VII SA/Wa 2190/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją wydaną dnia [...] lipca 2005r. na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności ogrodzenia działek [...]-[...] przy ul. [...] w P.. Decyzja ta była utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] sierpnia 2006r. Po rozpoznaniu skargi G. M. i B. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym dnia 23 stycznia 2007r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1961/06 uchylił wyżej opisane decyzje. W uzasadnieniu Sąd podał, iż w jego ocenie organy naruszyły podstawowe zasady postępowania, wyrażone w art. 7 i 77 kpa. Zdaniem Sądu organy winny ustalić przebieg spornego ogrodzenia tj. ustalić czy usytuowane zostało od strony ulicy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz odnieść się do zarzutów: naruszenia art. 17 i art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz naruszenia § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2007r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie legalności ogrodzenia działek [...]-[...] przy ul. [...] w P.. W uzasadnieniu organ podał, że według jego oceny przedmiotowe ogrodzenie jest obiektem położonym na terenie budowy, przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych. Organ ustalił również, że ogrodzenie przebiega dokładnie po granicy działek [...]-[...], nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, gdyż ma wysokość poniżej 1,8 m., brak jest ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła i innych podobnych wyrobów i materiałów. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami organ podniósł, że inwestycja realizowana jest na podstawie decyzji z dnia [...] października 1996r. o pozwoleniu na budowę, a problem zgodności inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków powinien być rozpatrywany przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Organ podniósł również, że zgodnie z planem zagospodarowania działki, będącym integralną częścią zatwierdzonego przez organ administracji projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z 1996r. odległości pomiędzy szeregami budynków winny wynosić 15,90 m, a szerokość projektowanej drogi - ciągu pieszo - jezdnego – 6 m - przy czym, jak ustalono w czasie przeprowadzonej kontroli w dniu 17 czerwca 2005r.- odległość najbardziej wysuniętych elementów istniejącego szeregu budynków do przedmiotowego ogrodzenia wynosi od 6,15 do 6, 30 m. Po dokonaniu w/w ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. uznał, iż brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji na podstawie przepisów prawa budowlanego, nakazującej rozbiórkę ogrodzenia, ani też do nakazania jego odsunięcia od planowanej drogi w celu ułatwienia wjazdu do garażu właścicielom działek leżących po drugiej stronie projektowanej drogi, gdyż szerokość pozostawionego wjazdu jest zgodna z zatwierdzonym projektem technicznym. Ponieważ sporne ogrodzenie, zdaniem organu jest obiektem przeznaczonym do użytkowania w trakcie realizacji robót, położonym na terenie budowy, nie stanowi ono przedmiotu postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Nadto, zdaniem organu, wnioskujący nie posiadają interesu prawnego w sprawie dotyczącej ogrodzenia pomiędzy działkami [...]-[...], a działką nr [...], stanowiącą własność gminy P., przeznaczoną pod drogę lokalną, gdyż działki będące ich własnością nie sąsiadują bezpośrednio z działkami [...]-[...], a oddzielone są od nich działką przeznaczoną pod planowaną drogę o szerokości 6 m. Odwołanie od tej decyzji złożyli G. M. i B. M. podnosząc, że ich interes prawny w sprawie wynika z art. 5 Prawa budowlanego. Podnieśli również, że istnienie wzniesionego płotu będącego ogrodzeniem Zakładu [...] - bazy B. narusza mir domowy i mimo zastrzeżeń i starań nie udało się im doprowadzić do rozbiórki płotu i likwidacji tej uciążliwej i szkodliwej działalności. Podnieśli również, że sporne ogrodzenie zostało usytuowane także od strony ulicy [...], o czym nie wspomina organ i nie chroni terenu budowy lecz ogradza teren Zakładu [...] "B.". Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2007r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w jego ocenie organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny prawnej. Organ podniósł, że prawidłowo ustalono, iż odwołujący się nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa dla skutecznego inicjowania postępowania w przedmiotowej sprawie, bowiem działki stanowiące ich własność nie graniczą bezpośrednio z zespołem działek, na których zlokalizowano sporne ogrodzenie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli G. M. i B. M.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane w związku z § 41 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 17 ust. 1 pkt. 1 i 4 w związku z art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W uzasadnieniu skarżący podali, że organy przy rozpatrzeniu sprawy pominęły okoliczność, że sporne ogrodzenie wykonano nie tylko od ulicy [...], ale również od ulicy [...], która bez wątpienia jest drogą publiczną. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, niewzięcie pod uwagę złożonych przez skarżących pism, w tym pisma z 19 czerwca 2007r., a także nieodniesienie się do podnoszonych przez nich zarzutów, w tym zarzutu naruszenia art. 17 i 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i § 41 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym dnia [...] lutego 2008r. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę B. M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji w zakresie prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższą regulację należy uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a wobec tego skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydaną dnia [...] lipca 2007r. na podstawie art. 105 § 1 kpa. Decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2007r. (sygn. akt VII SA/Wa 1961/06) Organy wykonały wytyczne Sądu, w sposób szczegółowy przeanalizowały zgromadzony materiał dowodowy i właściwie uzasadniły wydane rozstrzygnięcie. Organ nadzoru budowlanego prawidłowo ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie ma charakter tymczasowy i stanowi zabezpieczenie placu budowy na działkach [...]-[...], objętych pozostającą w obrocie prawnym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 1996r. Ustalono, że ogrodzenie o wysokości poniżej 1, 80 m nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi ani dla mienia i usytuowane zostało w ciągu granicy działek. Organ ustalił także, że zgodnie z planem zagospodarowania działki objętej inwestycją ciąg pieszo-jezdny przeznaczony w przyszłości na drogę dojazdową pomiędzy działkami, których dotyczy ogrodzenie, a działką skarżącego miał mieć szerokość 6 m, a zrealizowane tymczasowe ogrodzenie nie zmniejsza tej szerokości. Z tych wszystkich względów organ słusznie uznał, że brak było podstaw prawnych do ingerencji organu nadzoru budowlanego na podstawie przepisów prawa budowlanego. Na aprobatę Sądu (po uwzględnieniu dokonanych przez organ ustaleń i analiz) zasługuje również ustalenie organu w przedmiocie braku po stronie skarżącego przymiotu strony w sprawie. Usytuowanie bowiem tymczasowego ogrodzenia terenu objętego pozwoleniem na budowę przez to, że pozostawiono ciąg pieszo-jezdny pomiędzy tym terenem, a działką skarżącego nie ogranicza korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem działki, nie utrudnia tego korzystania, nie pozbawia również charakteru działki budowlanej, a fakt, iż skarżący uznaje, że szerokość pozostawionego ciągu pieszo-jezdnego jest zbyt mała dla wykonywania czynności manewrowych np. przy wjeździe do garażu nie ma wpływu na ocenę jego przymiotu strony. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.