VII SA/Wa 2184/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę T.Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r. (nr [...]), którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o którym mowa w decyzji tego organu z [...] sierpnia 2003 r. (nr [...]). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. wymienioną decyzją (sprostowaną postanowieniem z [...] marca 2014 r. nr [...]) nakazał A. I. (poprzednikowi prawnemu skarżącej) zamurowanie otworu okiennego w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego na jej ruchomości nr ew. [...] w miejscowości G. W., usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, w taki sposób by ściana po zamurowaniu spełniała wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego w rozumieniu § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jak im powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W związku z niewykonaniem tej decyzji, organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2012 r., na podstawie art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej u.p.e.a.) przesłał T. Z. upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku wynikającego z tej ostatecznej decyzji, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca nie wykonała tej decyzji, w związku z czym organ egzekucyjny w dniu [...] grudnia 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy (nr [...]). Następnie postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł. w związku z niezamurowaniem otworu okiennego w jej budynku mieszkalnym i wezwał do jej uiszczenia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał przepisy mające zastosowanie w tej sprawie (m. in. art. 119 § 1 e.p.e.a.) i stwierdził, że skarżąca nie wykonała obowiązku z zakresu prawa budowlanego, mimo upływu terminu, w którym decyzja nakładająca ten obowiązek stała się ostateczna. T. Z. w zażaleniu na to postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. wniosła o "niewymierzanie grzywny" i wyjaśniła, że obecni właściciele działki sąsiedniej wyrażają zgodę na pozostawienie okna w ścianie budynku sąsiadującej bezpośrednio z ich nieruchomością. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z [...] lipca 2016 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 122 § 2 u.p.e.a., a wysokość grzywny została ustalona zgodnie z art.121 § 4 tej ustawy. Organ dodał, że argumenty zawarte w zażaleniu nie mogą odnieść skutku w postępowaniu o nałożenie grzywny w celu przymuszenia. W skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego skarżąca podkreśliła, że przez 13 lat nie mogła zamurować okna, ponieważ właściciele sąsiedniej nieruchomości uniemożliwiali jej wejście na ich działkę. N. właściciele tej nieruchomości zgodzili się natomiast, aby okno pozostało. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd dokonywał oceny zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zamurowania okna w jej budynku mieszkalnym orzeczonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż.. W ramach tego postępowania Sąd (a wcześniej organy egzekucyjne) nie badają ponownie sprawy administracyjnej zakończonej tą decyzją. Według art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Trzeba dodać, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. J. Radwanowicz-Wanczewska, Komentarz do art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Z tych powodów zgoda obecnych sąsiadów skarżącej na pozostawienie spornego okna nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania. W świetle art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie zaś z art. 121 § 4 w zw. z art. 121 § 1 tej ustawy, jeśli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i jeśli nie dotyczy budynku, jej wysokość nie może przekraczać 10.000 zł. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny nie narusza przepisów u.p.e.a. Zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 122 § 2 tej ustawy. Tytuł wykonawczy w tej sprawie został wystawiony (i doręczony) prawidłowo, prawidłowo też zostało doręczone skarżącej upomnienie. Na zakończenie należy wyjaśnić, że grzywna w celu przymuszenia nie stanowi kary, lecz jest środkiem mającym "zmobilizować" stronę do wykonania obowiązku wynikającego z prawomocnej decyzji organu administracji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 tej ustawy.