VII SA/Wa 2187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w dziesiątym wersie komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2187/17 w ten sposób, że w miejsce słowa "postanowienie" wpisać "decyzję". Zgodnie z art. 156 § 1 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym - art. 156 § 2 p.p.s.a. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Skargą do Sądu z dnia 5 września 2017 r. W. P. objął decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...]. W oznaczeniu formy zaskarżonego aktu, w 10 wersie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2187/17 winna być zatem wskazana "decyzja" jako forma zaskarżonego do Sądu aktu. Wobec tego, że zaistniała oczywista omyłka i w wyroku w 10 wersie, wskazano "postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad" zamiast "decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad" - należało z urzędu sprostować tę omyłkę. Błąd ten miał niewątpliwie charakter oczywistej omyłki, o którym mowa w cytowanym przepisie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.