VII SA/Wa 2186/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego skargę oddala. VII SA/Wa 2186/10 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego dla m.W. decyzją Nr –[...] z dnia [...] lipca 2010r.,działając na podstawie art. 48 ust 1 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi A. S.A. rozbiórkę nośnika reklamowego wolnostojącego, usytuowanego w Warszawie przy ul. [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę o wymiarach: - wysokość słupa nośnego ca 10m; - przekrój prostokątnych 1,40m x 0,50m; - tablica reklamowa 12m x 4m. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z mocy art. 48 ust. 2 ustawy — Prawo budowlane — wstrzymano prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i postanowieniem Nr-[...] z dnia [...] listopada 2009 r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W dniu 11 stycznia 2010 r. wpłynęło do Inspektoratu pismo inwestora z załączonym potwierdzeniem przyjęcia przez Starostwo Powiatu W. zgłoszenia z dnia 14 września .2000 r. o przystąpieniu do robót budowlanych — ustawienia tablicy reklamowej wolnostojącej. Zgłoszenie to jest, zdaniem organu, nieważne, bowiem zgodnie z art. 30 ust.5 Prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych należy przystąpić nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia lat. Poza tym w przypadku montażu tablic reklamowych trwale związanych z gruntem, a tak właśnie, jak wynika z załączonej dokumentacji fotograficznej, zainstalowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku wykonania samowolnych robót budowlanych, bez uzyskania pozwolenia na budowę, Prawo budowlane daje jednak inwestorowi możliwość ich legalizacji, poprzez dostarczenie przez inwestora do organu nadzoru stosownych dokumentów. Wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. na inwestora winno nastąpić do dnia 5 lutego 2010 r. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych otrzymanym przez postanowieniem, skutkuje to, w myśl art. 48 ust. 1 - wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozy budowę. Ponieważ inwestor nie wypełnił nałożonego postanowieniem z [...] listopada.2009 r. obowiązku, decyzją Nr-[...] z dnia [...] marca 2010 r. nakazano rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. po rozpatrzeniu odwołania inwestora uchylił zaskarżoną decyzję z powodu błędów proceduralnych –brak przeprowadzenia wizji obiektu oraz pominięcie pełnomocnika inwestora w do decyzji- przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 7 lipca 2010 inspektor PINB przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu, według oświadczenia przedstawicieli WSM [...] wybudowanego w listopadzie 2008 r., na terenie WSM [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] września 2010r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zastosował się do zaleceń zawartych w treści decyzji kasacyjnej nr [...], bowiem usunął wady, jakimi obarczone było dotychczas postępowanie pierwszoinstancyjne. Ponadto zdaniem organ II instancji, dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu przez stronę skarżącą są bezzasadne i pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Niniejszym postępowaniem administracyjnym w ramach nadzoru budowlanego objęty był wolnostojący nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej z zamontowaną tablicą reklamową znajdujący się na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że na słupie nośnym o wysokości 10,00 m i przekroju prostokątnym 1,40 x 0,50 m wykonana jest konstrukcja wsporcza, na której umieszczono tablicę reklamową o wymiarach 12,00 x 4,00 m, oświetloną trzema lampami elektrycznymi. Stwierdzono także, iż fundament w całości zagłębiony jest poniżej poziomu terenu. Powyższy obiekt został zrealizowany w 2008 r. Inwestor nie posiada stosownego pozwolenia na jego budowę. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo wdrożonio w niniejszym przypadku postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 i nast. ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja rozbiórkowa została wydana w związku z tym, iż inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji nałożonej na niego postanowieniem nr [...]. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż termin wynikający z ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego jest terminem procesowym. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w postanowieniu dowodowym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. wyznaczył inwestorowi dwumiesięczny termin od dnia doręczenia tego postanowienia na przedłożenie dokumentów, o których jest mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor do dnia wydania w I instancji decyzji rozbiórkowej z dnia [...] lipca 2010 r., ani nie przedłożył żądanej dokumentacji, ani też nie zwrócił się do organu nadzoru budowlanego o przedłużenie ww. terminu. Również do odwołania nie została dołączona dokumentacja określona w sentencji postanowienia pierwszoinstancyjnego nr [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, że inwestor chociaż dysponował znaczną ilością czasu na skompletowanie żądanej dokumentacji nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, jak również w żaden sposób nie wykazał okoliczności, które usprawiedliwiałyby niedotrzymanie ww. terminu, ani też nie wnioskował o jego przedłużenie, co skutkowało orzeczeniem rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. S.A. z siedzibą w W. zarzucając organom naruszenie: - art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 77 §2 kpa poprzez nieprzedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego; -art. 48 ust 1 w związku z ust 3 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnym orzeczeniu nakazu rozbiórki. Zdaniem skarżącego przedłużenie terminu zakreślonego postanowieniem z dnia [...] listopada2009r. powinno nastąpić z urzędu po uchyleniu decyzji nakazującej rozbiórkę z dnia [...] marca 2010r.. