VII SA/Wa 2181/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie: wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. A.S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] wymierzającą A. S. właścicielce Gabinetu Stomatologicznego w P., przy ul. [...] karę pieniężną w wysokości 6500 zł za stosowanie aparatu rentgenowskiego do celów diagnostyki medycznej bez wymaganych zezwoleń. Powyższe stanowiło o naruszeniu art. 4 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz. U z 2012 r., poz. 264). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że decyzje zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji zostały wydane bez przeprowadzenia prawem wymaganego postępowania dowodowego, wyłącznie na podstawie niepotwierdzonych formalnie, anonimowych informacji. Organy orzekające zaniechały przeprowadzenia kontroli, w trakcie której istniałaby możliwość weryfikacji pozyskanych informacji, wydając decyzję nakładającą karę finansową. Co więcej, wobec wszczęcia postępowania w zakresie, który od ponad 8 lat nie wymaga legalizacji, a następnie - wobec potwierdzenia przez pracowników organu I instancji nieprawdziwych informacji o konieczności uzyskania zezwolenia na posiadanie stomatologicznego aparatu rtg, skarżąca już poniosła koszty związane z procedurą legalizacyjną. Ponadto w ocenie skarżącej, nakładanie kary finansowej w sytuacji braku jakichkolwiek prawem przewidzianych dowodów, które świadczyłyby o ziszczeniu się dyspozycji przepisów karnych (art. 123 i 124 Prawa atomowego) stanowi rażące naruszenie fundamentalnych praw demokratycznego Państwa prawa. Działania takie ocenić należy, jako niedopuszczalne, a tym samym nie korzystające z ochrony prawnej w postaci egzekucji prowadzonej w trybie przepisów postępowania egzekucyjnego w administracji. Skarżąca wskazała również, iż znaczna szkoda, jaka zostałaby jej wyrządzona, gdyby wykonanie decyzji nie zostało wstrzymane, polega na utracie wiary w Polski system prawa, który za dopuszczalne uznałby wykonanie kary nałożonej przez organ jedynie na podstawie anonimu. W tym przypadku bez znaczenia pozostaje możliwość zwrotu tak bezpodstawnie przekazanych środków. Bowiem istotą szkody w tym przypadku pozostaje nie tyle wartość materialna - finansowa kara, ale brak poszanowania przez organy administracji publicznej prawa, które powinno stanowić postawę i granicę ich działania. W niniejszej sprawie zdaniem skarżącej naruszono bowiem podstawowe zasady postępowania administracyjnego jak i generalną zasadę zobowiązującą organy do działania w granicach prawa (zasada praworządności). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie § 3 wskazanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Badając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności podniesione w tym wniosku, ale także okoliczności całej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 380/12, LEX nr 1145522). Podkreślenia również wymaga, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia. Ocena, czy wskazane przez stronę okoliczności są wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pozostaje w wyłącznej kompetencji sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 381/12, LEX nr 1145524). Rozpoznając wniosek skarżącej Sąd uznał, iż zasługuje on na uwzględnienie. W opinii Sądu, mając na uwadze wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej, argumenty wskazane we wniosku, jak i całość materiału dowodowego w sprawie, w szczególności restrykcyjny charakter decyzji obarczonej rygorem natychmiastowej wykonalności zasadne jest udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie decyzji przed dokonaniem jej oceny przez Sąd, mogłoby narazić skarżącą na znaczne niedogodności, szczególnie w przypadku wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego przez Sąd. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.