VII SA/Wa 2191/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutym 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia dotyczącego zmiany sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [..] na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) - wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 4 czerwca 2009r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dotyczącego zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego nr [...] na lokal mieszkalny w budynku przy ul. K.. , na działce nr ewid. [...]w obrębie [...] w W.. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Do takiej czynności zaliczyć należy, zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt. 4 w/w ustawy - zmianę przeznaczenia pomieszczenia gospodarczego. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej K. nie wyraził zgody na przedmiotową inwestycję. Wojewoda[...] decyzją z dnia [...] września 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - uchylił decyzję Prezydenta . W. z dnia [...] czerwca 2009r. i wniósł na podstawie art. 70 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego sprzeciw wobec, zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego nr [...] na lokal mieszkalny w budynku na dz. nr ew. [..] obr. [...] przy ul. K. w W.. Organ odwoławczy wskazał, iż jako podstawę prawną decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. Prezydent W. przywołał art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten jednakże odnosi się do budowy obiektów budowlanych, w sprawach dotyczących zmiany sposobu użytkowania organ administracji architektoniczno-budowlanej winien orzekać na podstawie art. 71 Prawa budowlanego. Z porównania przedłożonego projektu "adaptacji" z projektem budowlanym podziału pomieszczenia gospodarczo-biurowego w budynku mieszkalnym przy ul. K. zatwierdzonym decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. wynika, iż zgłoszone roboty budowlane doprowadzą do zmiany parametrów użytkowych i technicznych obiektu. Do wykonania tych robót budowlanych niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Organ II instancji podniósł ponadto, iż wykonanie przez inwestora robót budowlanych w zakresie objętym zgłoszeniem wymaga uzyskania zgody zarządcy budynku mieszkalnego, którym jest Wspólnota Mieszkaniowa K.. Zgoda ta, została przez Zarząd Wspólnoty wycofana, zatem inwestor nie może przedstawić oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Sp. z o.o. w W. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: - art. 71 ust. 2 i 5 pkt. 1. ustawy Prawo budowlane, - art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali, - art. 140 kodeksu cywilnego. Zdaniem strony skarżącej Wojewoda [...] błędnie przyjął, że spółka zamierza wraz ze zmianą przeznaczenia lokalu nr 1a dokonać jego przebudowy, podczas gdy spółka zakończyła przebudowę lokalu przed złożeniem zgłoszenia w dniu 23 marca 2009r. Roboty budowlane wykonano na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] Prezydenta W., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na podziale lokalu gospodarczego nr 1 na pomieszczenie gospodarcze nr 1 oraz pomieszczenie gospodarcze nr 1a (hydrofornia z przedsionkiem). Natomiast w dniu 23 marca 2009r. skarżąca spółka złożyła zawiadomienie o zakończeniu budowy wraz z niezbędnymi dokumentami zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego. Dopiero po zakończeniu przebudowy w dniu 4 czerwca 2009r. spółka złożyła zgłoszenie dotyczące zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia nr 1a na lokal mieszkalny. Zdaniem skarżącej organ błędnie zinterpretował i zastosował przepisy art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wojewoda [..] wniósł sprzeciw, powołując się na to, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jednakże jest to pogląd błędny z uwagi na fakt, że skarżąca uzyskała już wymagane pozwolenie i roboty budowlane wykonała. W ocenie skarżącej organ nietrafnie przyjął, że spółka nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowy lokal stanowi odrębną nieruchomość lokalową, a zatem nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące dokonywania czynności prawnych związanych z nieruchomością wspólną. W skardze podniesiono również, iż obraza art. 140 k.c polega na ograniczeniu prawa własności i uprawnień właściciela, co do przeznaczenia lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm..), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodzić się należy z zarzutami strony skarżącej, iż organ całkowicie pominął fakt, iż Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na podziale lokalu gospodarczego nr 1 na pomieszczenie gospodarcze nr 1 oraz pomieszczenie gospodarcze nr 1a (hydrofornia z przedsionkiem) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K. w W.. Inwestor, jak wynika z akt sprawy dokonał zawiadomienia o zakończeniu budowy, a następie w dniu 4 czerwca 2009r. złożył zgłoszenie dotyczące zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia nr 1a na lokal mieszkalny. Wobec powyższego organ nie mógł przyjąć, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga od inwestora wykonania robót budowlanych, poprzedzonych uzyskaniem stosownej decyzji. Ogólnikowe stwierdzenia organu nie spełniające wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oznacza, iz decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Przypomnieć należy, iż obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów prawa oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Z art. 77 § 1 kpa wynika natomiast obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie (wyrok NSA OZ w Lublinie z 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93; wyrok NSA z 8 stycznia 1999 r., IV SAB 198/98). W tym kontekście jako całkowicie dowolne należy uznać ustalenia poczynione przez Wojewodę [...], bowiem oparte zostały one na niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym. Zauważyć także należy, iż organ odwoławczy wskazał błędną podstawę prawną wydanej decyzji tj. art. 70 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy, mając na względzie powyższe wskazania Sądu, powinien rozpoznać sprawę w oparciu o kompletny materiał dowodowy i dopiero wtedy rozważyć zasadności orzeczenia o wniesieniu sprzeciwu. Niepodjęcie przez organ administracji państwowej czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.