : przywrócić A. P. termin do wniesienia skargi. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że niezłożenie skargi w terminie spowodowane było brakiem jej wiedzy o wydaniu przez organ decyzji administracyjnej. Wskazała, że skarżoną decyzję odebrał D.F., który z nią nie zamieszkuje, natomiast ona w tym czasie przebywała na urlopie. Podała również, że o wydaniu decyzji dowiedziała się siedzibie organu w dniu 14 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a stanowi, iż jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ponadto z art. 86 § 2 p.p.s.a wynika, iż warunkiem przywrócenia terminu jest spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego. Przepis artykułu 87 § 1 i 2 p.p.s.a stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 4 ww. przepisu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W postępowaniu administracyjnym zasadą jest doręczanie pism osobom fizycznym do rąk własnych ( tzw. doręczenie właściwe). Wyjątkiem od tej zasady są tzw. doręczenia zastępcze uregulowane w art. 43 i 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a. Zgodnie z treścią art. 43 k.p.a w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe , w drzwiach mieszkania. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy należy wskazać, że w postanowieniu z dnia 28 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Ka 2074/95 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że osoba ta nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem pisma, a adresat nie musi wyrażać zgody na odbieranie przez nią korespondencji, zaś w postanowieniu z dnia 13 listopada 1996 r., III RN 27/96 (OSN 1997, Nr 11, poz. 187) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "nie każda dorosła osoba zamieszkująca w tym samym co adresat mieszkaniu lub domu będzie domownikiem w rozumieniu 43 k.p.a, lecz domownikami będą jedynie krewni i powinowaci adresata". Natomiast z uzasadnienia wyroku NSA -Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 26 lutego 1997 r., SA/Ka 2279/95 wynika, że możliwe jest uznanie za domownika osoby niezameldowanej w mieszkaniu lub domu adresata, jeżeli z okoliczności wynika, że osoba ta mieszka wraz z adresatem pisma i prowadzi wspólnie z nim gospodarstwo domowe. Z powyższych rozważań wynika, iż dla skutecznego uznania doręczenia w rozumieniu art. 43 k.p.a koniecznym jest, aby osoba, która odbierze przesyłkę od doręczyciela i podejmie się jej oddania " zamieszkiwała" z adresatem. W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję odebrał zięć skarżącej w dniu 6 sierpnia 2010 r. (wskazuje na powyższe adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdująca się w aktach sprawy), który jak wynika z wniosku, nie poinformował skarżącej w stosownym terminie o nadejściu przesyłki. Z treści wniosku oraz pisma z dnia 28 stycznia 2011 r. wynika, że osoba odbierająca przesyłkę zamieszkuje pod zupełnie innym adresem niż skarżąca i nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Nadto z oświadczenia skarżącej wynika, że osoba ta przebywała w miejscu zamieszkania skarżącej w czasie doręczenia przesyłki tylko " gościnnie". W związku z powyższym z przyczyn niezależnych od skarżącej zaskarżoną decyzję odebrała dopiero w siedzibie organu w dniu 14 października 2010 r. Następnie niezwłocznie w dniu 21 października 2010 r. skarżąca wystąpiła do Sądu za pośrednictwem właściwego organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosząc jednocześnie skargę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji z przyczyn niezależnych od niej. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że osoba, która w omawianej sprawie odebrała przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję nie była domownikiem w myśl art. 43 k.p.a. Należy zauważyć, że termin siedmiodniowy do złożenia wniosku biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia. W przedmiotowej sprawie należy uznać, że datą w której strona skarżąca powzięła informację o uchybieniu terminu jest 14 październik 2010 r. tj. data odbioru zaskarżonej decyzji w siedzibie organu. W związku z tym należy od tej daty liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przedmiotowy wniosek został wniesiony w dniu 21 października 2010 r., tego też dnia wniesiono skargę , a zatem ww. termin został zachowany. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.