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie winno być poprzedzone zmianą poprzedniego postanowienia z dnia [...] listopada 2009r. lub wydaniem nowego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienione ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Mając na uwadze definicję budowli określoną w treść przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b ustawy Prawo budowlane. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. W konsekwencji należy podzielić pogląd organów, iż na jego wzniesienie wymagane było pozwolenie na budowę a to z kolei determinowało zastosowanie w sprawie niniejszej trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 48 ust 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż postanowienie o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. jest niezaskarżalne, można go jedynie kwestionować w odwołaniu. W takiej sytuacji, a przede wszystkim ze względu na skutki jakie wynikają z art. 48 ust. 4 powołanego prawa, zakres przedmiotowy obowiązków nałożonych na inwestora lub właściciela działki powinien być konkretny i szczegółowy. Z powołanego przepisu wyraźnie wynika, iż termin przedłożenia dokumentów wyznacza organ. Jest to zdaniem Sądu in merito termin procesowy , zatem organ jest władny taki termin wydłużyć lub skrócić. Okoliczność, że rzeczony termin jest zamieszczony w prawie materialnym, nie może przemawiać za stanowiskiem odmiennym, bowiem wiele ustaw ma charakter mieszany, materialno-procesowy. W tym przypadku jest związany z procedurą legalizacyjną, co zdaje się przemawiać za prezentowanym stanowiskiem Sądu. Przepisy ustawy Prawa budowlane z 1994 r. są w istocie przepisami prawa materialnego, lecz nie wszystkie terminy w nich zawarte są terminami prawa materialnego. Terminy prawa materialnego to te, które wynikają z przepisu prawa i zakreślają pewien okres czasu na dokonanie określonej czynności, z upływem, którego ustawa wiąże określone skutki, niekiedy konsekwencje. Termin wynikający z ust. 3 art. 48 jest terminem procesowym wyznaczanym w istocie przez organ. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie. Wyznaczony przez organ termin ma jedynie charakter procesowy, może być zatem ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy, może też zostać wydłużony na żądanie stron. Organ dysponuje zatem w tym zakresie tzw. luzem administracyjnym, gdyż zakres i bieg tego terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. W szczególności termin do wykonania obowiązków ciążących na inwestorze może być skracany lub przedłużany przez organ w zależności od potrzeb, gdyż jest on terminem procesowym. Jednak wbrew twierdzeniom skargi brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, iż w kwestii przedłużenia lub skrócenia terminu do wykonania obowiązków organ winien działać z urzędu. Należy przy tym pamiętać, iż postępowanie legalizacyjne jest uprawnieniem strony, a nie jego obowiązkiem i w ramach tego uprawnienia dbająca o ochronę swoich praw strona może złożyć wniosek o zmianę terminu wykonania obowiązków nałożonych przez organ na podstawie art.48 ust 3 Prawa budowlanego, jeśli z jakichś przyczyn dochowanie tego terminu stało się niemożliwe lub znacząco utrudnione. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż w sprawie niniejszej inwestor nie dochował należytej staranności w toku postępowania legalizacyjnego, bowiem nie przedłożył organowi żadnego z trzech dokumentów o których mowa w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009r. pomimo zakreślenia przez organ dwumiesięcznego terminu na ich złożenie. Obowiązku tego nie wykonał także do dnia wydania zaskarżonej decyzji ( a nawet wyroku Sądu), a nadto nie zwrócił się do organu z wnioskiem o przedłużenie terminu zakreślonego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009r. Konsekwencją takiego stanowiska inwestora był obowiązek organu orzeczenia rozbiórki, skoro nie przedstawiono mu żadnych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie postępowania mającego na celu legalizacje samowoli budowlanej. Twierdzenie skarżącego, iż organ winien wydać nowe postanowienie na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa Budowlanego nie znajduje podstawy materialnoprawnej skoro w tym samym przedmiocie organ wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2009r. pozostające w obiegu prawnym. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.