VII SA/Wa 2187/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wpisania do rejestru zabytków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stowarzyszenie [...] ("skarżący") wniosło 2 września 2019 r. (data stempla urzędu pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...]lipca 2019 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]z [...] czerwca 2019 r., znak [...] o odmowie wpisania do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...]kompleksu dworca głównego PKP i PKS wraz z przylegającym budynkiem biurowym i zadaszeniami wejściowymi, położonego przy [...]. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. wyburzenia w części lub w całości budynku dworca kolejowo-autobusowego [...]. Skarżący wskazał, że spółki będące właścicielami zespołu dworca podejmują kroki w celu dokonania rozbiórki i wybudowania nowych obiektów. Skarżący powołał się na art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który wprowadza bezwzględną ochronę obiektu objętego wnioskiem o wpis do rejestru zabytków do czasu, aż decyzja stanie się ostateczna, podnosząc, że wstrzymanie wykonania decyzji odmownej jest jedyną możliwością kontynuowania ochrony przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy w niniejszej sprawie decyzji o odmowie wpisu obiektu do rejestru zabytków. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji lub postanowienia, jeżeli nie mają one przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 714/08). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonych nie wymagają czynności ze strony ich adresatów. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja do tej kategorii aktów prawnych się zalicza, albowiem nie podlega ona wykonaniu. Argument skarżącego, odnoszący się do art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem przepis ten jasno określa ramy ochrony obiektu objętego wnioskiem – od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, co w niniejszej sprawie już nastąpiło. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.