VII SA/Wa 2185/10

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 2185/10 ze skargi E. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego postanawia: odmówić przyznania E. B. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 29 listopada 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek E. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek ten został uzupełniony na wezwanie sądu wyjaśnieniami z dnia 30 grudnia 2010 r. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodu w wysokości 2 931,98 zł., na który składają się środki z prowadzenia działalności gospodarczej wnioskodawczyni. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 46,50 m2. Wnioskodawczyni ponadto wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą związaną z pośrednictwem ubezpieczeniowym. Średnio miesięczne koszty utrzymania wynoszą 1900 zł. i zawierają się w nich czynsz, energia elektryczna, telefon, gaz, leki, wizyty lekarskie, żywność i ubrania. Z załączonych dokumentów wynika, że łączny dochód wnioskodawczyni w 2009 r. wyniósł 44 102,78 zł. netto. Do dyspozycji strony na dzień 4 października 2010 r. pozostawało na koncie na którym prowadzi działalność gospodarczą 10 702,73 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika. Analizując całokształt sprawy należy wskazać, że nie jest zasadnym przychylenie się do wniosku strony. Wnioskodawczyni posiada stały dochód. Strona posiada oszczędności. Oznacza to że potrafi gromadzić środki i posiada płynność finansową. Nie wskazała by ponosiła szczególne wydatki związane z utrzymaniem, które wpływałby na sytuację materialną w jej gospodarstwie domowym. Z tego względu uznano, ze stronę stać zarówno na opłacenie we własnym zakresie kosztów sądowych jak i zawodowego pełnomocnika. Należy również wskazać, że główny koszt sprawy jakim jest wpis sądowy strona już samodzielnie poniosła. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy.