VII SA/Wa 219/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...]. Skarżąca Spółka w piśmie z dnia 20 kwietnia 2012 r. (data prezentaty Sądu), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] listopada 2011 r., znak: [...]. Uzasadniając wniosek wskazała, że zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja spowodowała nagłe wstrzymanie prowadzenia inwestycji budowlanej przez skarżącą, która została rozpoczęta w oparciu o wydany legalnie, ostateczny akt administracyjny władzy publicznej. Na skutek uchylenia pozwolenia na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał budowę dokonując w dniu [...] grudnia 2011 r. wpisu do dziennika budowy. W tych okolicznościach, decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzającą nieważność, zdaniem wnioskodawcy należy uznać za nakładającą w sposób pośredni na skarżącą obowiązek zaniechania określonych działań w postaci kontynuowania robót budowlanych. Wnioskodawca nadmienił przy tym, iż do chwili uchylenia pozwolenia na budowę, inwestycja była realizowana terminowo i zgodnie z założonym harmonogramem prac została wybudowana cała kubatura w stanie surowym otwartym, potwierdzają ten stan rzeczy fotografie złożone wraz ze skargą. W związku z tym, trzeba stwierdzić dopuszczalność wstrzymania wykonalności, w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., tego rodzaju decyzji, która de facto wywołała i nadal wywołuje konkretne negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącej oraz osób trzecich związanych bezpośrednio z tą inwestycją. Nagłe przerwanie i zakaz kontynuowania rozpoczętej inwestycji budowlanej wiąże się z powstaniem znacznej szkody oraz ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to zarówno: 1) osób trzecich, które zdecydowały się na zakup mieszkań w budowanym budynku oraz 2) bezpośrednio inwestora – K. Sp. z o. o. w [...]. W przypadku uchybienia terminowi realizacji inwestycji nabywcom lokali przysługuje prawo odstąpienia od umowy oraz prawo do żądania zapłaty kary umownej. Inwestycja była realizowana terminowo i gdyby nie uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, to zostałaby ona ukończona planowo i zobowiązania wobec nabywców zostałyby wykonane w terminie. W obecnych warunkach jest to niemożliwe. Tak więc osoby te, które zainwestowały niemałe środki w budowę swoich przyszłych lokali, na ogół pochodzące z kredytów, są zagrożone niepowetowanymi stratami. Rozpoczęcie i prowadzenie inwestycji opartej na ostatecznym pozwoleniu na budowę wiązało się dotychczas z poniesieniem przez wnioskodawcę kosztów w łącznej kwocie 2 419 738 zł (słownie: dwa miliony czterysta dziewiętnaście tysięcy siedemset trzydzieści osiem złotych), na co składają się: wynagrodzenie za roboty budowlane wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym do chwili stwierdzenia nieważności decyzji - kwota 2 196 893 zł; wynagrodzenie za sporządzenie dokumentacji technicznej, w szczególności projektów przyłączy mediów - kwota 40 650 zł; koszty obsługi inwestycji związane ze sprzedażą i marketingiem, obsługą prawną, zasilaniem placu budowy w media oraz nadzorem inwestorskim - kwota 102 000 zł; koszty finansowania Inwestycji -kwota 30 195 zł; koszty zabezpieczenia wykonanych robót po ich wstrzymaniu - kwota 50 000 zł. W przypadku, gdy na skutek upływu terminu umownego do ustanowienia odrębnej własności lokali i przeniesienia jej na uprawnionych z umów deweloperskich, dojdzie do odstąpienia przez nich od tych umów, powyższe koszty inwestora, nie zostaną zrównoważone wpłatami od nabywców lokali. W świetle powyższego - zdaniem wnioskodawcy - obie przesłanki wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, zostały spełnione. W szczególności, gdy wziąć pod uwagę, że brak możliwości rychłej kontynuacji przedmiotowej inwestycji i roszczenia z tym związane, których adresatem będzie inwestor, spowodują istotne zagrożenie jego upadłością i zakończeniem działalności. W ostatnim czasie, zmianie uległ także kontekst oceny projektu budowlanego, który został zatwierdzony uchyloną decyzją, a także sytuacja wybudowanego już budynku. Otóż, na skutek starań mojego mocodawcy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta [...] wyraził zgodę na odstępstwo od warunków technicznych określonych w rozporządzeniu dot. usytuowania budynku w stosunku do granic działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej ppsa - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ono bowiem po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.